به گزارش "ورزش سه"، بارسلونا در آن دیدار با نتیجه ۳-۰ شکست خورد؛...

به گزارش "ورزش سه"، بارسلونا در آن دیدار با نتیجه ۳-۰ شکست خورد؛ مسابقه‌ای که در آن تیم بدون روحیه همیشگی ظاهر شد و پس از اخراج رونالد آرائوخو، نتوانست خود را بازیابی کند. در آن زمان که دورنمای تیم تاریک به نظر می‌رسید، فلیک پتانسیلی را در تیم می‌دید که معتقد بود می‌تواند دوباره آن را احیا کند. اگرچه بارسا از نظر جایگاه در جدول لالیگا و لیگ قهرمانان وضعیت فاجعه‌باری نداشت، اما از نظر احساس حاکم بر تیم و ارقام ثبت شده، شرایط نگران‌کننده بود. تیم در رده دوم لالیگا و در یک امتیازی رئال مادرید قرار داشت و در اروپا نیز برای صعود به مرحله پلی‌آف تلاش می‌کرد. شب ۲۵ نوامبر در لندن احتمالاً بدترین شب دوران مربیگری فلیک در بارسا بود، اما او از همان شکست برای تغییر روند تیم نیرو گرفت. آمارها به وضوح گویای این تغییر هستند: در ۱۸ بازی پیش از تقابل با آبی‌های لندن، بارسا ۶ بازی را با تساوی یا شکست پشت سر گذاشته بود، اما در ۱۸ بازی پس از آن، شاگردان فلیک ۱۷ پیروزی کسب کرده‌اند و تنها در یک بازی مقابل رئال سوسیداد شکست خورده‌اند. یکی از کلیدی‌ترین عوامل این دگرگونی، بهبود چشمگیر عملکرد دفاعی و درخشش خوان گارسیا درون دروازه است. بارسلونا نسبت به بازه زمانی مشابه قبلی، ده گل کمتر دریافت کرده و تعداد کلین‌شیت‌های خود را از ۴ به ۸ رسانده است. نمایش‌های خیره‌کننده خوان گارسیا، به ویژه در دربی مقابل اسپانیول، گویای توانایی او در مهار توپ‌هایی است که ارزشی به اندازه گل دارند. این موفقیت‌ها زمانی ارزشمندتر می‌شود که بدانیم تیم با غیبت ستاره‌های کلیدی چون رافینیا و به ویژه پدری، مهندس خط میانی خود، روبرو بوده است. فلیک موفق شد شدت بازی را به تیم بازگرداند؛ بازپس‌گیری توپ در زمین حریف با تلاش بازیکنانی نظیر اریک گارسیا و تمرکز دفاعی بیشتر فرانکی دی‌یونگ، از عوامل موثر در این نتایج بوده‌اند. تیم پس از فاجعه استمفورد بریج به تمامی اهداف خود رسیده است: صدرنشینی در لالیگا، صعود به جمع ۸ تیم برتر لیگ قهرمانان، قهرمانی در سوپرجام اسپانیا و رسیدن به نیمه‌نهایی جام حذفی؛ عملکردی که فراتر از آن را نمی‌توان انتظار داشت.