به گزارش "ورزش سه"، کریستیانو رونالدو روی نیمکت نشسته بود؛ چند...

به گزارش "ورزش سه"، کریستیانو رونالدو روی نیمکت نشسته بود؛ چند دقیقه قبل با تشویق بلند هواداران النصر و در حالی که همسرش، جورجینا رودریگس هم از روی سکوها برایش دست می‌زد، از زمین بیرون رفته بود. همه چیز برای یک پایان سینمایی آماده بود؛ النصر با گل محمد سیماکان از الهلال پیش بود، ورزشگاه «الأول پارک» بوی قهرمانی می‌داد و رونالدو فقط چند ثانیه با نخستین جام رسمی‌اش در عربستان فاصله داشت. اما فوتبال گاهی بی‌رحمانه‌ترین ضربه‌ها را از جایی می‌زند که هیچ‌کس انتظارش را ندارد؛ انگار یک روح از دل محوطه جریمه بیرون آمد و به قلب کریستیانو شلیک کرد. النصر دربی ریاض را همان‌طور پیش برد که می‌خواست. تیم ژرژ ژسوس مقابل الهلال، رقیب سنتی و جدی‌ترین تعقیب‌کننده‌اش، به پیروزی نزدیک شده بود؛ آن هم برابر تیمی که تمام فصل شکست نخورده بود. سیماکان در نیمه اول روی ارسال کرنر و آشفتگی دفاع الهلال، دروازه یاسین بونو را باز کرد و همین گل تا واپسین لحظات، النصر را در آستانه قهرمانی قرار داد. اگر بازی با همان نتیجه تمام می‌شد، رونالدو و هم‌تیمی‌هایش نه فقط قهرمان لیگ روشن می‌شدند، بلکه این کار را با ثبت نخستین شکست فصل الهلال و مقابل چشمان رقیب سنتی انجام می‌دادند. رونالدو تا پیش از تعویض هم بی‌تأثیر نبود. او اگرچه گل نزد، اما دو بار تا زدن گل دوم نزدیک شد و مثل همیشه با حرکاتش، با فریادهایش و با انرژی بی‌پایانش، ورزشگاه را به جوش می‌آورد. وقتی در دقیقه ۸۳ از زمین بیرون رفت، به نظر می‌رسید مأموریت تقریباً تمام شده است. هواداران النصر خود را آماده جشن کرده بودند؛ جشن پایان انتظار از فصل ۲۰۱۹-۲۰۱۸، آخرین باری که این باشگاه قهرمان لیگ عربستان شده بود. اما در آخرین ده ثانیه وقت‌های تلف‌شده، همه چیز فرو ریخت. الهلال یک پرتاب بلند به محوطه جریمه النصر فرستاد؛ توپی که ظاهراً خطر بزرگی نداشت. هیچ مهاجم الهلالی هم در موقعیتی نبود که بتواند ضربه نهایی را بزند. اما بنتو متئوس کرپسکی، دروازه‌بان برزیلی النصر، در خروج و تشخیص مسیر توپ اشتباه کرد و پس از برخورد با اینیگو مارتینز (که البته او نیز به اندازه کافی مقصر بود)، در صحنه‌ای باورنکردنی، توپ را وارد دروازه خودی کرد. گلی که نه با ضربه بنزما بود، نه با فرار سالم الدوسری و نه با نبوغ مالکوم؛ یک گل از هیچ، یک تیر از تاریکی، یک ضربه روح‌وار به رؤیای کریستیانو. تصویر رونالدو روی نیمکت، خلاصه تمام آن لحظه بود. ناباوری مطلق. او که چند دقیقه قبل آماده بلند شدن برای جشن بود، حالا با چهره‌ای منجمد و یخ‌زده به زمین نگاه می‌کرد. سوت پایان که زده شد، نتوانست فوراً از جایش بلند شود. دقایقی روی نیمکت ماند، با عصبانیت حرف زد، غر زد و بعد بدون آن شور همیشگی، راهی رختکن شد. این همان شبی بود که قرار بود نخستین جام رسمی او با النصر را قطعی کند؛ شبی که می‌توانست به یکی از نمادین‌ترین قاب‌های دوران حضورش در عربستان تبدیل شود. رونالدو از زمان انتقال به النصر در ژانویه ۲۰۲۳ هنوز با این تیم جام رسمی نبرده است. او در سال ۲۰۲۳ جام باشگاه‌های عربی را فتح کرد، اما آن رقابت در تقویم رسمی فیفا جایگاهی مثل لیگ یا مسابقات قاره‌ای ندارد. آخرین جام رسمی باشگاهی رونالدو به سال ۲۰۲۱ و دوران حضورش در یوونتوس برمی‌گردد؛ زمانی که با این تیم قهرمان جام حذفی ایتالیا شد. به همین دلیل، لیگ روشن برای او تنها کسب یک جام دیگر نبود؛ پایان یک انتظار طولانی و اثبات موفقیت پروژه‌ای بود که با حضورش در عربستان آغاز شد. با این حال، همه چیز از دست نرفته است. ابتکار عمل هنوز در دست النصر است. تیم ژرژ ژسوس همچنان صدرنشین است و اگر در هفته پایانی مقابل ضمک پیروز شود، بدون نیاز به نگاه کردن به نتایج الهلال، قهرمان عربستان خواهد شد. پیش از آن هم النصر یک فرصت بزرگ دیگر دارد؛ فینال سطح دوم لیگ قهرمانان آسیا مقابل گامبا اوزاکای ژاپن، آن هم در ورزشگاه «الأول پارک». در واقع رونالدو و یارانش هنوز می‌توانند در فاصله چند روز، دو بار در خانه خود جشن قهرمانی بگیرند. اما درد اصلی برای کریستیانو چیز دیگری است. او می‌خواست جام را در شب دربی بگیرد؛ مقابل الهلال، برابر رقیب سنتی، با ثبت اولین شکست فصل «الزعیم» و با روحیه‌ای انفجاری پیش از فینال آسیایی. می‌خواست پروژه النصر را در زیباترین قاب ممکن به نقطه پیروزی برساند. حالا باید دوباره بلند شود، دوباره تیمش را جمع کند و دوباره برای جام بجنگد. رؤیا هنوز نزدیک است، همان‌طور که خودش بعد از بازی نوشت، اما شبی که می‌توانست شب تاج‌گذاری باشد، با شلیک یک روح به قلب رونالدو تمام شد.