آن مسابقه دوستانه از آن دیدارهایی بود که به‌راحتی می‌توانست در...

آن مسابقه دوستانه از آن دیدارهایی بود که به‌راحتی می‌توانست در گذر زمان فراموش شود. بازی در ابتدای فصل برابر قزاقستان برگزار شد؛ تیمی که به‌تازگی به یوفا پیوسته بود. این دیدار در حالی انجام شد که تنها حدود ۸ هزار تماشاگر در ورزشگاه حضور داشتند و حتی کیفیت زمین به‌قدری پایین بود که برای بهتر دیده شدن چمن، آن را رنگ کرده بودند. با این حال، همان پیروزی خفیف ۱–۰ در شهر شاوس در شمال پرتغال، هرگز واقعاً از حافظه فوتبال این کشور پاک نشده است. چرا که ۲۰ آگوست ۲۰۰۳ روزی بود که داستان کریستیانو رونالدو با تیم ملی بزرگسالان پرتغال آغاز شد. در آن زمان، تصور این‌که این پسر جوان اهل مادیرا تنها سه سال بعد در جام جهانی بازی کند، بیش از حد خوش‌بینانه بود؛ و پیش‌بینی اینکه او تا سال ۲۰۲۶ در ششمین جام جهانی خود (در کنار لیونل مسی و گیرمو اوچوا) حضور داشته باشد، تقریباً غیرممکن به نظر می‌رسید. اما رونالدو (بهترین گلزن تاریخ فوتبال ملی با ۱۴۳ گل) فوتبال پرتغال را دگرگون کرده است. او نه‌تنها ذهنیت یک نسل را تغییر داده، بلکه تعریف آنچه یک کشور می‌تواند به آن برسد را نیز بازنویسی کرده است. ژوائو آروسو، که هم در اسپورتینگ و هم در تیم ملی با رونالدو کار کرده، به بی‌بی‌سی اسپورت گفت: «ما کشور کوچکی هستیم که به‌جز فوتبال، معمولاً تأثیر جهانی زیادی نداریم. کریستیانو باعث می‌شود کشور کوچک ما در سراسر جهان به خاطر یک چیز بزرگ شناخته شود؛ به‌خاطر تمام چیزهای مثبتی که نماینده آن است.» در پنج جام جهانی گذشته، این فوق‌ستاره همیشه با جایگاهی غیرقابل تردید وارد رقابت‌ها شده است. این تابستان هم وضعیت متفاوت نخواهد بود، هرچند میزان بحث و انتقاد درباره نقش او پس از جام جهانی ۲۰۲۲ قطر در داخل پرتغال افزایش یافته است. برای مدت‌ها، زیر سوال بردن جایگاه رونالدو در تیم تقریباً نوعی تابو و حتی خیانت تلقی می‌شد، اما اکنون این فضا تغییر کرده است. آنتونیو سیموئس، عضو تیم ملی پرتغال که در جام جهانی ۱۹۶۶ به مقام سوم رسید، می‌گوید: «او برای بردن بازی نمی‌کند، بلکه برای این بازی می‌کند که چهره اصلی باشد. متوجه هستید که این دقیقاً برعکس اوزبیو است؟ بیایید اسمها را درست بگذاریم. من مشکلی شخصی با او ندارم. هنوز می‌بینم، هنوز می‌شنوم و هنوز فکر می‌کنم. اما نمی‌توانم از واقعیت فرار کنم.» روبرتو مارتینس، سرمربی تیم ملی پرتغال، بحث‌ها درباره رونالدو را «حرف‌های بی‌اساس و سطحی» توصیف کرده است. او در مصاحبه‌های اخیر خود بارها به یک آمار ثابت اشاره کرده: «۲۵ گل در ۳۱ بازی اخیر ملی.» مارتینس گفته است: «ما درباره بزرگ‌ترین بازیکن تاریخ صحبت می‌کنیم. او اینجاست چون هنوز در سطح بسیار بالایی بازی می‌کند، نه به خاطر آنچه در گذشته انجام داده است.» رونالدو که در هر پنج جام جهانی قبلی خود گل زده، حالا بار دیگر فرصت دارد در زمین پاسخ منتقدان را بدهد. او تاکنون ۸ گل در جام جهانی به ثمر رسانده و تنها یک گل با رکورد اوزبیو برای پرتغال فاصله دارد، اما هدف اصلی روشن است: رساندن پرتغال به نخستین قهرمانی تاریخش در جام جهانی. رونالدو پیش‌تر اعلام کرده که این آخرین حضورش در جام جهانی خواهد بود. حتی اگر از نظر فیزیکی از دوران اوجش دور شده باشد، تقریباً تردیدی وجود ندارد که پرتغال در آغاز رقابت‌ها مقابل جمهوری دموکراتیک کنگو در ۱۷ ژوئن، همچنان حول محور او شکل خواهد گرفت. آبل خاویر، بازیکن سابق تیم ملی پرتغال، به بی‌بی‌سی گفت: «کریستیانو درک لحظات بزرگ را بهتر از تقریباً هر بازیکن دیگری در فوتبال دارد. این تجربه می‌تواند در جام جهانی تعیین‌کننده باشد.» او افزود: «حضورش بسیار مهم است. مردم فقط روی جنبه فیزیکی تمرکز می‌کنند، اما جنبه فنی و به‌خصوص ذهنی هم وجود دارد. بازیکنان جوان به او نگاه می‌کنند و او همیشه چیزی به تیم اضافه می‌کند.» ریکاردو، دروازه‌بان سابق پرتغال که در اولین بازی ملی رونالدو در سال ۲۰۰۳ در زمین حضور داشت و اکنون عضو کادر فنی تیم ملی است، دیدگاهی مشابه دارد: «سرعت او شاید دیگر مثل گذشته نباشد. به جای ۲۰۰ کیلومتر در ساعت، شاید ۱۹۵ کیلومتر در ساعت بدود. اما این هنوز هم فوق‌العاده بالاست.» او ادامه داد: «تا زمانی که ویژگی‌های فیزیکی، فنی و ذهنی‌اش را حفظ کرده باشد، همچنان یک نیروی ویرانگر است. با او، خطر همیشه وجود دارد.» در دوران مربیگری روبرتو مارتینس که از سال ۲۰۲۳ هدایت تیم را برعهده گرفته، رونالدو در ۳۱ بازی از ۳۹ مسابقه حضور داشته است و بیشتر غیبت‌هایش به دلیل مصدومیت یا محرومیت بوده است. پرتغال در یکی از بازی‌هایی که رونالدو حضور نداشت، بزرگ‌ترین پیروزی این دوره را ثبت کرد: برد ۹–۰ مقابل لوکزامبورگ در سپتامبر ۲۰۲۳. دومین پیروزی بزرگ نیز، برد ۹–۱ مقابل ارمنستان در نوامبر گذشته، بدون حضور او به دست آمد. طبیعتاً پس از این نتایج، دوباره بحث اینکه آیا تیم بدون او بهتر بازی می‌کند مطرح شد. سوفیا اولیویرا، کارشناس فوتبال، گفت: «او دیگر از نظر فوتبالی آن سطح را ندارد که در تیمی که می‌خواهد قهرمان جام جهانی شود، بازیکن ثابت باشد. اما گفتن اینکه در آستانه تورنمنت او نباید فیکس باشد آسان است، چیزی که من هم با آن موافقم. مشکل این است که تیم ملی برای این وضعیت آماده نشده است.» در این رابطه بخوانید: رونالدو در ۴۱ سالگی؛ همان عطش قدیمی، همان تهدید همیشگی/ او همچنان ویرانگر است مدیریت بازیکنی که به یک نماد ملی تبدیل شده، هرگز کار ساده‌ای نیست. فرناندو سانتوس این موضوع را بهتر از هر کسی تجربه کرده است. پس از آنکه در جام جهانی ۲۰۲۲ رونالدو را نیمکت‌نشین کرد، با موجی از انتقادات در شبکه‌های اجتماعی، از جمله از سوی اعضای خانواده این بازیکن مواجه شد و مدت کوتاهی بعد از سمتش کنار رفت. وقتی از روبرتو مارتینس پرسیده شد آیا از تکرار چنین سرنوشتی در صورت تصمیم مشابه می‌ترسد، او این نگرانی را کم‌اهمیت دانست. قدرت نفوذ رونالدو در فوتبال پرتغال به حدی است که پدرو پروئنسا، رئیس فدراسیون فوتبال پرتغال (FPF)، مجبور شد درباره این موضوع توضیح دهد که آیا او در انتخاب سرمربی آینده نقش خواهد داشت یا نه. پاسخ او منفی بود. در فوریه، اعلام همکاری فدراسیون با شرکت ریکاوری فیزیکی AVA CR۷ (متعلق به خود رونالدو) نیز بحث‌برانگیز شد. با این حال، فدراسیون تأکید کرد که هیچ تضاد منافعی وجود ندارد. در بیانیه‌ای به بی‌بی‌سی اسپورت آمده است: «از دید فدراسیون فوتبال پرتغال، این همکاری مطابق با تمامی قوانین و استانداردهای انطباقی است و هیچ تضاد منافعی با جایگاه کریستیانو رونالدو به عنوان کاپیتان و بازیکن تیم ملی وجود ندارد. توضیح داده می‌شود که کریستیانو رونالدو نه در مذاکرات دخیل بوده و نه موضوع مذاکرات بوده است. این فرآیند صرفاً با تیم مدیریتی شرکت AVA انجام شده است.» در ماه‌های اخیر و با نزدیک شدن پایان دوران حرفه‌ای رونالدو، بحث درباره آمادگی فدراسیون برای دوران پس از او افزایش یافته است. در ماه مِی، بودجه ۲۰۲۷–۲۰۲۶ فدراسیون تصویب شد که درآمدی بی‌سابقه ۱۶۱ میلیون یورویی را پیش‌بینی می‌کند. پروئنسا اخیرا در یک مراسم گفت: «فدراسیون این لحظه را بدون بزرگ‌نمایی مدیریت می‌کند. کریستیانو همیشه به‌طور ذاتی با کشور پرتغال گره خورده است، نه فقط با فدراسیون. ما برای حال و آینده آماده‌ایم. البته اهمیت کریستیانو را می‌دانیم. برند کریستیانو رونالدو و فدراسیون روی هم قرار می‌گیرند؛ من باید صادق باشم. آنچه می‌توانم تضمین کنم این است که درآمدهای عملیاتی فدراسیون برای ادامه یک چرخه طبیعی و بدون تنش پس از جدایی کریستیانو کاملاً پایدار خواهد بود.» بیش از دو دهه پس از آن شب در شاوس، این مهاجم همچنان در مرکز فوتبال پرتغال قرار دارد. و اکنون، آخرین جام جهانی او در راه است. همچنین بخوانید: کریستیانو رونالدو و لیونل مسی میلیاردر شدند