هر چه به زمان دیدار ایران و مصر نزدیک‌تر می‌شویم، توصیه‌ها به...

هر چه به زمان دیدار ایران و مصر نزدیک‌تر می‌شویم، توصیه‌ها به تیم ملی بیشتر می‌شود. طبیعی هم هست؛ در روزگاری که فضای مجازی پر از کارشناس شده، هر کسی نسخه‌ای برای این مسابقه می‌پیچد. اما فوتبال، درست از لحظه‌ای آغاز می‌شود که داور سوت شروع بازی را به صدا درمی‌آورد. همان‌جا که تمام پیش‌بینی‌ها ممکن است فرو بریزد؛ همان‌طور که کمتر کسی نمایش ناامیدکننده ایران برابر نیوزیلند را پیش‌بینی می‌کرد و همان‌طور که کمتر کسی تصور داشت تیم ملی بتواند برابر بلژیک به یک تساوی ارزشمند برسد. زیبایی فوتبال هم دقیقاً در همین غیرقابل پیش‌بینی بودن آن است. با این حال، یک واقعیت را نمی‌توان نادیده گرفت؛ ایران نمی‌تواند با همان نسخه‌ای که مقابل بلژیک به میدان رفت، مصر را شکست دهد. تساوی برابر بلژیک نتیجه‌ای قابل احترام بود، اما حالا مسئله فقط امتیاز گرفتن نیست؛ تیم ملی برای صعود، به پیروزی نیاز دارد. تیمی که تمام انرژی خود را صرف دفاع کردن می‌کند، مدام زیر توپ می‌زند و همه امیدش به درخشش دروازه‌بانش است، به سختی می‌تواند دروازه تیمی مانند مصر را باز کند؛ تیمی که محمد صلاح را در اختیار دارد و از کوچک‌ترین اشتباه حریف، بیشترین بهره را می‌برد. فوتبال، همیشه ظرفیت غافلگیر کردن ما را دارد؛ شاید ایران دوباره همه معادلات را بر هم بزند. اما اگر قرار باشد همان نقشه بازی مقابل بلژیک بدون کوچک‌ترین تغییر برابر مصر تکرار شود، امید بستن به صعود، بیشتر شبیه آرزو خواهد بود تا یک برنامه فوتبالی. ایران برای رسیدن به مرحله حذفی، این بار فقط نباید گل نخورد؛ باید شجاعت حمله کردن را هم داشته باشد. همین جام جهانی نشان داده که شگفتی، فقط با دفاع کردن رقم نمی‌خورد. اکوادور با جسارت مقابل آلمان ایستاد و پاداشش را هم گرفت. شاید این، مهم‌ترین درس برای تیم ملی ایران پیش از دیدار با مصر باشد. بیشتر بخوانید: معجزه بیرانوند دوباره تکرار می‌شود؟