به گزارش "ورزش سه"، به نظر می‌رسد توماس توخل، سرمربی تیم ملی...

به گزارش "ورزش سه"، به نظر می‌رسد توماس توخل، سرمربی تیم ملی انگلیس، در جریان پیروزی تیمش مقابل کرواسی، با جوردن پیکفورد درگیری لفظی پیدا کرده است. این بحث درون زمین سرمربی سه شیرها با دروازه‌بانش، در حالی رخ داد که انگلیس در دالاس تگزاس با نتیجه ۱-۰ جلو بود. جف شریوز که به عنوان گزارشگر کنار زمین برای شبکه فاکس در پوشش مسابقات جام جهانی در آمریکا فعالیت می‌کند، این گزارش را در دقیقه ۱۷ نیمه اول ارائه داد. شریوز گفت که درگیری پیکفورد با توخل به دلیل عدم پیروی این دروازه‌بان از دستورات مربوط به بازی‌سازی از عقب زمین بوده است. ظاهراً پیکفورد تعادل نداشت و توپ را به جهتی مخالف با دستورات سرمربی‌اش فرستاد. شریوز از شبکه فاکس گزارش داد: «همین چند لحظه پیش، جوردن پیکفورد روی سمت چپ خود بود و تعادل نداشت، اما باز هم همان‌جا توپ را جمع کرد. توماس توخل بلافاصله به کنار خط آمد و گفت: "نه، توپ را بفرست برای مدافع راست، نباید به آن سمت بروی." پیکفورد پاسخ کوتاهی داد و توخل اصلاً از این حرکت خوشش نیامد. او به پیکفورد گفت: "تو می‌دانی چه کاری باید انجام بدهی، کاری را که بهت گفتم انجام بده."» انگلیس با گل زودهنگام هری کین از روی یک پنالتی جنجالی پیش افتاد. ضربه اول این مهاجم بایرن مونیخ از روی نقطه پنالتی مهار شد، اما داور مسابقه تشخیص داد که دومینیک لیواکوویچ، دروازه‌بان کرواسی، هنگام مهار ضربه از خط خود جلوتر آمده بود. کین در مرتبه دوم پشت توپ ایستاد و اشتباه نکرد. شریوز گزارش داد که در طول زمان استراحت برای نوشیدن آب، توخل توصیه‌های بیشتری برای بازیکنانش داشت. مارتین باتورینا با یک شوت عالی از فاصله 18 متری به گوشه بالای دروازه، بازی را برای کرواسی مساوی کرد. کمی بعد، کین با یک ضربه سر چکشی روی یک ضربه کرنر، دوباره انگلیس را پیش انداخت. اما کرواسی درست قبل از پایان نیمه اول با گل پتار موسی بازی را دوباره به تساوی کشاند. در نیمه دوم، گل‌های جود بلینگام و مارکوس رشفورد پیروزی ۴-۲ را برای انگلیس به ارمغان آورد. توخل و کادر فنی او اصلاً از آنچه در ۴۵ دقیقه اول دیده بودند، رضایت نداشتند. آنتونی بری، کمک‌مربی تیم، در گفتگو با شبکه ITV در بین دو نیمه اعتراف کرد که سه شیرها شروعی «عصبی» داشته‌اند. او گفت: «یک نیمه اول پیچیده و گیج‌کننده از سوی ما بود. انرژی عصبی زیادی در تیم وجود داشت که شاید در اولین بازی جام جهانی قابل چشم‌پوشی باشد. ما در زمانی که ذهنمان آزاد نبود تصمیماتی گرفتیم؛ وقتی باید کوتاه بازی می‌کردیم، پاس بلند دادیم و وقتی باید بلند بازی می‌کردیم، پاس کوتاه دادیم. الگوهای ترسناکی بود و هیچ پاس عمقی برای سرعت دادن به بازی ارسال نشد.»