به گزارش "ورزش سه"، شش سال پیش، نایب‌قهرمان جام جهانی ۲۰۱۰ در صفحه...

به گزارش "ورزش سه"، شش سال پیش، نایب‌قهرمان جام جهانی ۲۰۱۰ در صفحه شخصی‌اش فاش کرده بود که از حملات روانی ناگهانی و اضطراب رنج می‌برده است. اواخر ماه ژانویه، او تصمیم گرفت با جزئیات بیشتری درباره سختی‌های روانی‌ای که در دوران حرفه‌ای‌اش تجربه کرده بود صحبت کند؛ دورانی که در نهایت در سال ۲۰۱۸ و پس از آخرین ماجراجویی‌اش در تیم تورنتو اف‌سی کانادا، برای همیشه به پایان رسید.او که اکنون به عنوان مربی ذهنی فعالیت می‌کند، مجموعه‌ای از ویدئوها را در حساب اینستاگرامش منتشر کرده است. او در حالی که رو به دوربین صحبت می‌کند، تأکید می‌کند که:«فوتبال یک زندان است.» او می‌گوید:«من حتی یک لحظه هم از دوران حرفه‌ای‌ام لذت نبردم. ۱۶ جام بردم، اما کاملاً احساس تنهایی می‌کردم.»مدافع سابق پاری‌سن‌ژرمن ادامه می‌دهد:«احساس می‌کردم زندگی‌ام را مثل یک تماشاگر می‌گذرانم. انگار اصلاً بخشی از آن نبودم. چون یک ماسک به چهره داشتم. هیچ احساسی نداشتم. نه شادی، نه غرور، نه آرامش. هیچ چیز.» فن‌ در ویل با اشاره به موضوعاتی مانند اضطراب، افسردگی و بحران هویت، به یاد می‌آورد که تبدیل به «یک ربات» شده بود. او می‌گوید:«با خشکی بازی می‌کردم، در حالی که باید آزادانه بازی می‌کردم. خودم را نگه می‌داشتم، در حالی که باید منفجر می‌شدم.» این بازیکن که چهار بار با پاری‌سن‌ژرمن قهرمان لیگ فرانسه شده، معتقد است ماسکی که به چهره داشت، در نهایت او را «شکست».او اضافه می‌کند:«هیچکس نمی‌دانست که دارم غرق می‌شوم. نه خانواده‌ام، نه هم‌تیمی‌هایم، حتی خودم.» سپس مستقیماً خطاب به ورزشکارانی که ممکن است شرایط مشابهی را تجربه کنند می‌گوید:«اگر در یک رختکن هستید و همین احساس را دارید، شما ضعیف نیستید، شما انسان هستید.»در سال ۲۰۲۰، فن‌ در ویل برای نخستین بار درباره ناراحتی و رنج روانی‌اش در صفحه اینترنتی خود صحبت کرده بود.او نوشته بود:«در ابتدا نمی‌خواستم درباره‌اش حرف بزنم، چون جامعه به مسائل سلامت روان انگ می‌زند، اما حالا می‌بینم که به اشتراک گذاشتن داستانم می‌تواند چیزی قدرتمند باشد.»او ادامه داده بود:«به عنوان یک فوتبالیست حرفه‌ای، همیشه تحت فشار بودم که بهترین نسخه خودم را نشان بدهم، مهم نیست درونم چه احساسی دارم، عصبانیت، خشم، ناامیدی، غم، همه را کنار گذاشتم و به زندگی و حرفه‌ام ادامه دادم.»