انسان به امید زنده است و در فوتبال همیشه فرصت برای جبران هست. ما گل...

انسان به امید زنده است و در فوتبال همیشه فرصت برای جبران هست. ما گل خورده را جبران و هنوز می توانیم این بازی را ببریم اما حتی اگر ۱۰ گل هم به نیوزلند بزنیم، نباید چشم روی اشتباهاتی که منجر به گل حریف شد ببندیم. باید آن را بررسی و مانع تکرارش در بازی‌های بعدی شویم. در حالی که ایران سراپا حمله بازی را آغاز کرد، نیوزلند در اولین حضور جدی در یک سوم ما به گل رسید. تیمی که همه دنیا می‌دانستند فقط یک بازیکن مهم دارد که با شماره ۹ و بابازوبند کاپیتانی، همه کاره خط حمله نیوزلند بود. اما خیلی راحت کریس وودز توپ را استپ سینه کرد، به قول فوتبالی چایی‌اش را خورد، روزنامه‌اش را خواند و چرخید و پاس داد و در تمام این مدت کسی روی پای او نرفت! این شروع سلسله اشتباهاتی بود که منجر به گل حریف شد. در حالی که ۸ بازیکن سفید پوش ۳ بازیکن نیوزلند را محاصره کرده بودند، فقط شجاع بود که به سمت بازیکن صاحب توپ حمله برد اما او هم با آن همه تجربه، چنان تکلی زد که شانس زدن بازیکن حریف بیشتر از توپ بود که اگر موفق می‌شد چه بسا کارت قرمز می‌گرفت! شجاع با عنوان رهبر خط دفاعی باید کمربند دفاع را درست می‌کرد اما خودش ترجیح داد به عنوان نفر اول از دایره دفاع خارج شود! پس از آن دو بازیکن نیوزلند توپ گرفتند و نفوذ کردند و گل زدند اما مدافعان ما فقط تماشایشان کردند و به این ترتیب نیوزلند بر خلاف جریان بازی به گل اول رسید. بیشتر بخوانید: اشتباه مدافع ۳۷ ساله در دقیقه ۷ و شادی نیوزیلند