به گزارش "ورزش سه"، فوتبال ایران هر وقت توانسته این مشکل را حل کند،...

به گزارش "ورزش سه"، فوتبال ایران هر وقت توانسته این مشکل را حل کند، در عرصه ملی موفق و درخشان ظاهر شده است. مشکلی که نه مربوط به زمین چمن که به رختکن برمی‌گردد، جایی که باید، یک تیم فوتبال تبدیل به پیکره واحدی برای نمایش بشود. یک حجم متراکم و غیرقابل گستت. تصویر محسن داوودی از ابتدای بازی درون تیمی روز گذشته تیم ملی، شاید مهمترین عکس بازی باشد، اینکه افراد با اخلاق، گذشته و سلایق مختلف، بتوانند برای یک دوره زمانی، خود را عضو یک باند بدانند؛ باند تیم ملی. اگر قرار باشد تیم ایران چیزی بیشتر از یک شرکت کننده محترم در جام جهانی باشد، باید از همین تصویر شروع کند. از دستها، ساعدها و پنجه‌هایی که همدیگر را لمس می‌کنند و تفاوتی بین طرفینش وجود ندارد. جایی که توپ هنوز به حرکت در نیامده اما تیم خودش را تعریف کرده است. عکسی که این جمله قدیمی را به شکل تبدیل کرده: همه برای یکی، یکی برای همه. این قاب، اگر واقعی باشد، می‌تواند مهم‌تر از هر نتیجه‌ای باشد. چون جام جهانی جایی نیست که تیم‌ها فقط با کیفیت فنی زنده بمانند؛ آنجا تیم‌هایی دوام می‌آورند که پشت هم بایستند، برای هم بدوند و در لحظه‌های سخت، دست‌شان را از روی دست هم برندارند. شاید تمام رویای ایران در جام جهانی ۲۰۲۶، همین باشد؛ اینکه آن دست‌ها، فقط برای عکس روی هم نرفته باشند. تیم ملی ایران برای جام جهانی، بیشتر از هر تاکتیک و سیستم و ستاره‌ای، به همین تصویر احتیاج دارد: به تیمی که واقعاً «یک تیم» باشد. نه مجموعه‌ای از اسم‌ها، نه اردوگاهی از اختلاف‌ها و باندها و دلخوری‌ها. فقط یازده نفر و یک نیمکت که باور کرده‌اند موفقیت یکی، موفقیت همه است.