به گزارش "ورزش سه"، دانیل گرا، ملی‌پوش مجارستانی پرسپولیس، از...

به گزارش "ورزش سه"، دانیل گرا، ملی‌پوش مجارستانی پرسپولیس، از تصمیمش برای حضور در ایران، جدایی پرریسک از فرنتس‌واروش، دوران تأثیرگذارش در دیوش‌گیور، تجربه‌های ذهنی متفاوت با دکتر چرنسوش و حتی یک «ترفند ذهنی شخصی» پرده برداشت، این که چگونه با شیر یا خط، سرنوشت خود را تعیین می‌کند. بازیکن ۳۰ ساله و اخیرا ملی‌پوش فوتبال مجارستان، که به‌تازگی از دیوش‌گیور راهی پرسپولیس ایران شده، در گفت‌وگویی مفصل درباره دلایل این انتقال، تجربه‌های نافرجام قبلی برای لژیونر شدن، تصمیم بحث‌برانگیزش برای فسخ قرارداد با فرنتس‌واروش و نگاهش به فوتبال ایران صحبت کرده است. این مصاحبه را بخوانید: * اولین واکنشت به پیشنهاد پرسپولیس چه بود؟اولین فکرم این بود که چرا نه؟ سریع درباره باشگاه تحقیق کردم، خودشان هم تماس گرفتند و توضیح دادند که با چه تیم بزرگی طرف هستم و در چه فضایی بازی خواهم کرد. با ولادیمیر کومان هم درباره لیگ ایران صحبت کردم. در ۳۰ سالگی، رفتن به یکی از بزرگ‌ترین باشگاه‌های آسیا تصمیم درستی است. هیجان زیادی داشتم. * زندگی در ایران تا اینجا چطور بوده؟فضا آرام است. سفارت مجارستان هم با من تماس گرفته و قرار است دیداری داشته باشیم، اما ترجیح می‌دهم فعلاً فقط روی فوتبال تمرکز کنم. * لژیونر شدن همیشه یکی از اهداف تو بوده؟کاملاً. خیلی دنبالش بودم و خوشحالم که بالاخره اتفاق افتاد. تیم‌های ایرانی معمولاً در لیگ قهرمانان آسیا هم عملکرد خوبی دارند و از نظر فنی و انسانی، این انتقال را یک گام رو به جلو می‌دانم. * پیش از این هم پیشنهاد خارجی داشتی؟بله، یک پیشنهاد از سری B ایتالیا داشتم و قبل‌تر هم یک گزینه از روسیه که همه چیزش نهایی شده بود اما انتقال به دلایل حقوقی انجام نشد. خوشحالم که این بار انتقالم قطعی شد. * در این انتقال، جنبه فنی مهم‌تر بود یا مالی؟مجموعه‌ای از عوامل. بازی کردن مقابل ۶۰ تا ۸۰ هزار تماشاگر برایم خیلی جذاب است؛ چیزی که مدت‌ها دنبالش بودم. از نظر مالی و فیزیکی هم لیگ خوبی است و امیدوارم با عملکردم بتوانم بیشتر دیده شوم. * ۳۰ سالگی سن مهمی برای آینده مالی یک فوتبالیست است…درست است، اما مهم‌ترین نکته برای من این بود که به یکی از بزرگ‌ترین باشگاه‌های آسیا آمدم. قرارداد خوب است، ولی هنوز جایی نیست که بگویم «کارم تمام شده». این انتقال را بیشتر به‌عنوان یک مسیر درست فوتبالی می‌بینم. * خیلی زود هم برای تیم جدیدت به میدان رفتی.بله، گفتند عملکردم خوب بوده اما خودم همیشه سخت‌گیرترم. چیزی که غافلگیرم کرد، شدت بالای پرس و سرعت بازی بود. عمدتاً در پست دفاع راست یا وینگ‌بک راست بازی می‌کنم، اما حتی در نقش وینگر هم می‌توانم به تیم کمک کنم. * این انتقال تو را به تیم ملی نزدیک‌تر می‌کند؟خودم را پیشنهاد نمی‌دهم. اگر خوب کار کنم، تصمیم با سرمربی است. او دقیق می‌داند با چه بازیکنانی می‌خواهد کار کند و از نظر فنی قابل بحث نیست. * با وجود دور بودن از فوتبال اروپا، لیگ ایران پیشرفتت را تضمین می‌کند؟با توجه به سرعت، فیزیک و نبردهای یک‌به‌یک، قطعاً می‌توانم پیشرفت کنم. در نهایت نظر نهایی با سرمربی تیم ملی است. * جدایی از دیوش‌گیور برایت چه احساسی داشت؟دوره‌ای بسیار مهم و شخصیت‌ساز بود. بعد از MTK، دیوش‌گیور دومین باشگاهی است که واقعاً در قلبم جا دارد. از باشگاه و هوادارانش بسیار سپاسگزارم. * بارها گفته‌ای بهترین تصمیم زندگی‌ات فسخ قرارداد با فرادی بوده…دقیقاً. خیلی‌ها چنین کاری نمی‌کردند، آن هم بدون دریافت حتی یک یورو. اما تنها راه این بود که آزاد شوم و به دیوش‌گیور بروم. آن زمان تیم هفتم لیگ دسته دوم بود و سرمربی تازه‌وارد داشت. ریسک کردم، اما به تصمیمم ایمان داشتم. * معمولاً چقدر به نظر دیگران گوش می‌دهی؟نظر خانواده و دوستان را می‌شنوم، اما وقتی حس درونی‌ام قوی باشد، تغییرش سخت است. اگر برخلاف آن عمل کنم، بعداً پشیمان می‌شوم. * از همکاری‌ات با دکتر چرنسوش (بدنساز شخصی) هم صحبت کردی…حدود ۱۰ سال است با او کار می‌کنم. یکی از عجیب‌ترین تجربه‌هایم این بود که مدتی در رستورانش به‌عنوان گارسون کار کردم. کاملاً از منطقه امنم خارج شدم و همین شوک ذهنی کمک بزرگی به من کرد. * از یک «ترفند ذهنی» شخصی هم گفتی…وقتی بین دو تصمیم گیر می‌کنم، سکه می‌اندازم. مهم نیست سکه روی چه سمتی بیفتد؛ مهم احساسی است که همان لحظه پیدا می‌کنم. شادی یا ناامیدی، همان تصمیم واقعی من است. * فکر می‌کنی ایران هم مثل دیوش‌گیور روی شخصیتت تأثیر بگذارد؟قطعاً. * چطور؟فرهنگ، زندگی و فوتبال اینجا کاملاً جدید است. عاشق کشف تجربه‌های تازه‌ام. شاید دلتنگ خانه شوم، اما این دلتنگی سالم است. حالا وقت کشف یک فصل تازه از زندگی‌ام است.