به گزارش "ورزش سه"، شروع او در جام جهانی مقابل کنگو در سن ۴۱ سالگی،...

به گزارش "ورزش سه"، شروع او در جام جهانی مقابل کنگو در سن ۴۱ سالگی، هیچ‌کس را شگفت‌زده نکرد و تایید نمود که سرعت رقابت برای ستاره‌ای مانند او دیگر مثل قبل نیست. رسانه پرتغالی آبولا یادداشتی تعمیدی با این عنوان منتشر کرد: «بابت همه چیز ممنون کریستیانو. اکنون زمان رفتن است!» این یک پیام تند برای کسی است که تمام وجودش را برای کشورش گذاشته، اما به نظر می‌رسد آن‌ها از هم‌اکنون به دنبال تغییر نسل بعدی هستند. نونو سارایوا، ستون‌نویس پرتغالی نوشت: «اما یک موضوع حتی حساس‌تر وجود دارد که نامش کریستیانو رونالدو است. این سطور را با قدردانی عمیق می‌نویسم. کریستیانو از نظر من بهترین فوتبالیست تاریخ پرتغال و یکی از دو بازیکن برتر تاریخ فوتبال جهان است. او به ما عناوین، رکوردها، لحظات فراموش‌نشدنی و یک اعتبار بین‌المللی بخشید که هیچ نسل قبلی موفق به دستیابی به آن نشده بود. کل کشور به او بسیار مدیون است. دقیقاً به همین دلیل، تماشای پایان یک دوران دردناک است. کریستیانو در ۴۱ سالگی دیگر آن بازیکنی نیست که در ۳۱ سالگی بود و نمی‌تواند هم باشد. زمان، این رقیب شکست‌ناپذیر، روی همه ما تاثیر می‌گذارد و روی ورزشکاران حرفه‌ای، فارغ از میزان بزرگی‌شان، حتی بیشتر اثر می‌گذارد. چیزی که برای دو دهه بدیهی بود یعنی جایگاه او به عنوان مرجع اصلی تیم ملی، دیگر این‌طور نیست.» کریستیانو رونالدو در جریان تساوی مقابل کنگو بی‌رمق به نظر می‌رسید و نتوانست آن‌طور که بلد است، به تیم کمک کند و ضربات آخر را بزند. به نظر می‌رسد سن در حال سنگینی کردن است و او مطمئناً قصد دارد از بازی بعدی مقابل ازبکستان خود را نشان دهد. اما برای اسطوره‌ای در این ورزش باشکوه، هرگز خوشایند نیست که بشنود «او یک مشکل برای کشور است». باید دید آیا او توانایی برگرداندن اوضاع را در جام جهانی دارد یا خیر. یادداشت سارایوا به شکلی قاطع به پایان می‌رسد و بدون شک از آنچه کریستیانو برای پرتغال بوده قدردانی می‌کند، اما متقاعد شده است که زمان ورق زدن این صفحه فرا رسیده است: «من یک درخواست صادقانه دارم. کریستیانو رونالدو دیگر چیزی برای اثبات کردن ندارد؛ نه به مردم پرتغال، نه به فوتبال و نه به خودش. جایگاه تاریخی او برای همیشه تضمین شده است. زمان آن فرا رسیده است که با همان عظمتی که وارد شد، خداحافظی کند. به خاطر احترام به خودش، به هم‌تیمی‌هایش، به تیم ملی، به باشگاهی که او را پرورش داد یعنی اسپورتینگ کلاب بزرگ پرتغال، برای الگو شدن برای هزاران کودکی که اولین قدم‌های خود را در فوتبال برمی‌دارند و مانند این مرد پا به سن گذاشته او را می‌پرستند، و به خاطر احترام به میلیون‌ها پرتغالی که با تحسین او بزرگ شدند.» نونو سارایوا در پایان نوشت: «اسطوره‌ها با بازنشستگی، اسطوره بودن را از دست نمی‌دهند؛ بلکه برعکس، اغلب زمانی بزرگ‌تر می‌شوند که بدانند چگونه زمان مناسب را برای خداحافظی انتخاب کنند.»