به گزارش "ورزش سه"، رئال در بازی مقابل والنسیا نه درخشان بود و نه...

به گزارش "ورزش سه"، رئال در بازی مقابل والنسیا نه درخشان بود و نه تحت فشار؛ مهم‌تر از همه اینکه برخلاف هفته‌های گذشته، در دفاع دچار آشفتگی نشد. آمارها گویای این تغییرند: تیبو کورتوا حتی یک مهار هم نداشت و تنها شوت خطرناک والنسیا، ضربه بلتران بود که از کنار تیر دروازه به بیرون رفت. این عملکرد دوباره این ایده را تقویت کرد که شاید رئال بدون بلینگام، تعادل بیشتری پیدا کند. البته برای قضاوت قطعی هنوز زود است، اما نشانه‌ها قابل توجه‌اند. این فصل تنها در سه بازی رئال هیچ شوتی در چارچوب دریافت نکرده که دو مورد آن مربوط به دوران آربلوا بوده است. در مقابل، با حضور بلینگام، رئال در برخی مسابقات دچار فروپاشی دفاعی شد و کورتوا بارها ناجی تیم بود. مصدومیت بلینگام و تصمیم آربلوا برای استفاده از داوید خیمنس، زمینه بازگشت یک خط میانی فیزیکی و پرانرژی را فراهم کرد؛ مثلثی متشکل از شوامنی، والورده و کاماوینگا، با آردا گولر آزادتر برای خلق بازی و ارسال پاس آخر. این ترکیب، هرچه بازی جلوتر رفت، بهتر عمل کرد. شوامنی و کاماوینگا بیشترین تکل‌های موفق را داشتند، والورده در بازپس‌گیری توپ مؤثر بود و گولر، شگفت‌انگیزترین آمار را با بیشترین توپ‌گیری ثبت کرد. نتیجه این شد که تیم فشرده‌تر، منسجم‌تر و منظم‌تر بازی کرد؛ چیزی که کاملاً با فلسفه آربلوا همخوانی دارد. بلینگام همواره بازیکنی پیچیده برای جانمایی تاکتیکی بوده است. آنچلوتی بیشترین بهره را از او برد؛ فصلی رؤیایی با ۲۳ گل و ۱۳ پاس گل، اما در رئالی متفاوت و بدون امباپه. در دوران ژابی آلونسو، نوسان‌ها آغاز شد و بلینگام هرگز به بهترین نسخه‌اش نرسید. آربلوا نیز در حال یافتن بهترین نقش برای او بود تا اینکه مصدومیت همه‌چیز را تغییر داد. مثلث شوامنی، والورده و کاماوینگا به آربلوا اجازه می‌دهد خط دفاعی را جلو بکشد، پرس را در زمین حریف اعمال کند و به مدافعان کناری مثل کارراس و ترنت آزادی عمل بیشتری بدهد. تنها چالش، انتخاب نهایی میان بلینگام و گولر است؛ دو بازیکن با آمار نزدیک، اما تأثیرگذاری متفاوت. آزمون‌های بزرگ پیش‌رو، مقابل بنفیکا و رئال سوسیداد، مشخص خواهد کرد آیا این رئال مادریدِ جدید واقعاً آینده‌دار است یا نه.