به گزارش "ورزش سه"، تیری آنری، کارشناس فاکس اسپورت، پس از تساوی...

به گزارش "ورزش سه"، تیری آنری، کارشناس فاکس اسپورت، پس از تساوی بدون گل ایران و بلژیک، از نظم دفاعی و بلوغ تیم ملی تمجید کرد و در عین حال، عملکرد بلژیک را از نظر نداشتن قاطعیت در لحظات پایانی زیر سؤال برد. ستاره سابق فوتبال فرانسه همچنین اخراج ناتان انگوی را نقطه عطف مسابقه دانست و گفت بلژیک هنوز با استانداردهای تیمی که در سال ۲۰۱۸ می‌شناخت فاصله دارد.آنری ابتدا درباره نمایش ایران گفت: «وقتی این بازی را می‌بینید، باید از ایران شروع کنید، باید به آن‌ها اعتبار بدهید. آن‌ها وارد بازی شدند و دقیقاً می‌دانستند چه کاری باید انجام بدهند. فشرده ماندند، منظم ماندند و زندگی را برای تیم بزرگی مثل بلژیک بسیار سخت کردند. انجام دادن این کار آسان نیست، آن هم در این سطح.» او ادامه داد: «این را واضح می‌گویم، وقتی مقابل چنین تیم بلژیکی یک امتیاز می‌گیرید، این اتفاق با شانس رخ نمی‌دهد. این نتیجه با سازماندهی، باور و آمادگی برای رنج کشیدن کنار هم به عنوان یک تیم به دست می‌آید، وقتی جریان بازی چنین چیزی را از شما می‌خواهد.»آنری با اشاره به بلوغ تیم ملی گفت: «آن‌ها به عنوان یک مجموعه دفاع کردند، صبور ماندند و وقتی لحظه‌ها رسید، دستپاچه نشدند. این بلوغ است. این رشد است.»او سپس درباره بلژیک گفت: «از سمت بلژیک، دوباره این حس وجود خواهد داشت که دو امتیاز از دست رفته است. در مقاطعی کنترل بازی وجود داشت، اما در لحظات نهایی قاطعیت کافی دیده نشد. در این سطح، همین مسئله تفاوت را ایجاد می‌کند.»کارشناس فاکس اسپورت در ادامه تأکید کرد: «اما برای ایران، این نتیجه بسیار بزرگ است. نه فقط به خاطر یک امتیاز، به خاطر چیزی که نمایندگی می‌کند، باور، تاب‌آوری و این احساس که آن‌ها به این صحنه تعلق دارند. وقتی باعث می‌شوید تیمی مثل بلژیک دوباره در این تورنمنت امتیاز از دست بدهد، دیگر اتفاقی اینجا نیستید.»آنری در بخش دیگری از تحلیل خود درباره اخراج ناتان انگوی گفت: «از نظر تاکتیکی، کارت قرمز نقطه عطف بازی بود. بلژیک کنترل مسابقه را در اختیار داشت، ریتم می‌گرفت و موقعیت‌هایی ایجاد می‌کرد. ۱۰ نفره شدن آن ریتم را کشت. سه امتیاز به یک امتیاز تبدیل شد، به خاطر یک تصمیم.»او درباره خود صحنه اخراج توضیح داد: «در مورد آن تکل، برخورد وجود داشت، هیچ شکی نیست. اما ناتان انگوی دنبال توپ بود، نه بازیکن. در چنین موقعیت‌هایی نیت مهم است. به نظر می‌رسید داور بیشتر نتیجه برخورد را قضاوت کرد تا خود حرکت را. اینجاست که من مخالفم.» آنری ادامه داد: «این یک بازی فیزیکی و پرفشار بود. هر دو تیم کاملاً درگیر مسابقه بودند. چنین تکل‌هایی بخشی از همین نبرد است، خشونت در بازی بدون بی‌احتیاطی. در آن شرایط، آستانه لازم برای دادن کارت قرمز بیش از حد پایین به نظر می‌رسید.»او درباره تأثیر این اخراج روی تیم بلژیک گفت: «برای یک تیم جوان بلژیکی، مدیریت چنین مسابقه‌ای در این سطح خودش یک آزمون است. چنین کارت قرمزی تیم را مجبور به یک بازتنظیم کامل تاکتیکی می‌کند. بر اساس تصاویر آهسته، انگوی همان کاری را انجام داد که یک مدافع باید انجام بدهد. مجازات با خود حرکت همخوانی نداشت.»آنری سپس به مقایسه وضعیت فعلی بلژیک با استانداردهای سال ۲۰۱۸ پرداخت و گفت: «من قبلاً هم گفته‌ام، دقیقاً می‌دانم این تیم بلژیک چه توانایی‌ای داشت، چون در سال ۲۰۱۸ به عنوان دستیار مربی آنجا بودم. استانداردها را دیدم، ذهنیت را دیدم، دیدم این گروه چطور می‌توانست بدون ترس بازی‌ها را کنترل کند.»او ادامه داد: «به همین دلیل دیدن شرایط فعلی سخت است، چون توقعات هنوز بسیار بالاست، اما عملکردها به طور مداوم با آن سطح هماهنگ نیست. لحظاتی هست که کنترل را می‌بینید، لحظاتی هست که کیفیت را می‌بینید، اما تصویر کامل مثل گذشته کنار هم قرار نمی‌گیرد.»آنری درباره ستاره‌های بلژیک گفت: «باید صادق باشم، وقتی درباره بازیکنانی مثل کوین دی‌بروینه و روملو لوکاکو صحبت می‌کنید، درباره رهبران این نسل حرف می‌زنید. بازیکنان بازی‌های بزرگ. بازیکنانی که منتظر نمی‌مانند تورنمنت به سراغشان بیاید، خودشان تورنمنت را می‌سازند.» او افزود: «در مقطعی انتظار دارید آن‌ها فوراً قدم جلو بگذارند، خودشان را تحمیل کنند و وقتی تیم برای پیدا کردن ریتم مشکل دارد، مسئولیت بپذیرند. بازیکنان بزرگ همین کار را انجام می‌دهند، نه در چند لحظه کوتاه، به شکل مداوم.»آنری در پایان گفت: «بلژیک مثل یک تیم ضعیف قضاوت نمی‌شود. بلژیک مثل تیمی قضاوت می‌شود که برای رقابت در بالاترین سطح ساخته شده، برای بردن تورنمنت‌های بزرگ، برای کنترل لحظه‌هایی که بیشترین اهمیت را دارند. الان حس این است که تیم دوباره دنبال هویت خودش می‌گردد. استعداد هنوز هست، نام‌ها هنوز هستند، اما فوتبال در این سطح درباره نام‌ها نیست، درباره اثرگذاری، فوریت و نشان دادن کیفیت در لحظه‌های تعیین‌کننده است. ناامیدی همین جاست، چون می‌دانید آن‌ها چه می‌توانند باشند و هنوز منتظرید آن نسخه کامل دوباره برگردد.»