به گزارش ورزش سه، روزنامه گاردین به برزیل و شهر ریو دو ژانیرو رفت...

به گزارش ورزش سه، روزنامه گاردین به برزیل و شهر ریو دو ژانیرو رفت تا با کارلتو مصاحبه کند. خبرنگار و کارلو تازه روی صندلی نشسته بودند که اولین سوال آمد: کارلو آنچلوتی مرد جاه‌طلبی است؟ پیرمرد ایتالیایی به صندلی تکیه می‌دهد و لبخند می‌زند: «من؟ نه، من جاه‌طلب نیستم. چرا؟ چرا این سوال را می‌پرسی؟» دلیل این پرسش ساده است. این مرد ۶۶ ساله یکی از موفق‌ترین سرمربیان تاریخ فوتبال است، با ۵ قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا و عناوین قهرمانی در لیگ‌های انگلیس، فرانسه، آلمان، ایتالیا و اسپانیا. اما او هنوز هم بیشتر می‌خواهد. بهار گذشته، او با یک هدف مشخص به عنوان سرمربی برزیل منصوب شد: فتح جام جهانی. آنچلوتی می‌گوید: «من وسواس بردن ندارم. آنچه من دارم، اشتیاق برای لذت بردن از لحظاتی است که فوتبال به من هدیه داده است. من وسواس قهرمانی در جام جهانی را ندارم، اما این لذت و اشتیاق را دارم که از لحظه‌ای که در آن زندگی می‌کنم، یعنی هدایت مهم‌ترین تیم ملی جهان، لذت ببرم.» با وجود سابقه بازی در جام جهانی، این اولین بار است که آنچلوتی هدایت یک تیم را در این تورنمنت بر عهده می‌گیرد. ماموریت او بازگرداندن برزیل به قله دنیا و شکستن طلسمی است که شروعش به سال ۲۰۰۲ بازمی‌گردد. این بیست و چهار سال با طولانی‌ترین دوره بی‌جامی تاریخ این کشور (دوران فترت ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۴) برابری می‌کند. آنچلوتی اما از این واقعیت آشفته به نظر نمی‌رسد و یکی از دلایل آن، عشق بی‌پایانش به این ورزش است. او ۴۷ سال را در بالاترین سطح سپری کرده؛ ۱۶ سال به عنوان بازیکن و ۳۱ سال در قامت سرمربی، اما آنچه در طول این مصاحبه طولانی، خیره‌کننده به نظر می‌رسد این است که او ذره‌ای از شور و شوقی که همیشه برای شغلش داشته را از دست نداده است. او اینجاست چون عاشق فوتبال است. او می‌گوید: «من نمی‌توانم بدون فوتبال زندگی کنم. اگر دیگر در زمین نباشم، به عنوان یک هوادار در آنجا خواهم بود و مسابقه را تماشا می‌کنم. برای من، تماشای یک بازی از تلویزیون کار محسوب نمی‌شود، بلکه لذت است. من واقعا عاشق سینما هستم. برای من، فوتبال مثل لذت تماشای یک فیلم است. دقیقا همان احساس را دارد. روزی که کارم را در فوتبال متوقف کنم، باز هم به همان شکل بازی‌ها را تماشا خواهم کرد، بدون هیچ مشکلی.» خیلی از بازیکنان، آنچلوتی را بهترین مربی می‌دانند که با او کار کرده‌اند؛ کاکا، تونی کروس، گرت بیل و وینیسیوس جونیور تنها چند نام از این لیست طولانی هستند. پس چه چیزی او را اینقدر خاص می‌کند؟ او با خنده می‌گوید: «واقعا نمی‌دانم. شاید نگرش من باشد، نوع رفتاری که با بازیکنان دارم، احترامی که به عنوان یک انسان به آن‌ها می‌گذارم. من ارزش بسیار زیادی برای ساختن آن روابط شخصی قائل هستم.» او اینطور ادامه می‌دهد: «شغل یک سرمربی خیلی دشوار است چرا که باید چیزهای زیادی را مدیریت کنید. رابطه با بازیکنان، با باشگاه، با مطبوعات و با هواداران. جنبه‌های بسیار زیادی در این شغل هست که باید آن‌ها را مدیریت کنید. چالش‌برانگیزترین آن‌ها رابطه با آدم‌ها است و در عین حال، مهم‌ترین بخش کار هم همین است.» با وجود تمام جام‌هایی که او برده است، آنچلوتی گاهی اوقات به عنوان یک مربی که فقط «مدیریت مهره‌ها» را بلد است، ارزش‌گذاری می‌شود؛ کسی که موفق است چون با آدم‌ها خوب رفتار می‌کند اما شاید در تاکتیک ضعیف باشد. او به این ادعاها هیچ توجهی نمی‌کند: «من فقط به خاطر رابطه‌ام با بازیکنان عنوان قهرمانی کسب نمی‌کنم. روابط خوبی که با بازیکنان دارم کمک می‌کند زیرا به شما اجازه می‌دهد بیشترین توان را از بازیکن بگیرید. گاهی حتی فراتر از حداکثر توانشان. اما این فقط یک بخش از بازی است. برای من فرقی نمی‌کند که مردم بگویند من تاکتیک‌‌بلد خوبی هستم یا نه. تنها چیزی که می‌توانم بگویم این است که تمام جنبه‌های بازی را خیلی خوب می‌شناسم.» آنچلوتی قرارداد خود را با برزیل تا جام جهانی ۲۰۳۰ تمدید خواهد کرد. در آن زمان او ۷۰ ساله خواهد بود. مسن‌ترین مربی لیگ برتر انگلیس دیوید مویس ۶۳ ساله است. در سطح اول فوتبال برزیل، تنها سه مربی وارد دهه هفتم زندگی خود شده‌اند و همه آن‌ها از آنچلوتی جوان‌تر هستند. او می‌گوید: «فوتبال به تغییرات خود ادامه می‌دهد. من سعی می‌کنم خودم را با آنچه اتفاق می‌افتد وفق دهم. فوتبال امروز تحلیلی‌تر، بسیار شدیدتر و فیزیکی‌تر شده است. برخی تاکتیک‌ها، به ویژه تاکتیک‌های دفاعی، امروز به اندازه ۱۰ سال پیش مهم نیستند. نسل جدید مربیان بیشتر از دفاع، روی بازی هجومی تمرکز می‌کنند.» با وجود اینکه او مدت کوتاهی است که هدایت برزیل را بر عهده گرفته، آنچلوتی معتقد است حس خوبی نسبت به این کشور و فوتبالیست‌هایش دارد، چرا که در طول دوران حرفه‌ای خود با بیش از ۴۰ نفر از آن‌ها کار کرده است. این تجربه نقش مهمی در رسیدن آنچلوتی به این صندلی داشت: «من واقعا روحیه برزیلی را دوست دارم. برزیلی‌ها عشق خاصی به پیراهن زرد دارند. این عشق خاص به تیم ملی، یک ویژگی بسیار برزیلی است. در کشورهای دیگر، تیم ملی به اندازه برزیل اهمیت ندارد.» کارلتو در ادامه می‌گوید: «برزیل فرهنگ خاص خود را حفظ کرده است. اینجا کشوری است که می‌داند چگونه برای ارزش خانواده و مذهب اهمیت قائل شود. این‌ها چیزهایی است که اروپا از دست داده است. در ورزش، اروپایی‌ها همان عشق را به پیراهن تیم ملی ندارند. من واقعا شادی مردم برزیل، انرژی این کشور و زیبایی ریودوژانیرو را تحسین می‌کنم. این به وضوح، به خصوص در کارناوال، مشخص است. من واقعا برزیل را دوست دارم.» اشاره آنچلوتی به مذهب معنادار است. مثل ایتالیا، بیش از نیمی از جمعیت برزیل کاتولیک هستند و ایمان، اصول راهنما و درس‌های زندگی را برای آن‌ها فراهم می‌کند. آنچلوتی می‌گوید: «مذهب به من چیزهای خوبی آموخته است، مثل اینکه چگونه در زندگی رفتار کنم و چطور به دیگران احترام بگذارم. من کاتولیک هستم و مذهب برای من بسیار مهم بوده و به من آموخته است که انسان خوبی در دنیا باشم.» آیا او برای توقف مشکلات مصدومیت در تیمش دعا می‌کند؟ کارلتو با خنده می‌گوید: «ها، بله!» و سپس جدی‌تر ادامه می‌دهد: «این یک نگرانی است. ما در حال حاضر سه مصدومیت بزرگ داشته‌ایم. امیدوارم قبل از جام جهانی دیگر مشکلی نداشته باشیم.» تیم ششم رنکینگ جهانی در حال حاضر ادر میلیتائو و رودریگو را از دست داده و وضعیت استوائو هم در هاله‌ای از ابهام است. این کار آنچلوتی را پیچیده‌تر کرده است. او تنها ۱۰ بازی هدایت تیم را بر عهده داشته و با ۵ برد، ۲ تساوی و ۳ شکست کار را پیش برده است. در پازل یافتن ترکیب اصلی ایده‌آل، آنچلوتی سعی دارد آنچه را که در سال ۲۰۲۴ در رئال مادرید انجام داد تکرار کند: تبدیل کردن وینیسیوس به بهترین بازیکن جهان. در برزیل، این ستاره ۲۵ ساله نتوانسته است به همان شکل بدرخشد. او در ۴۷ بازی ملی ۸ گل به ثمر رسانده. اما آنچلوتی می‌داند چطور این مهاجم را به حرکت درآورد. آنچلوتی می‌گوید: «ببینید، مسئولیتی که وینیسیوس برای برزیل به دوش می‌کشد بسیار بزرگ است، به خصوص در این اواخر. این مسئولیت می‌تواند برای او یک بار سنگین باشد. وظیفه ما در تیم ملی این است که بخشی از این سنگینی را از روی دوش او برداریم تا وینی بتواند با لذت، انرژی و تمام ویژگی‌هایی که دارد بازی کند. من وینیسیوس را همان‌طور می‌بینم که در رئال مادرید می‌دیدم: یک بازیکن تماشایی و یک انسان فوق‌العاده که می‌تواند به تنهایی برنده یک مسابقه باشد. او در جام جهانی برای برزیل بسیار مهم خواهد بود. اما شماره یک بودن؟ ستاره تیم بودن؟ ما به شماره یک نیاز نداریم. ما نمی‌توانیم همه چیز را فقط روی یک بازیکن متمرکز کنیم. ما باید به عنوان یک تیم فکر کنیم. این تنها راه بردن جام جهانی است.» آنچلوتی خود را در موقعیتی متفاوت نسبت به اکثر مربیان اخیر برزیل می‌بیند، کسانی که تمام مسئولیت را به نیمار سپرده بودند. مهاجم سابق بارسلونا و پاری‌سن‌ژرمن این روزها ۳۴ ساله است و برای حفظ آمادگی جسمانی خود تلاش می‌کند. او شاید ۷۹ گل برای کشورش به ثمر رسانده باشد، اما از اکتبر ۲۰۲۳ تا کنون هیچ مسابقه‌ای برای سلسائو انجام نداده است. جای تعجب نیست که موضوع نیمار در حال حاضر بر فضای رسانه‌ای برزیل غالب شده است. نظرسنجی موسسه دیتافولیا نشان داد که ۵۳ درصد برزیلی‌ها خواهان حضور نیمار در جام جهانی هستند، در حالی که ۳۴ درصد مخالف آن بودند و ۱۳ درصد هم مردد ماندند. اعلام لیست نهایی جام جهانی تنها چند روز دیگر، یعنی ۱۸ می، انجام می‌شود و آنچلوتی وقتی موضوع حضور احتمالی نیمار مطرح می‌شود، بسیار قاطعانه پاسخ می‌دهد: «دعوت از نیمار فقط به خودش بستگی دارد. این بستگی به چیزی دارد که بازیکن در زمین نشان می‌دهد. این یک معیار بسیار روشن است و نه فقط برای نیمار. در مورد اکثر بازیکنان، شما باید استعداد و شرایط بدنی را ارزیابی کنید. در مورد نیمار، ما فقط باید وضعیت فیزیکی او را ارزیابی کنیم، زیرا استعداد او مثل روز روشن است. این به او بستگی دارد، نه به من.» بازیکن باتجربه دیگری که امیدوار به دعوت شدن است، تیاگو سیلوا، مدافع میانی سابق چلسی و پی‌اس‌جی است که در ۴۱ سالگی فصل خوبی را در پورتو پشت سر گذاشته و امیدوار است در پنجمین جام جهانی خود بازی کند. آنچلوتی می‌گوید: «تیاگو سیلوا در رادار ما هست، بله. او خیلی خوب بازی کرده، قهرمان لیگ پرتغال شده و در شرایط فیزیکی عالی قرار دارد. رهبران مهم هستند. خوشبختانه این تیم رهبران بسیار قابل احترامی دارد. رهبرانی که زیاد حرف نمی‌زنند اما الگوی خوبی هستند، مثل آلیسون، کاسمیرو، مارکینیوش و رافینیا. از این نظر، تیم در دستان امنی است.» این چهارمین جام جهانی آنچلوتی خواهد بود. او در سال‌های ۱۹۸۶ و ۱۹۹۰ بازیکن تیم ملی ایتالیا بود و آخرین باری که مسابقات در آمریکای شمالی برگزار شد، یعنی در سال ۱۹۹۴، دستیار آریگو ساکی بود. بازگشت به ایالات متحده پس از ۳۲ سال، حس شادی و نوستالژی را برای مربی‌ای به ارمغان می‌آورد که تیمش در آن سال به فینال رسید و در ضربات پنالتی مغلوب برزیل شد. برخی چیزها تغییر کرده است؛ به گفته آنچلوتی، این تغییرات در راستای بهتر شدن بوده است: «در سال ۱۹۹۴ مسابقات ساعت ۱۲ ظهر در نیویورک با دمای ۴۳ درجه سانتی‌گراد برگزار می‌شد. اما حالا زمان‌های برگزاری مسابقات بهتر شده است. آب و هوا مثل سال ۱۹۹۴ معضل نخواهد بود.» زمانی که آنچلوتی منصوب شد، اکثر تیترها در برزیل می‌گفتند که او بزرگ‌ترین باشگاه جهان را با مهم‌ترین تیم ملی عوض کرده است. آنچلوتی اعتراف می‌کند که شباهت‌هایی وجود دارد، اما تفاوت‌های زیادی هم هست: «این‌ها روش‌های متفاوتی از کار برای یک مدیر هستند. اما مهم‌ترین چیزی که در رئال مادرید یاد گرفتم و در برزیل از آن استفاده می‌کنم، استانداردهای بالا است. وقتی سخت‌گیر هستید، شانس بیشتری برای برنده شدن دارید. رئال مادرید موفق‌ترین باشگاه جهان است زیرا باشگاه از هر کسی که در آنجا کار می‌کند، انتظار بالایی دارد. اگر سخت‌گیر باشید، بهترین بازی را از همه می‌گیرید.» او که عاشق سگ‌هاست، در این حیوانات پناهگاهی برای فرار از مشکلات فوتبال می‌بیند: «من سه سگ دارم که در کانادا هستند. سگ انسان نیست، اما از انسان وفادارتر است. برای سگ فرقی نمی‌کند که شما برنده شوید یا ببازید. آن‌ها شما را سرزنش نمی‌کنند. وقتی به خانه می‌رسید، چه برده باشید و چه باخته باشید، برای سگ اهمیتی ندارد. چیز مهم این است که شما با آن‌ها در خانه هستید.» در نهایت، برزیل که در گروه خود با مراکش، هائیتی و اسکاتلند روبرو می‌شود، برای قهرمان شدن به چه چیزی نیاز دارد؟ آنچلوتی می‌گوید: «استعداد. من تیم بسیار بااستعدادی دارم. همچنین انگیزه‌ای که این کشور برای بردن دوباره پس از ۲۴ سال دارد، بسیار عظیم است. من متقاعد شده‌ام که جام جهانی فوق‌العاده‌ای خواهیم داشت.»