به گزارش ورزش سه، در شرایطی که مدتی قبل و به دلیل مسائل داخلی...

به گزارش ورزش سه، در شرایطی که مدتی قبل و به دلیل مسائل داخلی میزبانی رقابت‌های بین‌المللی از باشگاه‌های ایرانی سلب شد، تیم‌های ایرانی این روزها عملا مقابل حریفان قدرتمند خود «خارج از خانه» بازی می‌کنند، حتی اگر روی کاغذ میزبان باشند. سه روایت از یک بحران روایت اول؛ سدی که شکسته شد شکست تراکتور مقابل السد فراتر از یک شکست ساده بود. در مسابقه‌ای که تراکتور در خانه حریف و مقابل هزاران تماشاگر السد میزبان بود (!) تیم قطری ۲۲ بار دروازه بیرانوند را تهدید کرد و سطح بالاتر شاگردان روبرتو مانچینی در این مسابقه بارها دیده شد؛ اما این موضوع نشان دهنده این بود که تیم منسجم دراگان اسکوچیچ (به خصوص در رقابت‌های لیگ نخبگان آسیا) در این مسابقه در بخش دفاعی به هیچ وجه شرایط خوبی را پشت سر نگذاشته است؛ با این حال سوال کلیدی اینجاست که آیا اگر این مسابقه در تبریز و مقابل سکوهای پرشور یادگار برگزار می‌شد، همین آمار به ثبت می‌رسید؟ روایت دوم؛ دوباره باخت در لحظه کلیدیاستقلال دو گل خود را با VAR از دست داد؛ کمک داور ویدیویی و البته آفسایدهای میلی‌متری. با همه این‌ها استقلال تیمی است که در طول رقابت‌های این فصل از نداشتن ثبات و روند سینوسی ضربات زیادی خورده؛ آنها معمولا پس از بردهای ارزشمند، شکست‌های دور از انتظار زیادی را هم تجربه‌ کرده‌اند اما با افت محسوس ستاره‌های خارجی این تیم به خصوص آسانی و منیر حدادی، شاگردان ساپینتو هم شرایط سختی را سپری می‌کنند آن‌ها در روزی که فرصت‌های زیادی برای پیروزی مقابل حریف اردنی داشتند، با یک شوت قافیه را باختند و بدون امتیاز از زمین خارج شدند. روایت سوم؛ همه‌چیز ناگهان از دست رفت!دوباره سپاهان و یک سناریوی تکرای؛ بازی خوب، مالکیت بالا و در نهایت فروریختن در لحظات پایانی! اخراج بچه‌گانه امید نورافکن، در شرایطی که سپاهان فاصله‌ای تا پیروزی نداشت شرایط را برای تیم نویدکیا به طور کامل عوض کرد. شاید اگر آنها هم این مسابقه را در اصفهان و مقابل هواداران پرشورشان در ورزشگاه نقش جهان میزبانی می‌کردند، همه‌چیز طور دیگری رقم می‌خورد. این نتایج دور از انتظار در شرایطی رقم خورد که ایران و قطر این روزها برای کسب سهمیه چهارم آسیایی رقابت مستقیم دارند. هر امتیاز از دست‌رفته، فقط یک شکست ساده نیست و  ضربه‌ای سخت به آینده باشگاهی فوتبال کشور محسوب می‌شود. همه این‌ها در شرایطی است که وزیر ورزش هم در تازه‌ترین مصاحبه خود تاکید کرده میزبانی باید به تیم‌های ایرانی بازگردد. همه ما می‌دانیم تیم‌های عربستانی، قطری و اماراتی از نظر کیفیت، امکانات و در اختیار داشتن مربیان و بازیکنان گرانقیمت چند سطح با فوتبال ما فاصله گرفته‌اند؛ حالا اگر در این شرایط تیم‌های ایرانی از میزبانی در داخل کشور و حضور چند ده‌ هزار هوادار متعصب خود محروم شوند، دیگر عملا چیزی برای رقابت باقی نمی‌ماند و این، نگران‌کننده‌ترین بخش ماجراست. این موضوع در اولین هفته محروم شدن تیم‌های ایرانی از حق میزبانی به وضوح اثبات شد و اگر فکری برای حل آن در سریع‌ترین زمان ممکن نشود، ممکن است فوتبال باشگاهی‌ ایران از شرایطی که در آن هست هم شرایط بدتر و ناامیدکننده‌تری را تجربه کند.