به گزارش «ورزش سه»، الطلبه با هدایت نخستین مربی ایرانی تاریخ...

به گزارش «ورزش سه»، الطلبه با هدایت نخستین مربی ایرانی تاریخ فوتبال عراق، از تیمی رده یازدهمی به مدعی جدی قهرمانی تبدیل شده است. کافی است بازی‌های اخیر الانیق را تماشا کنید تا یک تصویر مشترک در همه مسابقات ببینید؛ تیمی که برای هر توپ می‌جنگد و تا ثانیه آخر دست از تعقیب برد برنمی‌دارد. منصوریان تیمی ساخته در امتداد شخصیت فوتبالی خودش؛ جنگنده، بی‌رحم در رقابت، با رگه‌هایی از تاکتیک و تکنیک که در نهایت فقط یک هدف دارد: برد. حاصل این نگاه، ۷ پیروزی در ۱۱ بازی و تنها یک شکست بوده؛ آماری که الطلبه را به رتبه چهارم جدول رسانده و فاصله‌اش با صدر را به ۶ امتیاز کاهش داده است. شب گذشته وقتی خبرنگار ما در واتس‌اپ برد هفتم را به او تبریک گفت، پاسخ منصوریان یک وویس چند دقیقه‌ای بود؛ با صدایی گرفته و خش‌دار که نشان می‌داد چه میزان انرژی برای این تیم خرج می‌کند. صدایی که بیشتر از هر جمله‌ای، از تعهد و درگیری ذهنی‌اش با مسابقه خبر می‌داد. اما نکته قابل توجه، رفتار او بعد از سوت پایان بازی با الکرخ بود. منصوریان به خانه رفت، بی‌آنکه در فضای پیروزی غرق شود، پای تلویزیون نشست تا دیدار نیروی هوایی، صدرنشین فعلی لیگ عراق، مقابل نوروز را آنالیز کند. الطلبه هفته آینده بازی سرنوشت‌سازی با نیروی هوایی دارد و او به دنبال ریزترین جزئیات از نقاط قوت و ضعف حریف است تا سه امتیاز کامل را هدف بگیرد. منصوریان که مدتی از فوتبال ایران فاصله گرفته بود، حالا در عراق بازگشتی قابل توجه داشته؛ بازگشتی با تمرکز کامل بر موفقیت. او این جدیت را به کالبد تیمش تزریق کرده و حالا در الطلبه صحبت از بقا یا میانه‌جدول نیست؛ بحث، مدعی بودن است. در عین حال از صحبت‌هایش می‌شود فهمید که در فوتبال عراق آرامش بیشتری دارد. او از نبود حواشی فرساینده و فراز و فرودهای همیشگی فوتبال ایران حرف می‌زند و اعتراف می‌کند تجربه سختش در فولاد خوزستان باعث شده قدر این آرامش را بیشتر بداند. حالا در بغداد، تمام انرژی‌اش را برای اثبات دوباره خودش گذاشته؛ همان مربی‌ای که روزگاری برای جذبش رقابت وجود داشت. با این حال عادت‌های شخصی‌اش را تغییر نداده. خودش در کنفرانس پیش از بازی با الکرخ گفت که یک موتورسیکلت تهیه کرده و با آن در خیابان‌های شلوغ بغداد رفت‌وآمد می‌کند. منصوریان که از کوچه‌های جنوب تهران مسیر پیشرفت را طی کرده، در بغداد هم ماشین و راننده اختصاصی را کنار گذاشته و با موتور برقی مشکی‌اش در سطح شهر دیده می‌شود؛ تصویری که برای هواداران الطلبه جذاب و نماد همان روحیه خاکی و بی‌واسطه‌اش شده است. علی منصور، چه روی نیمکت و چه روی موتور، هنوز همان جنگجویی است که مقصدش را با سرعت و تمرکز دنبال می‌کند.