به گزارش ورزش سه، در دنیای ورزش، واژه «بدشانسی» معمولاً برای یک...

به گزارش ورزش سه، در دنیای ورزش، واژه «بدشانسی» معمولاً برای یک گل به خودی یا مصدومیت در فینال به کار می‌رود، اما وقتی نام نیکولا تاپیچ به میان می‌آید، این واژه معنای کاملاً جدیدی پیدا می‌کند. تصور کنید یک جوان ۲۰ ساله، در حالی که تمام دنیا او را به عنوان یکی از پنج استعداد برتر بسکتبال اروپا می‌شناسند، در حساس‌ترین برهه زندگی حرفه‌ای‌اش با زنجیره‌ای از حوادث روبرو شود که هر کدام به تنهایی برای پایان دادن به رویاهای یک ورزشکار کافی است. تاپیچ که با درخشش در ستاره سرخ بلگراد، دل از استعدادیاب‌های NBA برده بود، در ۱۸ ماه گذشته مسیری را طی کرد که بیشتر شبیه به یک کابوس بی‌پایان بود تا یک مسیر ورزشی. او ابتدا با پارگی رباط صلیبی روبرو شد تا یک سال تمام دور از مسابقات باشد. اما انگار سرنوشت برنامه‌های تاریک‌تری برای او داشت. درست در روزهایی که او خود را برای اولین بازی در بهترین لیگ جهان آماده می‌کرد، یک چک‌آپ ساده پزشکی، خبر از ابتلای او به سرطان تستیکولار داد. شنیدن نام «سرطان» و «پارگی رباط» برای یک جوان که هنوز در ابتدای راه است، چیزی جز ویرانی به همراه ندارد. لقب «بدشانس‌ترین ورزشکار دنیا» شاید تنها برچسبی بود که رسانه‌ها برای توصیف وضعیت او پیدا کردند. اما آنچه بامداد امروز در سالن اوکلاهما رخ داد، ثابت کرد که حتی بدشانس‌ترین آدم‌ها هم اگر اراده‌ای از جنس فولاد داشته باشند، می‌توانند تقدیر را به زانو درآورند. بازگشت او، فراتر از یک اتفاق ورزشی، یک پیروزی بزرگ بود. نیکولا تاپیچ در سال ۲۰۲۴ به عنوان انتخاب دوازدهم درفت توسط اوکلاهما سیتی تاندر برگزیده شد، اما مصدومیت رباط صلیبی مانع از آن شد که حتی یک ثانیه برای این تیم به میدان برود. او در حالی که دوران نقاهت پس از جراحی زانو را پشت سر می‌گذاشت، با تیم تاندر به عنوان قهرمانی NBA رسید؛ قهرمانی تلخ و شیرینی که او را از روی ویلچر و صندلی‌های کنار زمین تماشا کرد. اما بدشانسی‌های او به همین‌جا ختم نشد. در پیش‌فصل جدید، سرطان به سراغ او آمد تا او را وارد سخت‌ترین نبرد زندگی‌اش کند. او بلافاصله تحت شیمی‌درمانی قرار گرفت. ریزش مو، ضعف شدید جسمانی و دوری از تمرینات پرفشار، بدنی را که برای نبردهای سنگین زیر سبد ساخته شده بود، به شدت ضعیف کرد. اما تاپیچ در تمام این مدت با روحیه‌ای مثال‌زدنی، از طریق شبکه‌های اجتماعی به هوادارانش اطمینان می‌داد که بازخواهد گشت. سه ماه مبارزه بی‌امان با سلول‌های سرطانی سرانجام با پیروزی او به پایان رسید تا کادر پزشکی چراغ سبز نهایی را برای بازگشت او به ورزش حرفه‌ای صادر کند. ‏بامداد سه‌شنبه زمانی بود که نیکولا تاپیچ پس از یک سال و نیم دوری مطلق از میادین، دوباره بند کفش‌هایش را بست. او در ترکیب تیم «اوکلاهما سیتی بلو» در جی‌لیگ به میدان رفت تا آمادگی خود را پس از پشت سر گذاشتن سرطان و مصدومیت زانو بسنجد. با وجود محدودیت زمانی که کادر پزشکی برای او در نظر گرفته بود، تاپیچ تنها ۱۶ دقیقه بازی کرد، اما همین زمان کوتاه کافی بود تا کلاس بازی بالای خود را به رخ بکشد. او با ثبت ۷ امتیاز، ۷ پاس گل و ۱ ریباند، نشان داد که نه سرطان و نه تیغ جراحان نتوانسته‌اند هوش بسکتبالی و دید فوق‌العاده او را از بین ببرند. هر پاس گل او در این بازی، فریادی بر سر بدشانسی‌هایی بود که در ۱۸ ماه گذشته سایه به سایه او حرکت می‌کردند.