ایران آمده بود تا با پیروزی مقابل نیوزیلند در قدم اول، به وعده خود...

ایران آمده بود تا با پیروزی مقابل نیوزیلند در قدم اول، به وعده خود برای صعود از این گروه عمل کند. ضعیف‌ترین تیم این گروه، حریف اول ما بود و ساعاتی قبل از بازی، دو تیم دیگر این گروه یعنی مصر و بلژیک با یکدیگر مساوی کردند تا همه چیز آماده صدرنشینی ما باشد. از ماه‌ها قبل که قرعه کشی انجام و این حریف اول ما مشخص شده بود، همه فوتبال دوستان روی تیم ملی نیوزیلند زوم کرده و به خوبی می‌دانستند این تیم حول محور کریس وودز کاپیتان شماره ۹ خود می‌چرخد و اگر او مهار شود، نیوزیلند زور گلزنی نخواهد داشت. تنها بازیکن گلزن این تیم نیز الی جاست بود که او را نیز همه شناختند. از طرفی همه می‌دانستند نیوزیلند به واسطه ضعیف‌تر بودن، به طور طبیعی روی دفاع خود کار خواهد کرد تا ابتدا از حریفان گل نخورد. بازی دوستانه این تیم برابر انگلستان نشان داد وقتی این تیم به لاک دفاعی برود، چقدر سخت گل می‌خورد. در عوض برابر هاییتی قبل همین جام، وقتی برای گلزنی و برد آمد چقدر راحت گل می‌خورد. برنامه امیر قلعه نویی نیز با استفاده از شناخت این تیم، همین بود که بازی را تهاجمی آغاز کنیم و با استفاده از بازیکنان تکنیکی، پنالتی گرفته یا در کاشته‌ها به گل برسیم و زمانی که نیوزیلند برای جبران جلو آمد، آن وقت سرعتی‌های ایران گل‌های بعدی را در ضد حمله بزنند. از آن طرف شجاع خلیل‌زاده به عنوان تنها عنصر  ثابت و رهبر خط دفاع ما، با آماده‌ترین زوجش در شرایط فعلی، فقط یک مسئولیت داشت و آن یارگیری و مهار کریس وودز بود و الی جاست بود. شجاع وظیفه داشت تا با سپردن کاپیتان و گلزن حریف به نزدیک‌ترین بازیکن، خودش پوشش لازم را انجام بدهد. اما ببینید که در عمل چه شد، در هر دو نیمه ابتدا این نیوزیلند بود که برخلاف برنامه‌های ما به گل رسید و جالب اینکه هر دو گل را کریس وودز ساخت و الی جاست زد!   بدون آنکه کسی انها را یارگیری کند یا قبل رسیدن توپ به این دو، به توپ برسد! وقتی تنها بازیکنان شناخته شده نیوزیلند به راحتی در هر دو نیمه کارشان را انجام دادند، این سوال ایجاد می‌شود که پس تیم ملی در تمام این ماه‌ها با آن گروه عریض و طویل آنالیز چه می‌کرد؟ در تمرینات چه؟ بیشتر بخوانید: قلعه‌نویی: بازی بسیار زیبایی بود اما اصلا راضی نیستم؛ باید نیوزیلند را می‌بردیم