به گزارش ورزش سه، یک اتفاق اجتناب‌ناپذیری وجود دارد که هر دوره...

به گزارش ورزش سه، یک اتفاق اجتناب‌ناپذیری وجود دارد که هر دوره جام ملت‌های آسیا برای فوتسال ایران سخت‌تر می‌شود و در تنگنا قرار می‌گیرند. رقابت‌ با حریفان فشرده شده است و غول‌های جدیدی ظهور کرده‌اند. چهاردهمین جام قهرمانی نه با لِه کردن تیم‌ها، بلکه با رنج فراوان به دست آمد و شاگردان شمسایی در هر مسابقه، کابوس حذف از رقابت‌ها را به چشم دیدند، اما می‌گویند آنچه باورش نمی‌کنید، قدرتی بر شما ندارد و این عدم پذیرش شکست، به تیم ملی کمک کرد تا در حساس‌ترین لحظات تمرکز خود را از دست ندهد و نتیجه را احیا کند. تیم‌های بزرگ بیش از هر تیمی تحت فشار قرار می‌گیرند و انگیزه حریفان برای شکست خود را دو چندان می‌کنند. تیم‌های ازبکستان، عراق و اندونزی، در رویارویی با شاگردان شمسایی، در سطح دیگری ظاهر شدند و بهترین نمایش خود را ارائه دادند. ازبکستان و عراقی که در مرحله گروهی عملکردشان متوسط به شمار می‌رفت در مقابل ایران بیدار شده بودند و بازیکنانشان در زمین چیزی شبیه به ستاره‌های بین المللی به میدان رفتند. ملی‌پوشان فوتسال در مرحله یک چهارم نهایی، در حین ناباوری با دو گل مقابل ازبکستان عقب افتادند و در همان نیمه نخست به بازی بازگشتند. آن‌ها همچنین در جریان بازی با عراق، دو مرتبه نتیجه را به حریف واگذار کردند و هر بار برتری را تغییر دادند و به سود خود به پایان رساندند. مهمتر از همه اینها، ایرانِ قدرتمند، در فینال و با وجود اینکه گل نخست را در مصاف با اندونزی بلند پرواز به ثمر رساند، در چهار دقیقه، سه گل پیاپی دریافت کرد و با هر جبران، یک بار دیگه عقب می‌افتاد. کامبک‌های گاه‌به‌گاه را می‌توان به شانس نسبت داد، اما وقتی این بازگشت‌ها به طور مداوم انجام شوند، اعتماد به نفس را افزایش می‌دهند و در تیم ملی فوتسال این درون‌مایه ثابت بوده است. آنها به انواع و اقسام روش‌های مختلف به بازی بازگشتند و از زمین‌گیر کردن تدریجی حریف با پشتکار محض گرفته تا نوعی حمله‌‌های آتشین که رقیب را غرق در شکست کرد. گل پاورپلی ایران در بازی با اندونزی، یک گل تاکتیکی و فوق العاده بود و همچنین قریحه فردی‌ ستاره‌های تیم ملی در به ثمر رسیدن بسیاری از گل‌ها، کلاس فوتسال ایران چه روی نیمکت و چه در داخل زمین را به نمایش گذاشت. با این حال، کل رویکرد شمسایی، چه تاکتیکی و چه احساسی، اوج‌ها و فرودهای بزرگی را به همراه داشت. آن‌ها در عین حال که در حملات نیشدار و قوی بودند، به دلیل شکل هجومی در دفاع آسیب پذیر نشان دادند و به خصوص در ضربات ایستگاهی اوت و کرنر سازماندهی ضعیفی در این رقابت‌ها داشتند، ولی وقتی قهرمان می‌شوید، مابقی مسائل اهمیت چندانی پیدا نمی‌کنند، می‌کنند؟