به گزارش ورزش سه، تیم ملی برزیل امشب در شرایطی به مصاف ژاپن رفته...
به گزارش ورزش سه، تیم ملی برزیل امشب در شرایطی به مصاف ژاپن رفته که ورزشگاه هیوستون با سقف بسته و سیستم تهویه مطبوع میزبان این مسابقه خواهد بود. برای برزیلیها این ورزشگاه خاطره یکی از مهمترین بازیهای سلسائو در جام جهانی ۱۹۹۴ و گل خاطرهانگیز روماریو را زنده میکند. برزیل امشب در مرحله یکشانزدهم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶ مقابل ژاپن گرفته اما در مطبوعات برزیلی این مسابقه تنها به خاطر حساسیت ورزشیاش مورد توجه نیست. شرایط خاص ورزشگاه هیوستون باعث شده خاطرهای فراموشنشدنی از جام جهانی ۱۹۹۴ دوباره زنده شود. در حالی که دمای هوای شهر هیوستون در بیرون ورزشگاه به حدود ۳۴ درجه سانتیگراد میرسد، فیفا تصمیم گرفته سقف متحرک ورزشگاه را بسته نگه دارد و سیستم تهویه مطبوع را روشن کند. به همین دلیل، دمای کنار زمین بین ۲۱ تا ۲۲ درجه خواهد بود و بازیکنان در شرایطی کاملاً متفاوت از گرمای طاقتفرسای تگزاس مسابقه خواهند داد. این اتفاق یادآور یکی از خاصترین مسابقات تاریخ جام جهانی است؛ دیداری که ۲۸ ژوئن ۱۹۹۴ بین برزیل و سوئد در ورزشگاه سرپوشیده پونتیاک سیلوردوم، در حومه دیترویت، برگزار شد. آن مسابقه آخرین بازی مرحله گروهی برزیل بود و تنها ده روز قبل از آن، همین ورزشگاه به نخستین ورزشگاه کاملاً سرپوشیده تاریخ جامهای جهانی تبدیل شده بود که میزبانی یک مسابقه را بر عهده میگرفت. حدود ۸۰ هزار تماشاگر شاهد دیداری بودند که با برتری سوئد آغاز شد. کنت اندرسون در دقیقه ۲۳ دروازه برزیل را باز کرد اما تنها یک دقیقه از نیمه دوم گذشته بود که روماریو گل تساوی را به ثمر رساند تا بازی با نتیجه یک بر یک به پایان برسد؛ نتیجهای که صدرنشینی برزیل در گروه را قطعی کرد. سرنوشت اما دوباره این دو تیم را مقابل هم قرار داد. برزیل و سوئد در مرحله نیمهنهایی بار دیگر روبهروی یکدیگر ایستادند و این بار هم روماریو با ضربه سر تنها گل مسابقه را به ثمر رساند تا سلسائو راهی فینال شود؛ مسیری که در نهایت به قهرمانی چهارم برزیلیها در جهان ختم شد. ورزشگاه پونتیاک سیلوردوم آن زمان یک پروژه مهندسی بیسابقه بود. از آنجا که فیفا اجازه برگزاری مسابقات روی چمن مصنوعی را نمیداد، پژوهشگران یک زمین چمن طبیعی را در ایالت کالیفرنیا پرورش دادند و با کامیونهای یخچالدار به میشیگان منتقل کردند. این زمین از ۱۸۵۰ قطعه مجزا تشکیل شده بود که با استفاده از تریلیها و لیفتراکها به داخل ورزشگاه منتقل و در کنار هم نصب شدند تا استانداردهای فیفا برای جام جهانی رعایت شود. اما ورزشگاهی که روماریو در آن گل تاریخی خود را به ثمر رساند، دیگر وجود خارجی ندارد. پونتیاک سیلوردوم که سالها خانه تیم دیترویت لاینز در لیگ فوتبال آمریکایی بود، به تدریج متروکه شد و آسیب دید. در دسامبر ۲۰۱۷ اولین تلاش برای تخریب این ورزشگاه با انفجار کنترلشده، برخلاف انتظار به شکست انجامید و سازه اصلی فرو نریخت. یک روز بعد عملیات دوم انجام شد و این بار بخش اصلی ورزشگاه کاملاً تخریب شد. روند تخریب در سال ۲۰۱۸ به پایان رسید. زمین این ورزشگاه بعدها به شرکت آمازون واگذار شد و حالا دیگر هیچ اثری از ورزشگاهی که یکی از مهمترین خاطرات تاریخ فوتبال برزیل را در خود ثبت کرده بود، باقی نمانده است. ورزشگاه هیوستون که از سال ۲۰۰۲ افتتاح شده، نسخهای مدرنتر از همان تجربه قدیمی به شمار میرود. این ورزشگاه ظرفیتی بین ۷۲ تا ۸۰ هزار نفر دارد و سقف متحرک عظیم آن با دهانهای حدود ۱۵۲ در ۱۱۷ متر، امکان برگزاری مسابقات در شرایط آبوهوایی کاملاً کنترلشده را فراهم میکند. برزیل امیدوار است همانطور که ۳۲ سال پیش زیر سقف یک ورزشگاه سرپوشیده گام مهمی به سوی قهرمانی برداشت، این بار هم در ورزشگاه هیوستون از سد ژاپن عبور کند و راهش را در مرحله حذفی جام جهانی ۲۰۲۶ ادامه دهد.
دیدگاهتان را بنویسید