جام تختی، امسال نه فقط یادبودی بر سردار فقید کشتی ایران ،بلکه...
جام تختی، امسال نه فقط یادبودی بر سردار فقید کشتی ایران ،بلکه میدانگاهی برای تعیین سرنوشتسازترین رقابتِ انتخابیِ تیم ملی در آستانهٔ جهانی ۲۰۲۶ است. این پیکار، هیبتِ یک مسابقهٔ معمولی را در هم میشکند و به کارزارِ تعیینِ هویتِ نسلِ نو و قدیمِ کشتی ایران بدل میشود. در این میان، چشمها دوخته شده به رویاروییِ دو عنواندار المپیک حسن یزدانی، مردِ میدانهای بزرگ، و امیرعلی آذرپیرا، شور جوانیِ کشتی ایران. حسن یزدانی، این سالها جز «تجربه» واژهای دیگر نداشته است. او بارها از دلِ مصافهایی نفسگیر انتخابی با مهدی تقوی، کامران قاسمپور و دیگرشاخصترین چهرههای جهان، سربلند بیرون آمده و ثابت کرده که قلهنشینی، میراثی نیست که به سادگی از کف برود. اما این بار، داستان فرق میکند. مصدومیتِ دیرینهٔ کتف و ضرورتِ تغییرِ وزنیِ حدوداً ۱۵ کیلوگرمی، او را به سفری دشوار در وزنِ تازه فرستاده است. کارشناسان میدانند که جهشِ ناگهانی به دو وزنِ بالاتر، در کشتیِ رقابتی، حکمِ صعود از پرتگاه را دارد؛ جایی که حتی یک گامِ اشتباه، تمامِ اعتبارِ گذشته را نشانه میرود. یزدانی اما، آزمونِ وزنِ جدید را هوشمندانه از لیگ آغاز کرد و غلبه بر گلیچِ عنواندارِ جهان، نویدِ شروعی امیدبخش داد. در رنکینگِ جهانی نیز با پیروزی بر سه حریفِ نامدار، حضورش را در عرصهٔ نو تثبیت کرد. بااینحال، شکستِ تلخ و غیرمنتظره در فینال برابر یک حریفِ تقریباً گمنامِ آمریکایی - با اختلافی فاحش این زنگ خطر را به صدا درآورد که «یزدانی در وزن جدید همیشه شکستناپذیر نیست» و راهِ درازی تا تطابقِ کامل در پیش دارد. در سویِ دیگر، امیرعلی آذرپیرا با تمامِ شورِ جوانی ایستاده است. او نه در پیِ تکرار، بلکه در اندیشهٔ ثبتِ تازههاست. آذرپیرا بهدنبالِ جایگاهی ثابت در قلبِ تیم ملی و انباشتنِ مدالهای جهانی و المپیک است؛ آرزویی که با هر خاککردنِ حریف، رنگِ واقعیت به خود میگیرد. برای او، تقابل با یزدانی، نه فقط یک انتخابی، که محکِ بلوغِ فنی و ذهنیِ خویش است. جنگِ سبکها از نگاهِ فنی، این دیدار، مصافِ دو شیوه متفاوت است یزدانی، بدنبال کشتیِ از بالا و تمایل به دست زیر کتف حریف دارد . او با شگردِ ویژهٔ خود مثل کشتی اخیر یوشیدای ژاپنی ، با فشارِ زیرِ کتف، حریف را یا به بیرون میراند یا به خاک مینشاند. کشتیِ او، نمایشِ قدرتِ پنجهها و چرخشهای خطرناکی است که نفس را در سینهٔ حریف حبس میکند. · آذرپیرا اما، کشتیِ با فاصله و گاردِ پایین را ترجیح میدهد. او با پایینآوردنِ مرکزِ ثقل و جابجاییِ هوشمندانه، و استفاده از دستهای بلندش از راه دور، برگشتیهای حریف را با دوخم های از بالای زانو شکار میکند و تلاش دارد تا کشتی را به زمین و درگیریهای نزدیک بکشاند تا از فشارِ زیرِ کتفِ یزدانی بگریزد. نبردِ تاکتیکی در دو تایمِ سهدقیقهای الف) تایمِ اول: یزدانی باید از حملاتِ بینتیجه و احساسی پرهیز کند و در هر ثانیه، برنامهای دقیق داشته باشد تا توانِ تنفسیاش برای تایمِ دوم ذخیره شود. در مقابل، آذرپیرا با تکیه بر استقامتِ جوانی، میکوشد با پایینکشیدنِ گارد و جابجاییِ پیاپی، یزدانی را در تایمِ اول خسته کند و او را وادار به صرفِ انرژیِ اضافی نماید. ب) تایمِ دوم، بهویژه دقایقِ پایانی، عرصهٔ فروپاشیِ نفسهاست. اینجا، کسی برنده خواهد شد که بتواند اکسیژن را میانِ حمله و دفاع، بهبهترین شکل مدیریت کند. ارتباطِ لحظهای با مربی، اجرایِ تاکتیکهای از پیشطراحیشده، و خونسردی در ثانیههای واپسین، رمزِ پیروزی است. امید که این دو قهرمانِ محجوبِ دیارِ کشتخیزِ ایران، با تمامِ وجود، کشتیای زیبا، پهلوانانه و بهیادماندنی به نمایش بگذارند؛ کشتیای که نه فقط برایِ پیروزی، که برایِ اعتلایِ نامِ این مرزوبوم باشد. و هرکه از این پیکار سربلند بیرون آید، نمایندهای شایسته برایِ کشورِ عزیزمان در جهانیِ ۲۰۲۶ خواهد بود. حامد میرعمادیان
دیدگاهتان را بنویسید