به گزارش "ورزش سه"، او متولد ۵ فوریه ۱۹۴۰ در سویل بود، اما از کودکی...

به گزارش "ورزش سه"، او متولد ۵ فوریه ۱۹۴۰ در سویل بود، اما از کودکی به کادیس رفت؛ چرا که پدرش سرایدار ورزشگاه کارانزا (نوئو میران‌دیا کنونی) بود. زندگی در کنار ورزشگاه باعث شد فوتبال به بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی او تبدیل شود. بوئنو پس از طی رده‌های پایه تیم کادیس، نخستین بازی رسمی خود را ۵ اکتبر ۱۹۵۸ مقابل لوانته انجام داد. تنها ۹ ماه بعد، میگل مونسوس و لوئیس مولونی، سرمربیان وقت، او را به رئال مادرید پیشنهاد دادند و این باشگاه با پرداخت ۱۲۵۰۰۰۰ پزوتا او را به خدمت گرفت؛ انتقالی که برای کادیس از نظر مالی بسیار ارزشمند بود. او وینگری چپ‌پا، سریع، دریبل‌زن و باهوش بود و همه ویژگی‌های یک ستاره بزرگ را داشت، اما بدشانسی بزرگش هم‌دوره بودن با پاکو خنتو، اسطوره‌ای که با لقب «گالرنای کانتابریا» شناخته می‌شد، بود. در آن دوران نه تعویض بازیکن وجود داشت و نه آزادی نقل‌وانتقال بازیکنان؛ قانون «حق نگه‌داری» اجازه نمی‌داد بازیکن به‌راحتی تیمش را ترک کند. با این حال، بوئنو در ۱۲ فصل حضورش در رئال مادرید ۷۶ بازی لالیگایی انجام داد. بارسلونا بارها برای جذب او تلاش کرد، اما سانتیاگو برنابئو شخصاً مانع این انتقال شد تا رقیب سنتی تقویت نشود. با وجود رقابت شدید، رابطه بوئنو و خنتو بسیار دوستانه بود. دوران حضور او در رئال مادرید با افتخارات بزرگی همراه شد: هشت قهرمانی لالیگا، دو جام اروپا، دو جام حذفی و یک جام بین‌قاره‌ای. او عضو تیم افسانه‌ای «مادرید یه‌یه» در قهرمانی اروپا ۱۹۶۶ نیز بود. هرچند تنها یک‌بار به تیم ملی بزرگسالان اسپانیا دعوت شد و فرصت بازی پیدا نکرد. پس از خداحافظی خنتو در ۱۹۷۱، بوئنو رئال را ترک کرد و به سویا پیوست؛ تیمی که شروعی طوفانی داشت اما در نهایت سقوط کرد. او بعدها به کادیس بازگشت و حتی در کادر فنی تیمی حضور داشت که صعود تاریخی به دسته اول را رقم زد. مانولین بوئنو انسانی ساده، خوش‌برخورد و بسیار محبوب بود؛ اسطوره‌ای آرام که رقابت وفادارانه‌اش، پاکو خنتو را نیز به بازیکنی بهتر تبدیل کرد.