به گزارش "ورزش سه"، در همان پایان هفته‌ای که بارسا با حضور نه...

به گزارش "ورزش سه"، در همان پایان هفته‌ای که بارسا با حضور نه بازیکن کاتالان و هفت بازیکن پرورش‌یافته در آکادمی (لاماسیا) در ترکیب اصلی، موفق به شکست مایورکا شد، تقابل لیورپول و منچسترسیتی -دو قهرمان اخیر لیگ برتر- شباهت کمی به یک مسابقه سنتی در لیگ انگلیس داشت. از ۲۲ بازیکن اصلی میدان، تنها دو بازیکن ملیت انگلیسی داشتند. در ترکیب لیورپول، هیچ بازیکن انگلیسی حضور نداشت. تیم تحت هدایت آرنه اشلوت هلندی، با بازیکنانی از هفت ملیت مختلف، شبیه به یک آگهی تبلیغاتی رنگارنگ از برند «بنتون» بود. هیچ‌کدام از آن‌ها حتی بریتانیایی هم نبودند. در ترکیب اصلی گواردیولا اما دو بازیکن بریتانیایی دیده می‌شد. نیکو اورایلی، محصول آکادمی و متولد منچستر، تنها بازیکن حاضر در زمین بود که در خاک انگلیس متولد شده بود. دیگر بازیکنِ دارنده گذرنامه انگلیسی در ترکیب اصلی این بازی بزرگ در آنفیلد، مدافع تازه جذب‌شده، مارک گِهی بود؛ بازیکنی متولد ساحل عاج که البته یکی از مهره‌های ثابت تیمِ توخل در جام جهانی آینده خواهد بود. بنابراین، در لیگ برتر، اصالت‌ها تبخیر شده‌اند. از یک سو «قانون بوسمن» و از سوی دیگر ثروت کلان باشگاه‌ها پس از تأسیس لیگ برتر و حضور مالکان میلیاردی که تیم‌ها را به عنوان سرگرمی می‌خرند، اجازه داده است تا بهترین بازیکنان بازار را از هر کجای جهان جذب کنند. همچنین با ورود گواردیولا و بسیاری از مربیان دیگر که سعی در کپی‌برداری از سیستم او داشتند، فوتبال انگلیس دیگر مانند گذشته مبتنی بر «بزن زیرش و بدو» نیست. البته ۱۵ دقیقه پایانی دیوانه‌وار بازی لیورپول و سیتی، یادآور آن مسابقات قدیمی بود. آخرین باری که سیتی موفق شده بود هر دو بازی رفت و برگشت لیگ را از لیورپول ببرد، تمام ۲۲ بازیکن زمین بریتانیایی بودند؛ آن اتفاق در سال ۱۹۳۷ رخ داد. در این نزدیک به ۹۰ سال، باران زیادی باریده است؛ و در انگلیس، حتی بیشتر.