‏به گزارش ورزش سه، استادیوم بین‌المللی شهر امان دیشب شاهد یکی از...

‏به گزارش ورزش سه، استادیوم بین‌المللی شهر امان دیشب شاهد یکی از دراماتیک‌ترین و البته تلخ‌ترین پایان‌بندی‌های لیگ قهرمانان آسیا 2 بود. در حالی که تابلوی نتایج عدد ۲-۲ را نشان می‌داد و همه منتظر سوت پایان داور بودند، یک تصمیم احساسی از حبیب فرعباسی، دروازه‌بان آبی‌های استقلال، کل معادلات را به هم ریخت تا یک شکست در کارنامه نماینده ایران ثبت شود. ‏دقیقه ۹۵؛ همه برای یک گل جلو آمدند استقلال که برای رسیدن به گل برتری سراپا حمله شده بود، در آخرین ثانیه‌ها صاحب یک ضربه کرنر شد. حبیب فرعباسی که در طول جریان مسابقه با چند خروج متزلزل مورد انتقاد بود، در حرکتی انتحاری محوطه جریمه خودی را رها کرد و به امید زدن گل پیروزی به محوطه جریمه الحسین اردن آمد. اما یزید ابولیلا، سنگربان آماده اردنی‌ها، با خروجی موفق توپ را در آغوش کشید تا شمارش معکوس برای یک فاجعه آغاز شود. ‏زمان‌گیری: 11 ثانیه طول کشید، حبیب کجا بود؟ نکته‌ حیرت‌انگیز این صحنه اتفاقی بود که در بازگشت فرعباسی شاهد بودیم. گلر الحسین پس از جمع کردن توپ، طبق معمول برای کشتن زمان ثانیه‌هایی روی زمین خوابید و سپس بلند شد. از لحظه‌ای که توپ در دستهای ابولیلا قرار گرفت فرعباسی همانطور که انتظار می‌رفت به سمت عقب برگشت. در فوتبال وقتی یک گلر در ثانیه‌های آخر برای گل زدن روی کرنر یا ضربه ایستگاهی جلو می‌کشد قاعده این است که دست کم یک مدافع، معمولا سریع‌ترین مدافع تیم، روی دایره میانی زمین بایستد تا اگر دروازه‌بان نتوانست سریع خودش را به محوطه خودی برساند او پوشش بدهد. استقلال آشورماتوف و سامان فلاح را داشت و فرعباسی هم در حال برگشت بود. ابولیلا بعد از چند ثانیه روی زمین خوابیدن درحالیکه دوربین روی او زوم کرده بود بلند شد و با تب و تاب نگاه کرد و دید که فرعباسی با سرعتی به مراتب کمتر از انتظار استارت زده است. مسافتی که فرعباسی باید از محوطه جریمه الحسین تا محوطه جریمه خودی طی می کرد شصت تا هفتاد متر و بود و انتظار این است که دروازه‌بانی که همه چیز را در حل از دست رفتن می‌بیند این مسافت را در هفت تا هشت ثانیه طی کند. اما بررسی زمان از لحظه قرار گرفتن توپ در دستهای ابولیلا تا رسیدن توپ به محوطه جریمه استقلال نشان می‌دهد این بازه زمانی در بازی دیشب 11 ثانیه طول کشید. یازده ثانیه‌ای که فرعباسی نتوانسته بود در آن این مسافت شصت-هفتاد متری را طی کند. با اینکه در قاب دوربین فرعباسی در حال بازگشت را نمی‌بینیم شاید او در این یازده ثانیه مدتی متوقف شده یا بسیار کند دویده است. عدم بازگشت به موقع او در کنار کندی عجیب ابوالفضل جلالی و آشورماتوف باعث شد تا مهاجمان الحسین در یک ضدحمله برق‌آسا، دروازه بدون محافظ استقلال را باز کنند. ‏وسوسه تروبین؛ رویای شیرینی که برای استقلال زهر شد همین چند روز پیش در نبرد دراماتیک بنفیکا و رئال مادرید در استادیوم دالوژ، دیدیم که آناتولی تروبین، سنگربان اوکراینی بنفیکا، چطور در آخرین لحظات جلو کشید و با یک ضربه تماشایی نامش را در تاریخ جاودانه کرد. آن تصویر حماسی از تروبین قطعاً در ذهن فرعباسی هم رژه می‌رفت؛ رویای تبدیل شدن به قهرمان استقلال و تکرار سکانس طلایی گلر بنفیکا. ‏اما فوتبال همیشه روی خوشش را به رویاپردازان نشان نمی‌دهد. فرعباسی که می‌خواست «تروبینِ استقلال» باشد، در محاسباتش یک فاکتور بزرگ را فراموش کرد: سرعت بازگشت در صورت لو رفتن توپ. در حالی که تروبین با گلزنی‌اش بنفیکا را به عرش برد، فرعباسی با تاخیر در بازگشت، استقلال را به فرش رساند تا ثابت شود فاصله بین قهرمان شدن و مقصر تلقی شدن، فقط چند متر دوندگی بیشتر است. شکست در آخرین ثانیه‌ها همیشه دردناک است، اما زمانی که این شکست محصول یک ناهماهنگی آشکار در ساختار دفاعی باشد، نقدها تندتر و گزنده‌تر می‌شود. در لحظه‌ای که حبیب فرعباسی تصمیم گرفت دروازه را رها کند و به خط حمله اضافه شود، طبق عرف فوتبال، باید یک لایه محافظتی توسط مدافعان برای پوشش دروازه خالی ایجاد می‌شد؛ اتفاقی که هرگز رخ نداد. ‏اشتباه اول؛ فقدان پوشش توسط مدافعان کناری و میانی است که از اصول پایه فوتبال به حساب می‌آید. وقتی دروازه‌بان در ضربات ایستگاهی جلو می‌کشد، حداقل دو بازیکن (معمولاً سریع‌ترین مدافعان) باید در دایره مرکزی زمین بمانند تا مسیر مستقیم به سمت دروازه را مسدود کنند. در صحنه گل الحسین، ابوالفضل جلالی و آشورماتوف نه تنها نتوانستند عمق زمین را پوشش دهند، بلکه در بازگشت مقابل مهاجمان تازه‌نفس حریف، با کندی عجیبی عمل کردند. این یعنی استقلال در لحظه کرنر، بدون داشتن «پلان B» برای ضدحمله احتمالی، تمام تخم‌مرغ‌هایش را در سبد گلزنی روی ضربه کرنر گذاشته بود.