«کُشتی» ورزش «ملی» ایران است، در این شکی نیست. ما به هر کسی که عملی...

«کُشتی» ورزش «ملی» ایران است، در این شکی نیست. ما به هر کسی که عملی غیرمعمول اما اخلاقی و جوانمردانه انجام بدهد لقب «پهلوان» می‌دهیم که همه را یاد کُشتی می‌اندازد اما واقعیت این است که اگر رئیس‌جمهور «مسعود پزشکیان» باشید یا «محمود احمدی‌نژاد»، «عادل فردوسی‌پور» باشید یا «همایون شجریان»، «حسن یزدانی» باشید یا «کامبیز دیرباز» شما در یک چیز اشتراک دارید: فوتسال بازی کردن! هیچ ورزشی در ایران مثل فوتسال همه‌گیر نیست. تقریباً شب به هر گوشه کشور سفر کنید، می‌بینید که کارمندها، کارگرها، پسرهای جوان و حتی مردهای موسفید، سالنی اجازه کرده‌اند و دارند «فوتسال» بازی می‌کنند. آمار دقیقی وجود ندارد اما میلیون‌ها ایرانی این ورزش را به صورت حرفه‌ای یا تفریحی بازی می‌کنند. هیچ ورزش دیگری اینقدر «همگانی» نیست. امسال در مراسم برترین‌های ورزش در سال 1404، «تیم ملی فوتسال» با آرا مردم به عنوان تیم منتخب کشور برگزیده شد. یعنی مردم با احترام به دستاوردهای سایر رشته‌های ورزشی توپی و رزمی و آبی و ... این تیم را به عنوان موفق‌ترین تیم سال 1404 انتخاب کردند، اما آخرین تصویری که از جام جهانی فوتسال 2024 ازبکستان به خاطر دارید کدام قاب است؟ به احتمال زیاد لحظه‌ای که ضربه پنالتی «سجاد یوسف‌خواه» در ثانیه صفر دیدار مقابل مراکش به تیرک دروازه برخورد کرد و ما در عین شایستگی با نتیجه 4-3 مقابل مراکش شکست خوردیم و تورنمنت را ترک کردیم. آن ضربه هم رفت کنار ضربه‌ای که «علیرضا جهانبخش» در آخرین ثانیه دیدار مقابل قطر به تیرک زد تا ایران نتواند شکست 3-2 را با تساوی عوض کند و در عین ناباوری با جام ملت‌های آسیا خداحافظی کند. اما این تنها بدشانسی «وحید شمسایی» و شاگردانش در این سالها نبوده. او وقتی سکان هدایت تیم ملی را در دست گرفت که کرونا زندگی معمولی را فلج کرده بود. هنوز از شوک این ویروس خارج نشده بودیم که جام ملت‌های کویت 2022 آغاز شد. کشور در تب اعتراضات سال 1401 می‌سوخت و آتش آن روزها دامن تیم را هم به نوعی گرفت. آنها درست در روزهایی عازم جام ملت‌های آسیا 2024 بانکوک شدند که «اسماعیل هنیه» در تهران ترور و عملاً پروازهای خارجی متوقف شده بود. قرار شد تیم با اتوبوس به ترکیه برود و از آنجا به سمت بانکوک پرواز کند اما در آخرین لحظات تنها یک پرواز امکان خروج از ایران را دریافت کرد که سرنشنیان آن تیم ملی فوتسال بودند که به ترکیه می‌رفتند و بعد دوباره پرواز معکوس و طولانی را به سمت تایلند در پیش گرفتند و در آخرین دقایق به مسابقات رسیدند اما با جام قهرمانی به خانه برگشتند. تیم ملی در جام جهانی فوتسال 2024 ازبکستان هم علاوه بر سرماخوردگی نابه‌هنگام چند ستاره در آخرین ثانیه بازی پنالتی‌اش به تیرک دروازه خورد تا «بدشانسی» خودش را به عنوان یک یار اصلی در ترکیب این تیم جا بدهد! آن‌ها سال پیش هم در حالی به جام ملت‌های 2026 اندونزی رفت که کشور در حال تجربه کردن روزهای تلخ دی‌ماه بود، مسابقات تحت تاثیر آن فضا قرار داشت و خبرنگار ایران‌اینترنشنال که از افغانستان آمده بود، حاشیه‌های بی‌پایانی را برای کادر فنی و بازیکنان ساخت اما ملی‌پوشان فوتسال در چنین شرایطی توانستند پیش چشم 16 هزار هوادار بی‌تاب اندونزیایی که اولین فینال تاریخشان را تجربه می‌کردند، جام قهرمانی را بالای سر ببرند، «سعید احمدعباسی» برای دومین جام متوالی عنوان بهترین بازیکن جام را به نام خودش سند بزند و کاپیتان «حسین طیبی» با بینی شکسته با 6 گل زده در بالای جدول گلزنان قرار بگیرد. در همه این سال‌ها شاید فقط بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی بود که تیم در آرامش کامل به عربستان سفر کرد و در دیدار فینال روبروی مراکش قرار گرفت و قهرمان آفریقا را در هم کوبید و با یک انتقام شیرین، جام قهرمانی را به تهران آورد. واقعیت این است کمیته و سازمان لیگ فوتسال را که تیم جوان و بسیار کوچکی مدیریت می‌کنند نقطه قوت فدراسیون ایران شده است. آن‌ها با حمایت «مهدی تاج» که خود ریاست کمیته فوتسال آسیا را عهده‌دار است توانسته‌اند در تمام رده‌های سنی لیگ‌های منظمی برگزار کنند و حتی در شرایط آتش‌بس بعد از جنگ رمضان نه تنها لیگ‌های برتر و دسته یک را به پایان رساندند بلکه مراسم اختتامیه محترمی هم برگزار کردند، سیستم استعدادیابی در رده‌های پایه و برگزاری اردوهایشان قابل تحسین است و به شدت در تلاش هستند که این رشته را در کشور بیشتر گسترش بدهند. از سوی دیگر عنوان «بهترین بازیکن سال آسیا» در فوتسال هم هر سال به نام یک ایرانی سند می‌خورد. در سه سال اخیر به ترتیب مسلم اولادقباد، سعید احمدعباسی و سالار آقاپور این عنوان را به ایران اختصاص داده‌اند تا دست ما در جایزه‌های آسیایی هم خالی نماند. جیب تیم‌های فوتسالی آنقدر پُر نیست که مسابقات 26 هفته‌ای لیگ برتر هر هفته روی آنتن برود اما آنها در سکوت و آرامش راهشان را می‌روند و برای تیم ملی پشتوانه می‌سازند. در دو سال گذشته حضور خانواده‌ها در سالن‌های فوتسال حتی به کاستن از حاشیه‌ها و خشونت‌ها هم کمک کرده و در مجموع همه این عوامل باعث شده که استقبال از این رشته میان نوجوانان هم افزایش پیدا کند. قرار دادن همه این موارد کنار هم شاید دلیلی است که بسیاری از ایرانیان تصمیم گرفتند هنگام رای دادن به «بهترین تیم ورزشی سال 1404» تیم ملی فوتسال را انتخاب کنند. تیمی کم حاشیه، پر افتخار و البته لبریز از جوان‌های آینده‌دار و ستاره‌های خوشنام بین‌المللی.