جام جهانی مجالی برای تماشای فوتبال در بالاترین سطح و هنر هنرمندان...

جام جهانی مجالی برای تماشای فوتبال در بالاترین سطح و هنر هنرمندان و خلاقیت مبتکران در سایر زمینه‌هاست. از عکس‌ها تا ویدیوهایی که ساخته می‌شود و ستاره‌های بزرگ سینما که در جایگاه به تماشای بازی‌ها می‌نشینند، وجوه مشترک زیاد بین فوتبال و سینما را به رخ می‌کشد. تیم ما هم در جام جهانی حاضر بود اما حذف شد. در سینمای ما هم چهره‌های زیادی هستند که به فوتبال علاقه دارند و بالعکس، در میان فوتبالیست‌ها سینما جایگاهی مهم دارد. به همین بهانه بد نیست به بلای مشترک هر دو عرصه نگاه کنیم، بلایی که البته در تمام تخصص‌ها کشور ما را آزار می‌دهد، به خصوص در سیاست و اقتصاد! در فوتبال ما از قدیم بازیکنان بزرگی بودند که پسرانشان را به عرصه آورده ولی هرگز نه فقط کمکی به اسم و اعتبار آنها نشد، بلکه عملکرد و کارنامه پسران باعث نقطه ضعف پدران هم شد. درست مثل سینما که تعداد مثال‌ها بسیار زیاد است آنها که خانوادگی در سینما فعالیت می‌کنند و البته که اغلب ناموفق! حالا در جام جهانی نروژ به عنوان یکی از محبوب‌ترین تیم‌ها مورد توجه همه قرار گرفته و انبوهی از دلیل برای دوست داشتن این تیم وجود دارد. از بازی روان و شجاعانه تا هوادارانی که به شکلی خاص تشویق می‌کنند و البته که نابغه‌ای آن جلو برای این تیم گل می‌زند و بعد از هر گل، دوربین مردی را در جایگاه نشان می‌دهد که به مراتب بیشتر از گلزن، بالا و پایین پریده و شادی می‌کند! سریال آقازاده را به یاد دارید؟ سینا مهراد که اتفاقاً خود یکی از آقازاده‌های سینمای ماست، نقش فرزند امین تارخ را بازی می‌کرد که از مسئولان امنیتی ارشد بود. یک آقازاده خوب در مقابل آقازاده بد که فرزند وزیر بود، با بازی امیر آقایی و نبرد بین خیر و شر که در نهایت نتیجه‌ای مشخص دارد. حالا جام جهانی شده مجال جولان یک آقازاده موثر و مفید! در فوتبال امروز دنیا ارلینگ هالند نماد یک آقازاده موفق است. قبل از او فرزندان بازیکنان بزرگ بوده و بعد از او نیز خواهند بود اما هالند چیز دیگری است. پدران و پسران زیادی پیراهن تیم‌های ملی بزرگ -همچون فرانسه هلند- را به تن کرده و در جام جهانی نیز پدر و پسر به عنوان بازیکن داشتیم اما اینجا هالند از پدر پیشی گرفته است. در این جام جهانی ارلینگ هالند که لیاقتش را که قبلا در باشگاه‌های بزرگ و گلزنی برای دورتموند و سیتی ثابت کرده بود، در لباس ملی و عرصه بزرگ جام جهانی به دنیا نشان داد و هر بار که هالند پسر گل می‌زند، هالند پدر در جایگاه به آسمان می‌پرد. حالا پدران آنها به این پسران افتخار می‌کنند و ما می‌مانیم و این سوال که آقازاده‌های ارزشمند ما -مثل همایون شجریان یا حافظ ناظری- یا در فوتبال امیر عابدزاده،  کجا هستند و چرا این قدر کم؟ ارلینگ هالند، شده نماد آقازاده واقعی در مقابل لشکر آقازاده‌های فیک! آنها که در هنر، ورزش و هرجا که نورافکن روی عملکرد باشد، همه دنیا می‌بینند که فقط نان فامیل خود و جایگاه پدر را می‌خورند! اما آنجا که به قول مایل کهن نورافکنی روی کارنامه ایشان نیست، سال‌ها بین تخصص‌های مختلف جابجا و تنها به کشور و بیت المال لطمه می‌زنند! بیشتر بخوانید: نمایش «وطن پرستی» در عمل جای شعار، به روایت تصویر شبکه ۳؛ وایکینگ‌ها مرزهای محبوبیت را جابه‌جا کردند