به گزارش ورزش سه، اتلتیکو مادرید که همیشه تیمی منحصربه‌فرد است،...

به گزارش ورزش سه، اتلتیکو مادرید که همیشه تیمی منحصربه‌فرد است، حالا به تیمی تبدیل شده که با ترکیبی از شایستگی‌ها و بی‌لیاقتی‌ها، وضعیت خود را در کوتاه‌مدت به بدترین شکل ممکن بغرنج کرده است. نگاهی به تقویم پیش روی روخی‌بلانکو لرزه بر اندام هواداران می‌اندازد؛ جایی که لالیگا با نیمه‌نهایی کوپا دل ری و پلی‌آف لیگ قهرمانان تلاقی پیدا کرده و قلعه‌ای که زمانی تسخیرناپذیر بود، یعنی ورزشگاه متروپولیتانو، حالا به ترتیب توسط بودو گلیمت و رئال بتیس هتک حرمت شده است. اگر کسی فراموش کرده، باید یادآوری کرد که حریف بعدی آن‌ها بارسلونا است! در غیاب پابلو باریوس که به دلیل مصدومیت چندین هفته خانه‌نشین شده و فرمانده خط میانی در بازیسازی بود، پیروزی ۵ بر ۰ اخیر تنها یک سراب به نظر می‌رسد. آنتونی امشب انتقام سختی گرفت و بتیس در خانه اتلتیکو 1-0 پیروز شد. پلگرینی در حالی با استرس فراوان پا به این میدان گذاشت که تیمش پنجشنبه گذشته درس عبرت سختی گرفته بود. او دو تغییر استراتژیک ایجاد کرد: این بار تیمش با یک دروازه‌بان واقعی بازی می‌کرد و تلاش کرد با سنگربندی در عقب زمین، فضاهایی را که در بازی قبلی به حریف داده بود، مسدود کند. اما پس از شروع هجومی اتلتیکو که با شلیک پای چپ لوکمن همراه بود، باکامبو دو بار روی ضدحملات زهر خود را ریخت؛ ابتدا روی اشتباه خیمنز در یارگیری و سپس روی پاس اشتباه مندوزا. اینجا بود که بتیس فهمید هیچ دو روزی مثل هم نیستند و کم‌کم با تکیه بر اینرسی مثبت، نبض بازی را در دست گرفت. بتیس بعد از گذشت چند دقیقه فهمید که این اتلتیکو با آن اتلتیکویی که چند شب پیش تحقیرش کرده بود فرق دارد. روگری بار دیگر مامور مهار آنتونی شده بود، اما با یک خطای بی‌مورد روی بازیکن برزیلی در حالی که پشت به دروازه و در میانه میدان بود، یک کارت زرد عبث دریافت کرد. از آنجا به بعد او مجبور بود با احتیاط بازی کند و همین چند دقیقه کافی بود تا ستاره برزیلی در پشت محوطه جریمه صاحب توپ شود، در حالی که مدافع ایتالیایی جرأت نزدیک شدن به او را نداشت. آنتونی با یک شلیک دقیق پای چپ، اوبلاک را که در جایگیری اشتباه کرده بود غافلگیر کرد. عقب افتادن در متروپولیتانو سناریویی ناشناخته‌ برای اتلتیکو بود، اما واکنش آن‌ها عجیب‌تر بود: بازی با سرعت لاک‌پشتی! هیچ اثری از آن عطش و سرعت بازی‌های جام حذفی دیده نمی‌شد. سیمئونه در اتفاقی نادر، ترکیبی فوق‌هجومی را به زمین فرستاده بود، چرا که آلمادا عملاً به عنوان مهاجم چهارم بازی می‌کرد، اما این ایده به یک کابوس تمام‌عیار تبدیل شد. تنها موقعیت جدی پیش از پایان نیمه اول که با ضربه سر لوکمن به گل تبدیل شد، به دلیل آفساید کاملاً واضح مردود اعلام شد. در آن لحظات، جای خالی باریوس و توانایی او در شکستن خطوط دفاعی به شدت حس می‌شد. در مقابل، حضور خولیان آلوارز که در مسیر ناامیدکننده این فصل قدم می‌زد، اضافی به نظر می‌رسید؛ آن هم در زمانی که تیمش در روز غیبت او در بازی قبلی درخشیده بود. آنتونی با اشتیاقی بی‌نظیر پایان نیمه اول را جشن گرفت و تک‌تک هم‌تیمی‌هایش را تا رختکن بدرقه کرد. بعد از شکست در بازی قبل غرور سبز و سفیدها واقعاً جریحه‌دار شده بود و امروز برای انتقام آمده بودند. چولو سیمئونه در نیمه دوم سعی کرد با تمام قوا حمله کند؛ بائنا و سورلوث در یک تعویض سه‌گانه وارد شدند و گریزمان هم کمی بعد به زمین آمد، اما اتلتیکو رسماً قطب‌نما را گم کرده بود. نه بازیکنی بود که توپ را از حریف بازپس بگیرد و نه کسی که وقتی توپ را در اختیار دارند، پاس نهایی را بفرستد. در حالی که پلگرینی هنوز دست به مهره نشده بود، وارگاس به عنوان پنجمین تعویض سیمئونه وارد میدان شد. سرمربی بتیس بلافاصله با آوردن آلتیمیرا خط میانی را تقویت کرد. دقایقی بعد، بتیسی‌ها تا مرز سکته پیش رفتند. دیگو یورنته به سورلوث نشان داد یک ضربه سر باکیفیت یعنی چه، با این تفاوت که او توپ را به سمت دروازه خودی شلیک کرد. اما بخت با آن‌ها یار بود، چرا که گریزمان با دخالت در مسیر حرکت مدافع، در موقعیت آفساید قرار داشت. باقی بازی تنها یک تلاش بی‌ثمر از سوی میزبان بود؛ تیمی که عملاً خط میانی نداشت و کوکه تنها به آمار دقایق بازی‌اش اضافه می‌کرد. برای این اتلتیکو، هیچ حال خوبی بیش از یک هفته دوام نمی‌آورد.