به گزارش "ورزش سه"، انتظار طولانی سرانجام برای آرسنال به پایان...

به گزارش "ورزش سه"، انتظار طولانی سرانجام برای آرسنال به پایان رسید. پس از ۲۲ سال و تحمل برچسب «همیشه نایب‌ قهرمان»، توپچی‌ها بار دیگر قهرمان لیگ برتر شدند. از استفاده از بلندگو در تمرینات گرفته تا آوردن سگ تیمی به نام «وین» و نگه‌ داشتن یک درخت زیتون مینیاتوری ۱۵۰ ساله در دفترش، میکل آرتتا از روش‌های عجیب و غریبی برای رساندن بازیکنانش به این افتخار استفاده کرده است. پخش کردن ترانه «You’ll Never Walk Alone» از سیستم صوتی پیش از شکست ۰-۴ مقابل لیورپول در سال ۲۰۲۱، یکی از نخستین روش‌های خاص بسیاری بود که برای الهام‌بخشی در مسیر طولانی رسیدن به افتخار به کار گرفت. در این مسیر، این مربی اسپانیایی حتی جیب‌بر استخدام کرد تا به بازیکنانش اهمیت هوشیار و آماده بودن در تمام اوقات را آموزش دهد. آرتتا به خاطر روش‌های غیرمعمولش از سوی هواداران مورد تمسخر قرار گرفته است اما حالا این او است که می‌خندد. و سرانجام می‌تواند تغییری را که از روز اول حضورش به‌ عنوان سرمربی آرسنال در زمین تمرین در انتظارش بود، عملی کند. این سرمربی در نزدیک به هفت سال حضورش تغییرات زیادی در آنجا ایجاد کرده است و یکی از آنها نصب یک نمای مشکی از جام لیگ برتر بود. بازیکنان هر روز هنگام ورود از کنار آن عبور می‌کنند اما این بار متفاوت خواهد بود. قرار است آن جام روشن شود تا نشان دهد آرسنال به هدفش برای بازگرداندن عنوان قهرمانی به شمال لندن دست یافته است. ادو، مدیر ورزشی پیشین، هنگام همراهی با خریدهای جدید در بازدید از زمین تمرین، آن تصویر سایه‌وار جام را به آنها نشان می‌داد و می‌گفت: «ما آن را براق خواهیم کرد.» آرتتا به آن وعده عمل کرده است و یکی از احساسات غالب، بی‌تردید آرامش و رهایی خواهد بود. پس از سه فصل متوالی نایب‌قهرمانی، این بار فشار بر آرسنال بود تا کار را تمام کند. رقابت آنها برای قهرمانی در این فصل به داستان «می‌شود/نمی‌شود» تبدیل شده بود که با رابطه راس و ریچل در سریال معروف «فرندز» رقابت می‌کند. در نهایت آرسنال و آرتتا پایان خوش خود را به دست آوردند و اگر هفته آینده با شکست پاری‌سن‌ژرمن قهرمان لیگ قهرمانان نیز شوند، این فصل می‌تواند تاریخی‌تر هم بشود. پایه‌های همه این‌ها تابستان گذشته گذاشته شد. آرتتا مثل همیشه برای تعطیلات به همراه خانواده‌اش به مایورکا رفت. آنها تولد سه پسرشان را جشن گرفتند و با پیاده‌روی در طبیعت و ورزش کردن استراحت کردند. در همان زمان، چرخ‌های نقل‌ و انتقالات آرسنال نیز به حرکت درآمد، روندی که در نهایت به جذب هشت بازیکن در قالب هزینه‌ای ۲۵۰ میلیون پوندی انجامید. آندره‌آ برتا، مدیر ورزشی، قصد داشت پس از آن که مصدومیت‌ها تلاش قبلی برای قهرمانی را از مسیر خارج کرد، عمق بیشتری به ترکیب آرتتا بدهد. آرسنال به طور خاص بازیکنانی با سابقه آمادگی جسمانی خوب را هدف گرفت و سیستم قبلی «رده‌بندی سه‌گانه» را کنار گذاشت. در گذشته، این باشگاه به‌ صورت داخلی بازیکنان را بسته به جایگاهشان در ترکیب در سه سطح دسته‌بندی می‌کرد. اما برای این فصل، آرتتا تصمیم گرفت آن را حذف کند و گروهی رقابتی‌تر بسازد که بازیکنان برای جایگاهشان بجنگند. این می‌تواند اصطکاک ایجاد کند، اما ترکیب تیم با گذراندن وقت با هم خارج از زمین، متحد باقی مانده است. مارتین اودگارد، کاپیتان تیم، به گلف روی آورده و با بن وایت، کریستین نورگارد، کای هاورتز و لئاندرو تروسار بازی می‌کند. سونا در زمین تمرین محبوبیت ویژه‌ای پیدا کرده است، جایی که بازیکنان در آن استراحت می‌کنند و مسابقات را مرور می‌کنند. مذهب نقش بزرگی در اتحاد این تیم داشته است. ابرچی ازه، خرید تابستانی، یکی از چند مسیحی حاضر در ترکیب است و پیش از مسابقات برای کسانی که مایل‌ هستند، دعا را رهبری می‌کند. مسیر باشگاه تا فینال لیگ قهرمانان همزمان شده با برگزاری یک تورنمنت از بازی رومیزی اسپانیایی «پارشیس» توسط بازیکنان برای گذراندن وقت در هتل‌ها. سرگرمی و بازی در سفرها همزمان با تازه‌سازی زمین تمرین بوده است. آرتتا در همه‌جا تابلوهایی نصب کرده و یکی از تابلوهای جدید این فصل بازی زبانی با واژه BBQ بود. سرمربی آرسنال عاشق برگزاری باربیکیو با کادر فنی و بازیکنان است اما این بار این تابلو مخفف Belief (باور)، Brave (شجاعت) و Quality (کیفیت) بود. تابلویی که از فصل گذشته باقی مانده، این جمله را دارد: «بازی را با ضربات ایستگاهی ببرید.» بار دیگر، این ضربات سلاح ارزشمندی برای آرسنال فراهم کرده‌اند، با این حال برنامه فشرده باعث شده HSJ مربی ضربات ایستگاهی، نیکلاس ژوور، خلاقانه عمل کند. توپچی‌ها این فصل بیش از ۶۰ بازی انجام داده‌اند. این موضوع زمان تمرین را محدود می‌کند، بنابراین ژوور از ویدیو برای آموزش تاکتیک‌های جدید استفاده کرده است. ژوور بخش مهمی از کادر فنی آرتتا بود که تابستان گذشته با ورود گابریل هاینتسه تقویت شد. این مدافع سابق منچستریونایتد بیش از ۲۰ سال پیش در پاری‌سن‌ژرمن با آرتتا هم‌بازی بود و آنها دوستان نزدیکی هستند. هاینتسه بسیاری از ویژگی‌های آرتتا، به‌ خصوص اخلاق کاری‌اش، را دارد و مدافعان این تیم این فصل از سخنرانی‌های انگیزشی او لذت برده‌اند. اما بازیکنان در مقاطع دشوار این رقابت قهرمانی مجبور بودند خودشان را بالا بکشند و آرتتا این را نشانه‌ای می‌داند که فرهنگ در آرسنال اکنون درست شکل گرفته است. پس از تساوی دراماتیک دقایق پایانی مقابل ولوز در فوریه، تیم جلسه‌ای برگزار کرد تا جلوی افت را بگیرد. آن آخر هفته، آنها تاتنهام را در خانه خودش با نتیجه ۱-۴ در هم کوبیدند. این یکی از چندین بازی‌ای بود که به‌ عنوان لحظه‌ای تعیین‌کننده به نظر می‌رسید، مانند گل دراماتیک مکس داومن مقابل اورتون در ماه مارس. درخشش این نوجوان باعث شد حاضران در جایگاه‌های ویژه ورزشگاه امارات پس از سوت پایان مسابقه در پی برگزاری جشن باشند.. احساس می‌شد نوشیدنی‌ها برای جشن قهرمانی آرسنال در یخ گذاشته شده است، به‌ خصوص وقتی همان شب منچسترسیتی مقابل وستهم ۱-۱ مساوی کرد. با این حال، نقطه عطف واقعی یک ماه بعد رقم خورد، زمانی که توپچی‌ها در اتحاد شکست خوردند. این نتیجه رقابت را به یک دوئل پنج‌ دیداره برای قهرمانی تبدیل کرد و هرچند به نظر می‌رسید شتاب با سیتی است، اما درون آرسنال ذهن‌ها را متمرکزتر کرد. دکلان رایس در پایان بازی جلوی دوربین گفت «تمام نشده است» و همان پیام را در رختکن هم تکرار کرد. آرسنال پس از آن باید عمیقاً از درون خود نیرو می‌گرفت، به‌ خصوص در دیدار مقابل وستهم در اوایل همین ماه. پیروزی ۰-۱ در شرایطی دراماتیک رقم خورد، چرا که گل دیرهنگام چکش‌ها مردود اعلام شد. پایانی پرهیجان بود، اما پایانی که آرسنال را با این باور ترک کرد که امسال بالاخره سال آنها است. در واقع، هنگام ترک ورزشگاه لندن، هاینتسه تنها گونه‌هایش را پُف کرد و گفت: «مامامیا، فوتبال.»