به گزارش ورزش سه، رایو وایکانو در کمال شگفتی در خانه اتلتیکو...

به گزارش ورزش سه، رایو وایکانو در کمال شگفتی در خانه اتلتیکو مادرید را 3-0 شکست داد. تنها چند روز بعد از آنکه اتلتیکو در جام حذفی بارسا را نابود کرده بود. روزنامه مارکا می‌گوید شاید رایو پیروزی‌اش را جشن بگیرد، اما این مسابقه نماد تمام چیزهایی بود که در لالیگای امسال به بیراهه رفته است. نبردی بین تیمی که مدیریت ضعیفش حتی بلیت‌فروشی آبرومندی ندارد و تیمی دیگر که برای خوش‌خدمتی به شبکه‌های تلویزیونی و فشردگی مسابقات کوپا دل‌ری، یک روز از استراحتش پیش از بازی در لیگ قهرمانان کسر شده است. بازی در زمین بی‌طرف، در ورزشگاهی که سکوهایش حتی در بهترین قاب‌های دوربین هم سوت و کور و بی‌روح به نظر می‌رسید؛ نتیجه بایکوت هوادارانی که گویی برای هیچ‌کس اهمیت ندارند. ‏کلکسیونی از عجایب؛ ویترینی برای بهترین لیگ دنیا در ترکیب رایو، دو بازیکن محروم حضور داشتند که باید جریمه‌شان را در بازی معوقه هفته پیش می‌گذراندند. در سمت مقابل، اتلتیکو با لشکری از ذخیره‌ها پا به میدان گذاشت؛ چرا که ستاره‌های اصلی پس از نبرد فرسایشی با بارسا، حالا باید خود را برای جنگ چهارشنبه مقابل بروژ آماده کنند. با وجود تمام این ناهماهنگی‌ها، نمایش باید ادامه می‌یافت. اما آیا واقعاً می‌توان نام این نمایش را فوتبال گذاشت؟‏رخوت در ساق‌های اتلیکو‏اتلتیکو بازی را با یک موقعیت نصفه‌نیمه شروع کرد که ضربه مندی به تیرک افقی دروازه برخورد کرد، اما خیلی زود مشخص شد که دستور کار بازیکنان سیمئونه، صرفه‌جویی در انرژی است. خبری از پرس نبود و هیچ‌کس به هم‌تیمی‌اش پوشش نمی‌داد. در این آشفته‌بازار دفاعی، رایو در تمام مناطق زمین، به خصوص از جناح راست، موقعیت‌های دو به یک ایجاد می‌کرد. روگری در آن سمت زمین کاملاً تنها رها شده بود و کسی برای کمک به او قدم برنمی‌داشت. ‏شوک دو دقیقه‌ای؛ تنبیه سخت برای تیم بی‌خیال‏در حالی که بائنا برای مداوا در کنار زمین بود و اتلتیکو موقتاً ده نفره بازی می‌کرد، راتیوا هر چقدر دلش خواست با توپ کلنجار رفت و در نهایت با یک ارسال تماشایی به تیر دوم، فران پرز را پیدا کرد تا او با یک ضربه دقیق، قفل دروازه اوبلاک را بشکند. اما این پایان فاجعه نیمه اول نبود؛ کلمنت لنگله که گویا قصد داشت کلکسیون اشتباهات را کامل کند، با لو دادن ناشیانه توپ، فرصت را به حریف تقدیم کرد. اوبلاک ضربه اول ایسی را مهار کرد، اما در برگشت، اسکار والنتین کار را تمام کرد. ۲ بر ۰؛ به همین سادگی.‏کابوس خارج از خانه؛ فرقی ندارد کجا، اتلتیکو همیشه بد است‏این شکست اتفاق نبود. پیش از گل‌ها هم اوبلاک بارها مقابل ضربات اسپینو ایستادگی کرده بود و ناهوئل مولینا یک توپ را از روی خط بیرون کشید. کارتوسو که مستقیم از کلینیک پزشکی به ترکیب اصلی رسیده بود، قیمت سنگینی برای این ریسک پرداخت. با مهاجمی که با قدِ نزدیک به دو متر، حتی یک بار هم برای زدن ضربه سر اقدام نکرد، توهم درخشش قرمز و سفیدها به یک رسوایی تبدیل شد. برای اتلتیکو فرقی نمی‌کند در وایکاس بازی کند یا بوتارکه؛ آن‌ها در بازی‌های خارج از خانه، فقط ترس و ناامیدی دارند. ‏تصمیمات سیمئونه هم در نوع خود جالب بود؛ او در اولین حرکت، سه تعویض همزمان انجام داد و لو نورمان و وارگاس را به زمین فرستاد تا شاید آبروی رفته را بازگرداند، اما هیچ چیز تغییر نکرد. گل سوم رایو هم تیر خلاصی بود بر پیکر تیمی که لوکمن و یورنته در آن، با بی‌تفاوتی محض تماشاگر سانتر و ضربه نهایی حریف بودند. باید به رایویِ اینیگو تبریک گفت؛ تیمی که در ۹۰ دقیقه، از طرف بازیکنان اتلتیکو هدیه گرفت و از همه آنها استفاده کرد.