به گزارش "ورزش سه"، بعضی گل‌ها فقط سه امتیاز ندارند؛ یک شهر را از...

به گزارش "ورزش سه"، بعضی گل‌ها فقط سه امتیاز ندارند؛ یک شهر را از جا می‌کنند. گل طالب ریکانی به کاراگستر هم دقیقا از همان‌ها بود. گلی که در دقیقه ۸۸ زده شد، ورزشگاه تختی آبادان را منفجر کرد، صنعت نفت را در کورس نگه داشت و البته یک تاوان بزرگ هم داشت: کاپیتان آبادانی‌ها حالا مهم‌ترین بازی هفته بعد را از دست داده است. صنعت نفت تا قبل از آن گل، داشت یک شب عصبی دیگر را تجربه می‌کرد. حمله پشت حمله، موقعیت پشت موقعیت و توپ‌هایی که انگار دلشان نمی‌خواست وارد دروازه شوند. یک بار تیرک لرزید، چند بار سکوها نیم‌خیز شدند و دوباره نشستند. همه‌چیز داشت شبیه همان امتیازهای از دست رفته هفته‌های قبل پیش می‌رفت؛ همان‌هایی که آبادانی‌ها را تا مرز ناامیدی برده بود. اما دقیقه ۸۸، یک ضربه ایستگاهی همه‌چیز را عوض کرد. امید سینک توپ را به محوطه فرستاد و طالب ریکانی، باتجربه‌ترین بازیکن زمین، خودش را از میان مدافعان جدا کرد و با یک ضربه سر دقیق توپ را به تور چسباند. بعدش دیگر فوتبال نبود، انفجار بود.طالب شروع به دویدن کرد، فریاد کشید، گریه کرد و در هیاهوی ورزشگاه گم شد. انگار برای چند ثانیه همه‌چیز را فراموش کرده بود. حتی این را که چند دقیقه قبل کارت زرد گرفته و در آستانه محرومیت قرار دارد. شاید هم حق داشت. برای ریکانی این فقط یک گل دقیقه ۸۸ نبود،  شاید پاک کردن تکه‌ای از سنگین‌ترین خاطره فوتبالی عمرش بود. هنوز خیلی‌ها پنالتی از دست رفته فصل قبل را یادشان نرفته؛ شبی که رویای لیگ برتر دود شد و رفت. برای همین، وقتی پیراهن شماره ۱۰ را از تن درآورد و خودش را وسط هم‌تیمی‌ها پرت کرد، بعید بود اصلا به کارت زرد دوم فکر کند. او فقط داشت خوشحالی می‌کرد؛ از آن خوشحالی‌هایی که آدم بعدش تازه یادش می‌افتد فوتبال قانون هم دارد! چند ثانیه بعد داور کارت زرد دوم را بالا برد تا شب رویایی کاپیتان، یک پیچ تلخ هم داشته باشد. حالا طالب ریکانی بازی حساس هفته آینده را از دست داده، مسابقه‌ای که شاید تکلیف صعود را روشن کند. با این حال بعید است خود ریکانی هم از کاری که کرد پشیمان باشد. بعضی لحظه‌ها در فوتبال آنقدر بزرگند که آدم ترجیح می‌دهد بعدا جریمه‌اش را بدهد؛ حتی اگر قیمتش، مهم‌ترین بازی فصل باشد.