کارلو آنچلوتی، سرمربی تیم ملی برزیل، در گفت‌وگویی اختصاصی با...

کارلو آنچلوتی، سرمربی تیم ملی برزیل، در گفت‌وگویی اختصاصی با نشریه گاردین درباره هدایت مهم‌ترین تیم ملی، چگونگی گرفتن بهترین عملکرد از وینیسیوس جونیور و آنچه در مادرید آموخته صحبت می‌کند. آیا کارلو آنچلوتی مردی جاه‌طلب است؟ مربی ایتالیایی به عقب تکیه می‌دهد و لبخند می‌زند. «من؟ جاه‌طلب نیستم. چرا؟ چرا این را می‌پرسید؟» دلیل این سوال ساده است: این مرد ۶۶ ساله یکی از موفق‌ترین مربیان تاریخ است؛ با پنج قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا و عناوین قهرمانی لیگ در انگلیس، فرانسه، آلمان، ایتالیا و اسپانیا. اما او هنوز بیشتر می‌خواهد. او در ماه می گذشته به عنوان سرمربی برزیل منصوب شد با یک هدف: قهرمانی در جام جهانی. آنچلوتی می‌گوید: «من وسواس بردن ندارم. چیزی که دارم اشتیاق برای لذت بردن از لحظاتی است که فوتبال به من داده. وسواس قهرمانی در جام جهانی را ندارم، اما از لحظه‌ای که در آن زندگی می‌کنم، یعنی هدایت مهم‌ترین تیم ملی جهان، لذت می‌برم.» آنچلوتی در جام جهانی بازی کرده اما این اولین بار است که در این تورنمنت هدایت یک تیم را بر عهده خواهد داشت. مأموریت او بازگرداندن برزیل به قله جهان و پایان دادن به خشکسالی‌ای است که از سال ۲۰۰۲ ادامه دارد؛ دوره‌ای که برابر با طولانی‌ترین فاصله بدون قهرمانی برزیل در جام جهانی از زمان دوران کم‌فروغ بین ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۴ است. با این حال، آنچلوتی نگران به نظر نمی‌رسد و یکی از دلایلش اشتیاقش به این ورزش است. او شاید ۴۷ سال را در بالاترین سطح سپری کرده باشد (۱۶ سال به عنوان بازیکن و ۳۱ سال به عنوان سرمربی) اما چیزی که در طول این گفت‌وگوی طولانی جلب توجه می‌کند این است که او به هیچ وجه شور و شوقش برای کارش را از دست نداده است. او اینجاست چون عاشق فوتبال است. او می‌گوید: «نمی‌توانم بدون فوتبال زندگی کنم. اگر دیگر در زمین نباشم، به عنوان هوادار آنجا خواهم بود و بازی را تماشا می‌کنم. برای من، دیدن یک مسابقه از تلویزیون کار نیست. لذت است. من واقعاً عاشق سینما هستم. فوتبال برای من مثل لذت تماشای یک فیلم است. همان حس را دارد. روزی که کارم در فوتبال تمام شود، باز هم به همان شکل تماشا خواهم کرد، بدون هیچ مشکلی.» بسیاری از بازیکنان، آنچلوتی را بهترین مربی‌ای می‌دانند که با او کار کرده‌اند؛ از جمله کاکا، تونی کروس، گرت بیل و وینیسیوس جونیور. پس چه چیزی او را این‌قدر خاص می‌کند؟ او با خنده می‌گوید: «واقعاً نمی‌دانم. شاید رفتار و نگرشم، شیوه‌ای که با بازیکنان برخورد می‌کنم، احترامی که برایشان به عنوان انسان قائلم. من برای ساختن این روابط شخصی ارزش زیادی قائل هستم. کار یک مربی بسیار دشوار است چون باید چیزهای زیادی را مدیریت کنی. رابطه با بازیکنان، باشگاه، رسانه‌ها، هواداران. جنبه‌های زیادی در این شغل وجود دارد که باید مدیریت شوند. سخت‌ترینِ آن‌ها رابطه با انسان‌هاست، و در عین حال مهم‌ترین.» با وجود تمام جام‌هایی که برده، آنچلوتی گاهی به عنوان «مربی مدیریت انسان‌ها» نادیده گرفته می‌شود؛ کسی که چون با آدم‌ها خوب است موفق می‌شود، اما شاید از نظر تاکتیکی نه. او هیچ توجهی به این ادعاها ندارد. می‌گوید: «فقط به خاطر رابطه‌ام با بازیکنان قهرمان نمی‌شوم. روابط [خوب] من با بازیکنان کمک می‌کند چون باعث می‌شود بتوانی بهترین عملکرد را از بازیکن بگیری. گاهی حتی بیشتر از حداکثر توانش. اما این فقط بخشی از بازی است. برایم مهم نیست مردم بگویند تاکتیک‌دان خوبی هستم یا نه. تنها چیزی که می‌توانم بگویم این است که تمام جنبه‌های بازی را خیلی خوب می‌شناسم.» آنچلوتی قراردادش با برزیل را تا جام جهانی ۲۰۳۰ تمدید خواهد کرد؛ زمانی که ۷۰ ساله خواهد بود. مسن‌ترین مربی لیگ برتر انگلیس، دیوید مویس، ۶۳ ساله است. در لیگ برتر برزیل هم فقط سه مربی در دهه هفتم زندگی‌شان هستند و همه آن‌ها از آنچلوتی جوان‌ترند. او می‌گوید: «فوتبال مدام در حال تغییر است. من سعی می‌کنم خودم را با آنچه در حال رخ دادن است تطبیق دهم. فوتبال امروز تحلیلی‌تر، بسیار شدیدتر و فیزیکی‌تر است. بعضی تاکتیک‌ها، به‌ویژه دفاعی، امروز به اندازه ۱۰ سال پیش اهمیت ندارند. نسل جدید مربیان بیشتر روی بازی هجومی تمرکز دارند تا دفاع.» با وجود اینکه مدت کوتاهی است هدایت برزیل را بر عهده گرفته، آنچلوتی معتقد است شناخت خوبی از این کشور و فوتبالیست‌هایش دارد، چون در طول دوران حرفه‌ای‌اش با بیش از ۴۰ بازیکن برزیلی کار کرده است. همین تجربه در گرفتن این شغل نقش داشت. او می‌گوید: «من واقعاً روحیه برزیلی را دوست دارم. برزیلی‌ها عشق خاصی به پیراهن زرد دارند. این عشق ویژه به تیم ملی، ویژگی‌ای کاملاً برزیلی است. در کشورهای دیگر، تیم ملی به اندازه برزیل اهمیت ندارد. برزیل فرهنگ خودش را حفظ کرده است. این کشوری است که می‌داند چطور به اهمیت خانواده و مذهب ارزش بدهد. این‌ها چیزهایی هستند که اروپا آن‌ها را از دست داده است. در ورزش، اروپایی‌ها همان عشق به پیراهن تیم ملی را ندارند. من واقعاً شادی مردم برزیل، انرژی این کشور و زیبایی ریودوژانیرو را تحسین می‌کنم. این موضوع به‌ویژه در کارناوال کاملاً مشخص است. من واقعاً برزیل را دوست دارم.» اشاره آنچلوتی به مذهب قابل توجه است. مانند ایتالیا، بیش از نیمی از جمعیت برزیل کاتولیک هستند و ایمان، اصول زندگی و درس‌هایی برای آن فراهم می‌کند. آنچلوتی می‌گوید: «مذهب چیزهای خوبی به من آموخته؛ مثل اینکه چگونه در زندگی رفتار کنم و چگونه به دیگران احترام بگذارم. من کاتولیک هستم و مذهب برایم بسیار مهم بوده و به من یاد داده انسان خوبی در این دنیا باشم.» آیا برای پایان یافتن مشکلات مصدومیت دعا می‌کند؟ آنچلوتی با خنده می‌گوید: «ها، بله»، و بعد جدی‌تر ادامه می‌دهد: «این یک نگرانی است. ما همین حالا هم سه مصدومیت بزرگ داشته‌ایم. امیدوارم قبل از جام جهانی دیگر مشکلی نداشته باشیم.» کشوری که در رده ششم جهان قرار دارد، تاکنون ادر میلیتائو و رودریگو را از دست داده و وضعیت استواو هم به‌شدت نامشخص است. این موضوع کار آنچلوتی را پیچیده‌تر کرده است. او تنها ۱۰ بازی هدایت تیم را بر عهده داشته و حاصل آن پنج برد، دو تساوی و سه شکست بوده است. در میان پازل پیدا کردن ترکیب ایده‌آل، آنچلوتی تلاش می‌کند همان کاری را که در سال ۲۰۲۴ در رئال مادرید انجام داد تکرار کند: تبدیل کردن وینیسیوس به بهترین بازیکن جهان. اما در تیم ملی برزیل، این بازیکن ۲۵ ساله نتوانسته همان‌طور بدرخشد. او در ۴۷ بازی ملی تنها هشت گل زده است. اما آنچلوتی می‌داند چطور این مهاجم را به اوج برساند. آنچلوتی می‌گوید: «ببینید، مسئولیتی که او برای برزیل بر دوش دارد بسیار سنگین است، به‌ویژه اخیراً. این مسئولیت می‌تواند برایش بار اضافی باشد. وظیفه ما در تیم ملی این است که بخشی از این فشار را از روی شانه‌هایش برداریم تا بتواند با شادی، انرژی و تمام کیفیت‌هایی که دارد بازی کند. من وینیسیوس را همان‌طور می‌بینم که در رئال مادرید می‌دیدمش: بازیکنی فوق‌العاده و انسانی فوق‌العاده که می‌تواند به‌تنهایی یک بازی را ببرد. او در جام جهانی برای برزیل بسیار مهم خواهد بود. اما نفر شماره یک؟ ستاره تیم؟ ما به یک شماره یک نیاز نداریم. نمی‌توانیم همه‌چیز را روی یک بازیکن متمرکز کنیم. باید به عنوان یک تیم فکر کنیم. این تنها راه قهرمانی در جام جهانی است.» این مطلب را از دست ندهید: جام جهانی ۲۰۲۶؛ سودآورترین جام جهانی تاریخ/ چگونه فیفا به درآمد باورنکردنی ۱۳میلیارد دلار رسید؟ آنچلوتی خود را در موقعیتی متفاوت از اکثر مربیان اخیر برزیل می‌بیند؛ مربیانی که تمام مسئولیت را به نیمار سپرده بودند. مهاجم سابق بارسلونا و پاری‌سن‌ژرمن حالا ۳۴ ساله است و برای حفظ آمادگی جسمانی دچار مشکل بوده. او شاید ۷۹ گل ملی داشته باشد، اما از اکتبر ۲۰۲۳ دیگر برای سلسائو بازی نکرده است. مسئله نیمار، همان‌طور که انتظار می‌رود، این روزها بر فضای فوتبال برزیل سایه انداخته است. نظرسنجی مؤسسه Datafolha نشان داد که ۵۳٪ برزیلی‌ها خواهان حضور نیمار در جام جهانی هستند، در حالی که ۳۴٪ مخالف بودند و ۱۳٪ هنوز تصمیم نگرفته‌اند. اعلام فهرست جام جهانی فقط چند روز دیگر انجام می‌شود (۱۸ می) و آنچلوتی وقتی بحث احتمال حضور نیمار مطرح می‌شود، قاطع است. او می‌گوید: «دعوت شدن نیمار فقط به خودش بستگی دارد. بستگی دارد بازیکن در زمین چه چیزی نشان بدهد. این معیار کاملاً مشخص است و فقط درباره نیمار هم نیست. درباره بیشتر بازیکنان باید استعداد و شرایط بدنی را ارزیابی کرد. درباره نیمار فقط باید وضعیت جسمانی‌اش را بسنجیم، چون استعدادش فراتر از هر تردیدی است. بستگی به خودش دارد، نه به من.» بازیکن باتجربه دیگری که امیدوار است در فهرست باشد، تیاگو سیلوا، مدافع میانی سابق چلسی و پاری‌سن‌ژرمن است که در ۴۱ سالگی فصل خوبی در پورتو داشته و امیدوار است در پنجمین جام جهانی‌اش بازی کند. آنچلوتی می‌گوید: «تیاگو سیلوا زیر نظر ما هست، بله. او خیلی خوب بازی کرده، لیگ پرتغال را برده و از نظر بدنی در شرایط فوق‌العاده‌ای قرار دارد. رهبران مهم هستند. خوشبختانه این تیم رهبران بسیار مورد احترامی دارد. رهبرانی که زیاد حرف نمی‌زنند اما الگوی خوبی هستند؛ مثل آلیسون، کاسمیرو، مارکینیوش و رافینیا. از این نظر، تیم در دستان خوبی است.» این چهارمین جام جهانی آنچلوتی خواهد بود. او در سال‌های ۱۹۸۶ و ۱۹۹۰ بازیکن تیم ایتالیا بود و در سال ۱۹۹۴، آخرین باری که مسابقات در آمریکای شمالی برگزار شد، دستیار آریگو ساکی بود. بازگشت به آمریکا پس از ۳۲ سال، برای مربی‌ای که تیمش آن سال به فینال رسید و در ضربات پنالتی به برزیل باخت، حس شادی و نوستالژی به همراه دارد. برخی چیزها تغییر کرده‌اند؛ و به گفته آنچلوتی، برای بهتر شدن. «در سال ۱۹۹۴ بازی‌ها ظهر در نیویورک برگزار می‌شد و دما به ۴۳ درجه سانتی‌گراد می‌رسید. حالا زمان شروع بازی‌ها بهتر است. هوا مثل سال ۱۹۹۴ مشکل‌ساز نخواهد بود.» وقتی آنچلوتی منصوب شد، بیشتر تیترهای برزیل نوشتند که او بزرگ‌ترین باشگاه جهان را با مهم‌ترین تیم ملی جهان عوض کرده است. آنچلوتی می‌پذیرد که شباهت‌هایی وجود دارد، اما تفاوت‌های زیادی هم هست. او می‌گوید: «این‌ها دو شیوه متفاوت کار برای یک مربی هستند. اما مهم‌ترین چیزی که در رئال مادرید یاد گرفتم و در برزیل هم از آن استفاده می‌کنم، استانداردهای بالاست. وقتی سخت‌گیر باشی، شانس بیشتری برای بردن داری. رئال مادرید موفق‌ترین باشگاه جهان است چون از همه کسانی که آنجا کار می‌کنند انتظار زیادی دارد. اگر سخت‌گیر باشی، بهترین عملکرد را از همه می‌گیری.» آنچلوتی عاشق سگ‌هاست و آن‌ها را پناهگاهی برای دوری از مشکلات فوتبال می‌بیند. او می‌گوید: «من سه سگ دارم که در کانادا هستند. سگ انسان نیست، اما از انسان وفادارتر است. سگ اهمیتی نمی‌دهد که ببری یا ببازی. تو را سرزنش نمی‌کند. وقتی به خانه می‌رسی، چه برده باشی چه باخته، برای سگ اهمیتی ندارد. مهم این است که در خانه کنار آن‌ها باشی.» برزیل، که در گروهش با مراکش، هائیتی و اسکاتلند روبه‌رو خواهد شد، برای قهرمان جهان شدن به چه چیزی نیاز دارد؟ آنچلوتی می‌گوید: «استعداد. من تیمی بسیار بااستعداد دارم. همچنین انگیزه‌ای که این کشور برای قهرمانی دوباره پس از ۲۴ سال دارد، عظیم است. مطمئنم که جام جهانی فوق‌العاده‌ای خواهیم داشت.» همچنین بخوانید: گرمای کشنده در کمین جام جهانی ۲۰۲۶؛ درخواست فوری دانشمندان برای تغییر قوانین فیفا