از همان لحظه‌ای که فهرست نهایی تیم ملی برای جام جهانی اعلام شد،...

از همان لحظه‌ای که فهرست نهایی تیم ملی برای جام جهانی اعلام شد، انتقادها نسبت به انتخاب‌های امیر قلعه‌نویی آغاز شد. لیستی که پر از ابهام بود و خیلی‌ها اعتقاد داشتند بیش از آنکه بر اساس آمادگی روز بازیکنان بسته شده باشد، بر پایه اعتماد به نفرات همیشگی شکل گرفته است. دعوت از علیرضا جهانبخش در شرایطی که از روزهای اوجش فاصله داشت، بازگشت ناگهانی احسان حاج‌صفی پس از چند سال دوری از تیم ملی، حضور روزبه چشمی با وجود مصدومیت، اضافه شدن غیرمنتظره شهریار مغانلو در میانه اردو و البته دعوت از دنیس اکرت؛ بازیکن دو ملیتی که برای دریافت مجوز حضورش تلاش زیادی انجام شد اما در نهایت حتی یک دقیقه هم فرصت بازی پیدا نکرد، از مهم‌ترین ابهام‌های این فهرست بودند. این سؤال همچنان مطرح است که اگر قرار نبود اکرت به میدان برود، اساساً چرا به تیم ملی دعوت شد و جای یک بازیکن آماده را گرفت؟ در سوی مقابل، چندین بازیکن آماده و باکیفیت از حضور در جام جهانی بازماندند؛ نفراتی که بسیاری معتقد بودند می‌توانستند به تیم ملی کمک کنند. سردار آزمون، احمد نوراللهی، اللهیار صیادمنش، جواد حسین‌نژاد، مهدی هاشم‌نژاد، امیرحسین محمودی، ابوالفضل جلالی و دانیال اسماعیلی‌فر از جمله بازیکنانی بودند که با وجود عملکرد خوب، جایی در لیست نهایی نداشتند و فرصت حضور در بزرگ‌ترین تورنمنت فوتبال جهان را از دست دادند. شاید هیچ‌کس نتواند با قاطعیت بگوید حضور این بازیکنان باعث صعود ایران می‌شد، اما تردیدی نیست که انتخاب‌های کادرفنی یکی از مهم‌ترین نقدهای وارد به امیر قلعه‌نویی است. او ترجیح داد به برخی بازیکنان باتجربه، مصدوم یا دور از آمادگی اعتماد کند و چشمش را روی تعدادی از آماده‌ترین ستاره‌های فوتبال ایران ببندد؛ تصمیمی که در نهایت با حذف تیم ملی از نخستین جام جهانی ۴۸ تیمی همراه شد و حالا بیش از هر زمان دیگری زیر ذره‌بین منتقدان قرار گرفته است. بیشتر بخوانید: تاج برای رفتن از فوتبال باید اجازه بگیرد/ در ایران فرهنگ ماندگاری اصل است نه استعفا