با افزایش تعداد تیم‌ها در جام جهانی، سهمیه آسیا به هشت و نیم...

با افزایش تعداد تیم‌ها در جام جهانی، سهمیه آسیا به هشت و نیم اضافه و با پیروزی عراق در پلی آف دو قاره، ۹ تیم از این قاره به جام جهانی ۲۰۲۶ رفتند. با نتایجی که به جا ماند، بار دیگر فاصله فوتبال این قاره با دنیا و البته فاصله ژاپن با سایر تیم‌های این قاره، بیش از پیش اثبات شد. اتفاقا ما اینجا با همین مسئله دوم کار داریم. ایران باسه مساوی و در شرایطی که همه دیدیم، از جام جهانی کنار رفت. در حالی که ژاپن از گروه خود صعود و مقابل برزیل تا ثانیه‌های آخر وقت‌های تلف شده بازی را یک یک مساوی کرده بود. ایران که در تمام سال‌های اخیر بعد از ژاپن تیم دوم آسیا بود و البته که در برخی موارد، ژاپنی‌ها را هم جا گذاشته و تیم اول قاره بودیم. حالا با نمایشی که ژاپن در این تورنومنت ارائه داد -با هلند و سوئد مساوی و به تونس چهار گل زد و آنگونه از هوادارانش تشکر و عذرخواهی کرد- و با این نمایش‌ و نتیجه در مرحله حذفی مقابل برزیل مدعی با آن همه ستاره در ۹۰ دقیقه، کدام تیم لیاقت عنوان تیم اول آسیا را دارد؟ بیایید جور دیگری مقایسه کنیم، ایران آقای فوتبال آسیا بود که ژاپن تازه گام به وادی داشتن فوتبال گذاشت. ما سه قهرمانی در جام ملت‌ها داشتیم که ژاپن برای اولین بار وارد این عرصه شد. اصلا گذشته‌های دور به کنار، نگاه کنیم به نتیجه بازی جام جهانی ۲۰۰۶ که برزیل، همین ژاپن را ۴-۱ برد. در همان دهه اول هزاره سوم ما با برزیل در دبی، دیداری دوستانه برگزار کردیم و سه بر صفر باختیم، یعنی آن زمان فاصله فوتبال ما با ژاپن، با متر و معیار برزیل، مساوی و سه گل بود. بماند که حساسیت جام جهانی کجا و بازی دوستانه کجا! حالا نگاه کنید که درست بعد ۲۰ سال، ژاپنی‌ها به جایی رسیده‌اند که در همان جام جهانی -که همه تیم‌ها برای برد و مدعیان سنتی، برای قهرمانی می‌آیند- برزیل را با  تمام ستاره‌هایش در ۹۰ دقیقه متوقف می‌کند. اما تیم ما نه فقط صعود نکرد، بلکه زورش حتی به نیوزیلند هم نرسید! از تنها بازیکنان مشخص این تیم در سن بالا، دو گل خورد! بلژیک از دقیقه ۶۶ ده نفره شد اما ما جشن ملی به راه انداختیم که بیرانوند به لطف خدا، سیو کرده و به تیم ۱۰ نفره حریف نباخته‌ایم! و در نهایت بازی با مصر که هیچ برنامه‌ای برای گلزنی نداشتیم، در حالی که برد می‌خواستیم و مصر صعود کرده و شل گرفته بود تا انرژی اش را ذخیره کند! آن ۶ دقیقه آخر و گل شجاع را هم فوتبالی‌ها می‌دانند که باید به حساب ذات انسانی بازیکنان، در وقت‌های تلف شده گذاشت که تمام وجود خود را می‌گذارند و بازی احساسی را به تاکتیک و دستورات مربی ترجیح و روی دروازه حریف فشار می‌آورند. فقط یک دلیل برای احساسی بودن نمایش ما در آن دقایق کافیست؛ در طول این تورنومنت شجاع خلیل‌زاده هیچ دستوری برای جلو رفتن و اضافه شدن به خط حمله نداشت. دیدیم که علی نعمتی یا حسین کنعانی‌زادگان به خصوص در ضربات ایستگاهی جلو می‌آمدند، اما شجاع همیشه می‌ماند و خط دفاعی را رهبری می‌کرد. در آن دقایق شجاع آن جلو بود و گل آفساید ما را هم او زد! هیچ مربی نمی‌تواند ادعا کند برنامه‌اش در آن ۶ دقیقه وقت‌های تلف شده، این بوده و به شجاع دستور دادند برود جلو! همانطور که هیچ مسئولی در فدراسیون نمی‌تواند ادعا کند با وجود بردن چند باره جایزه فدراسیون برتر سال در afc و جایگاه تیم ما در رنکینگ فیفا، ما در کنار ژاپن دو ابرقدرت قاره هستیم! چون فوتبال روی کاغذ و سن جشنواره‌ها نیست، درون مستطیل سبز و پیش چشم میلیون‌ها بیننده است. بیشتر بخوانید: موج استعفا و برکناری پس از ناکامی در جام‌جهانی؛ در ایران آب از آب تکان نخورد!