به گزارش "ورزش سه"، آن‌ها با تکیه بر صلابت، فوتبال و شخصیت تیمی،...

به گزارش "ورزش سه"، آن‌ها با تکیه بر صلابت، فوتبال و شخصیت تیمی، توپ و میدان و همچنین هیجانات بازی را با نقش‌آفرینی وینیسیوس مدیریت کردند. ستاره برزیلی گلی خارق‌العاده، سرشار از کلاس و دقت به ثمر رساند، آن را با رقص جشن گرفت و سپس توهین نژادپرستانه پرستیانی را که دهانش را با پیراهنش پوشانده بود، گزارش کرد. بازی متوقف شد، اما شواهدی برای اثبات این جرم پیدا نشد و نبردی که تصویر باشگاه بزرگی چون بنفیکا را مخدوش کرد، از سر گرفته شد. هو کردن‌ها و پرتاب اشیا به سمت بازیکن برزیلی آغاز شد، اما او عقب‌نشینی نکرد؛ درست مانند بقیه هم‌تیمی‌هایش و در رأس آن‌ها شوامنی که بازی درخشانی را ارائه دادند. اپیزود دوم این نبردِ رئال مادرید و بنفیکا هیچ شباهتی به اپیزود اول نداشت. این بار، بدون آن فشار خردکننده و ترس از دست رفتنِ موقعیت، بنفیکا سعی کرد از همان ابتدا حریف را بترساند، اما این بار با دشمنی مصمم روبرو شد. رودیگر نفوذ زودهنگام آورسنس را با یک دفع توپ و فریادی بر سر هم‌تیمی‌هایش پاسخ داد تا آن‌ها بفهمند بازی با کسی شوخی ندارد. آربلوا همان ترکیبی را که سوسیداد را شکست داده بود، با تنها یک تغییر (امباپه به جای گونزالو) راهی زمین کرد و اگرچه ارتباط گرفتن با خط حمله کمی زمان برد، اما مادرید به ندرت زجر کشید. کاماوینگا به سمت چپ متمایل شد تا از ایجاد برتری عددی حریف روی کارراس جلوگیری کند و گولر در کنار شوامنی در قلب میدان قرار گرفت. بنفیکایی که در کناره‌ها ویرانگر و مهارناپذیر به نظر می‌رسید، با دستور رئال مادرید مجبور به عقب‌نشینی شد. مادرید با سیستم ۲-۴-۴ که اجازه پرس سنگین در زمین حریف را می‌دهد، به صلابت رسیده است؛ جایی که شوامنی به مانند یک فرمانده کل عمل می‌کند. البته تیم مورینیو یک موقعیت جدی را تقریباً از هیچ به دست آورد؛ توپی در محوطه جریمه که آورسنس نروژی آن را کنترل کرد و ضربه والی او پس از برخورد به رافا سیلوا تغییر جهت داد. مهار چنین توپی برای یک دروازه‌بان معمولی غیرممکن بود، اما نه برای کورتوا؛ او با انعطافی خیره‌کننده توپ را از گوشه سمت راست بیرون کشید. یک مهار تاریخی. روند رو به رشد مادرید در نیمه اول تصاعدی بود. آن‌ها شروع به طراحی حمله از سمت راست کردند؛ با همان توانایی خاص ترنت در فرستادن توپ به نقطه دقیق. پاس دقیق این بازیکن انگلیسی به والورده و پاس رو به عقب او با ضربه کات‌دار وینیسیوس همراه شد که با فاصله اندکی از کنار تیر به بیرون رفت. تیم اسپانیایی حملات را طولانی‌تر کرد و رخنه‌های بنفیکا را یافت. در صحنه‌ای مشابه از سمت راست، والورده و ترنت جای خود را عوض کردند؛ این بار ترنت ارسالی تند و تیز داشت و امباپه که در محوطه تنها بود، نتوانست ضربه دقیقی بزند. قهرمانِ دقایق پایانی پیش از استراحت، تروبین بود که نشان داد علاوه بر مهاجم بودن، دروازه‌بان ممتازی هم هست. او یک شلیک محکم از کیلیان را گرفت و سپس با واکنشی اعجاب‌آور، ضربه کات‌دار و گل‌زنی گولر را مهار کرد. در نیمه دوم تغییری در نفرات ایجاد نشد، اما فضای بازی دگرگون گشت. مادرید اقتدار خود را حفظ کرد و در یک ضدحمله، امباپه توپ را پیش برد و به چپ فرستاد تا وینیسیوس یک «شاهکار» خلق کند. یک تو سر توپ برای باز کردن زاویه و شلیکی چرخشی به کنج دروازه. جونیور برای رقصیدن به سمت پرچم کرنر رفت، رقبا و در رأس آن‌ها اوتامندی به او اعتراض کردند و داور هم پذیرفت که این یک حرکت تحریک‌آمیز است. اما درست زمانی که بازی می‌خواست از سر گرفته شود، پرستیانی که او هم بازیکن رندی است، در حالی که دهانش را با پیراهن پوشانده بود چیزی به وینیسیوس گفت. ستاره برزیلی هنگام شکایت به داور ادعا کرد که پرستیانی به او گفته است: «میمون». پروتکل نژادپرستی اجرا شد و جنجال بالا گرفت. اوتامندی و امباپه حساب‌های تسویه‌نشده خود از جام جهانی را پیش کشیدند. لتسیه (داور) خواستار بازبینی تصاویر شد تا خطا را بررسی کند، اما چون مدرکی نیافت، بازی را با حضور هر دو طرف (مهاجم و شاکی) در زمین ادامه داد. هواداران بنفیکا واکنش تندی نشان دادند و با پذیرفتن روایت بازیکن خود، با هر بار لمس توپ توسط وینی و امباپه، آن‌ها را هو کردند. این جنجال‌ها روی بازیکن برزیلی تأثیری نداشت و او در ضدحملات زهرآگین ظاهر شد؛ سه بار دیگر ضربه زد که در هر سه مورد با سد محکمی به نام تروبین روبرو شد. در این میان مورینیو با تعویض‌های خود به بازی جان تازه‌ای داد، بازی‌ای که به نظر می‌رسید در کنترل کامل شوامنی و یارانش است. سوداکوف به جای رافا سیلوا که محو بود وارد شد و کابوسی در جناحین ایجاد کرد. ریوس هم که بازیکن باکیفیتی است به بازی آمد. کورتوا با تسلط خود بر محوطه جریمه و خروج‌های موفق در ارسال‌های جانبی، برتری‌اش را دیکته کرد. سرمربی پرتغالی (مورینیو) پس از اینکه دید پرستیانی به دلیل تمارض در محوطه جریمه کارت زرد گرفت، با جنون عجیبی خواستار کارت زرد دوم برای وینی شد و با گرفتن کارت قرمز، استادیوم را به آتش کشید. با توقف‌های ایجاد شده، ۱۲ دقیقه وقت اضافه در فضای ملتهب ورزشگاه اعلام شد. هر کرنر مانند جنگ ویتنام بود. اوتامندی خالکوبی جام جهانی روی سینه‌اش را به وینیسیوس نشان می‌داد. یک دستگاه «ویپ» به داخل محوطه پرتاب شد که می‌توانست سر کسی را بشکند. تنها نقد وارد به مادرید این است که کار صعود را در همین بازی یکسره نکرد. در بقیه موارد، آن‌ها همان‌طور رفتار کردند که هستند: «پادشاه اروپا».