به گزارش "ورزش سه"، در دقیقه ۹۸ دربی ریاض، دیداری که شب گذشته میان...

به گزارش "ورزش سه"، در دقیقه ۹۸ دربی ریاض، دیداری که شب گذشته میان تیم فوتبال النصر و میهمانش الهلال در ورزشگاه «الأول پارک» برگزار شد، علی لاجامی از کنار خط طولی یک پرتاب اوت انجام داد؛ پرتابی که هیچ‌کس در سکوها تصور نمی‌کرد مسیر شبی را تغییر دهد که النصر در آن آماده جشن رسمی قهرمانی لیگ روشن عربستان بود. توپ از دستان بنتو متئوس کرپسکی، دروازه‌بان برزیلی النصر، رها شد و در آخرین دقیقه وقت‌های تلف‌شده آرام وارد دروازه شد تا قطعی شدن قهرمانی به تعویق بیفتد و نام لاجامی در حافظه این دربی ثبت شود؛ حافظه‌ای که در فوتبال انگلیس، نام مرد دیگری همچنان نماد آن است. ماجرا برای لاجامی از این جهت ویژه‌تر بود که او پیش‌تر بازیکن النصر بود؛ مدافعی ملی‌پوش که در ابتدای فصل در انتقالی غیرمنتظره راهی الهلال شد. بازگشت او به «الأول پارک» طبیعی بود که با واکنش تند هواداران النصر همراه شود و آن‌ها او را هو کردند، اما در پایان همین بازیکن سابق النصر بود که با پرتاب اوت خود مانع قهرمانی زودهنگام تیم پیشینش شد. پس از آنکه توپ روی همان پرتاب به گل تساوی الهلال تبدیل شد، لاجامی دستانش را بوسید؛ حرکتی نمادین، انگار که می‌خواست بگوید همین دست‌ها باعث شدند الهلال گل مساوی را بزند، شکست نخورد و جشن قهرمانی النصر عقب بیفتد. آن مردی که در انگلیس هنوز نامش با پرتاب‌های اوت گره خورده، روری دلاپ ایرلندی است؛ هافبکی که ۶ ژوئیه ۱۹۷۶ به دنیا آمد و پیش از آنکه در ۱۵ سالگی دوومیدانی را رها کند و به فوتبال رو بیاورد، قهرمان پرتاب نیزه در منطقه خود بود. اما بازوانش آنچه را در آن رشته آموخته بودند، فراموش نکردند. وقتی در سال ۲۰۰۶ پس از تجربه سقوط با ساوتهمپتون و ساندرلند به استوک‌سیتی پیوست و در دومین بازی‌اش با این تیم دچار شکستگی درشت‌نی و نازک‌نی شد، تونی پولیس او را با ۵۰۰ هزار پوند خرید؛ نه به این دلیل که بهترین بازیکن زمین بود، بلکه چون پرتاب‌های اوت او سلاحی بود که هیچ تیم دیگری در لیگ برتر انگلیس در اختیار نداشت. در فصل ۲۰۰۹-۲۰۰۸، نخستین فصل حضور استوک در لیگ برتر انگلیس، حدود یک‌چهارم گل‌های این تیم با پرتاب‌های اوت دلاپ ارتباط داشت؛ پرتاب‌هایی که تا ۴۰ متر می‌رفت و با مسیری صاف و افقی ارسال می‌شد؛ مسیری که کنترل آن برای مدافعان دشوار بود. در دو فصل پیاپی ۲۰۰۹-۲۰۰۸ و ۲۰۱۰-۲۰۰۹، در ۲۴ مسابقه استوک از پرتاب‌های اوت او به گل مستقیم رسید. همین قدرت باعث شد دیوید مویس این پرتاب‌ها را «منجنیق انسانی» بنامد، آرسن ونگر خواهان تغییر قانون پرتاب اوت در فوتبال شود و حتی گزارش‌هایی منتشر شود که بوآز مای‌هیل، دروازه‌بان هال‌سیتی، یک بار ترجیح داد توپ به کرنر برود تا اینکه با پرتاب اوت دلاپ روبه‌رو شود. لاجامی وقتی توپ را در «الأول پارک» به محوطه جریمه النصر فرستاد، نه سابقه دلاپ را داشت و نه شهرت او را در تبدیل اوت به سلاحی تاکتیکی. تفاوت اینجا بود که دلاپ با برنامه و مهارتی حساب‌شده فرصت می‌ساخت، اما در مورد لاجامی، این فرصت بود که او را ساخت و نامش را وارد داستان کرد. با این حال نتیجه در دفتر خاطرات فوتبال یکی است: یک پرتاب از کنار زمین، چهره یک مسابقه را تغییر داد. پرتاب لاجامی علاوه بر اینکه نتیجه دربی را عوض کرد، مسیر قهرمانی لیگ روشن را هم دست‌کم برای چند روز دیگر باز گذاشت. النصر که تا چند ثانیه مانده به پایان بازی خود را قهرمان می‌دید، با همان یک پرتاب و اشتباه بنتو، مجبور شد جشن را به هفته پایانی موکول کند. در مقابل، الهلال با همان توپ از شکست گریخت، روند بدون باخت خود را حفظ کرد و اجازه نداد رقیب سنتی‌اش در خانه و مقابل چشم او جام را قطعی کند.