به گزارش «ورزش سه»، اگرچه فرمول یک در ظاهر معادل مستقیمی در سایر...
به گزارش «ورزش سه»، اگرچه فرمول یک در ظاهر معادل مستقیمی در سایر رشتهها ندارد، اما اتمسفر حاکم بر بالاترین سطح اتومبیلرانی، فشار خردکننده و سلسلهمراتب قدرت در آن، به طرز شگفتآوری با دنیای بسکتبال NBA همخوانی دارد. بررسی شخصیتها و مسیر حرفهای رانندگان امروز در مقابل ستارگان پارکت، شباهتهایی را آشکار میکند که گویی این ورزشکاران در دو دنیای متفاوت، یک روح در دو بدن هستند. همیلتون در نقش لبران جیمز، بزرگترینهای تاریخ در یک قاب! لوئیس همیلتون، حتی در روزهای منتهی به پایان دوران حرفهایاش، همچنان یکی از نامهای تعیینکننده عصر خود است. او دقیقاً وضعیتی مشابه لبران جیمز در لکرز دارد؛ هر دو اسطوره دیگر در اوج مطلق فیزیکی خود نیستند، اما همچنان قادرند عملکردهایی در بالاترین سطح ممکن ارائه دهند. انتقال جنجالی همیلتون به فراری، همان وزنی را در دنیای ورزش دارد که حضور لبران جیمز در ترکیب لیکرز به همراه داشت؛ تلاشی برای آخرین قهرمانی در سالهای پایانی. سلاطین بیرحم؛ فرستاپن و نیکولا یوکیچماکس فرستاپن هر آخر هفته استانداردها را تعیین میکند و به ندرت مسابقات را وقتی ماشین برنده در اختیار دارد، واگذار میکند. او همزاد نیکولا یوکیچ، برنده چندین جایزه MVP در NBA است. هر دو فوقستاره همهچیز را کنترل میکنند بدون اینکه لزوماً تماشایی یا پرزرقوبرق به نظر برسند. آنها با تصمیمات درست و تداومی بینظیر، رقبای خود را با سهولتی بیرحمانه تحقیر میکنند. پدیدههای رکوردشکن؛ کیمی آنتونلی و کوپر فلگکیمی آنتونلی با انتظاراتی فراتر از تجربه خود وارد مرسدس شد و از همین حالا شروع به ثبت نامش در کتابهای رکورد کرده است. دقیقاً مانند کوپر فلگ، پدیده دالاس موریکس که در ۱۹ سالگی مدعی اصلی عنوان بهترین تازهوارد سال است. هر دو نوجوان در حال شکستن رکوردهای تاریخی هستند و استعداد آنها به قدری آشکار است که خط زمانی موفقیتشان به سرعت به سمت قهرمانی حرکت میکند. هنرمندان بیصدا؛ پیاستری و کوای لنارداسکار پیاستری همهچیز را روی پیست و به دور از هیاهو کنترل میکند. او مانند کوای لنارد، ستاره کلیپرز، برای موثر بودن نیازی به توجه رسانهها ندارد. سرعت وجود دارد، اجرا تمیز است و پیروزیها یکی پس از دیگری از راه میرسند. برای این دو، ارائه بیصدای نتایج، بلندترین ویژگی شخصیتی آنهاست. رهبران در سایه و نوابغ تنهادر بخش دیگری از این مقایسه، جورج راسل به جیلن براون تشبیه شده است؛ مهرههای کلیدی که پتانسیل رهبری دارند اما اغلب به عنوان گزینه دوم دیده شدهاند. لاندو نوریس نیز همتای جیسون تیتوم معرفی شده؛ ستارهای که حالا از او انتظار برد و عنوان میرود، اما همچنان گاهی در را برای شکست باز میگذارد. در نهایت، شارل لکلرک نسخه فرمول یکیِ لوکا دانچیچ است؛ نوابغی که سرعت و توانایی پیروزی مداوم را دارند، اما همیشه بستر تیمی مناسب یا حمایت کافی برای رسیدن به قله را در اختیار نداشتهاند.
دیدگاهتان را بنویسید