به گزارش "ورزش سه"، ساعت «شیطان» از آنتونیو پینتوس. سرداری که با...

به گزارش "ورزش سه"، ساعت «شیطان» از آنتونیو پینتوس. سرداری که با تغییر سکان‌دار، دوباره درجه‌هایش را پس گرفت. همان‌طور که همیشه در طبقه مدیریتی می‌خواستند. با ارتقای آربلوا و جدایی ژابی، او بازگشت. «به او نیاز داریم»، سرمربی پس از شکست مقابل آلباسته این موضوع را مطرح کرد، هم‌راستا با حس‌وحال مدیران. اما زمانِ حال اجازه نمی‌داد آینده بیش از چند راه حل کوتاه مدت شکل بگیرد. با این حال، بعد از شش مسابقه و ۱۹ روز در سمت جدید، با تمرین‌هایی کمتر از نشست‌های خبری (۱۲) و جلسات ریکاوری بیشتر از هدایت فنی، رئال مادرید نفسی تازه می‌کند. دو هفته بدون بازی میان‌هفته‌. ابتدا دو روز استراحت. و سپس، از فردا قلمروی آربلوا و قلمروی پینتوس. برخلاف روال همیشگی، بازی بعدی نه در دو روز است و نه در سه روز، بلکه در هفت روز برگزار می‌شود و پس از مستایا، رئال سوسیداد تا شش روز بعد پایش به برنابئو نمی‌رسد. آخر هفته به آخر هفته. اگر وقفه‌های ملی را کنار بگذاریم، چنین چیزی این فصل رخ نداده بود. هرگز. و برای آربلوا، این به معنای آسودگی است. آن‌قدر که جشنش می‌گیرد: «با این هفته‌ها، بدون بازی میان‌هفته‌ای، تلاش می‌کنیم تیم کار کند و به سمتی برود که می‌خواهیم». حالا یا هرگز. مقابل رایو در مقاطع زیادی حمله نکردند اما پنالتی گرفته‌ شده توسط براهیم دیاز و گل کیلیان امباپه، آبروریزی را پوشاند. بردها همین کار را می‌کنند، کم‌ و بیش قانع‌کننده باشند یا نه. هرچند این‌بار، همین شکست پرسر‌وصدا است که به سرمربی اجازه این پیش‌فصل کوچک را می‌دهد. چون دلیلش نبود بازی‌ها در جام حذفی است. یک‌ چهارم‌ نهایی‌ها بین سه تا پنج فوریه برگزار می‌شود و بازی رفت نیمه‌ نهایی‌ها ۱۱ فوریه است. رئال در آن روزها تمرین می‌کند. تا این‌جا، وظیفه اصلی آربلوا احساسی بوده است. با گفتمانی درون تیم شبیه همان که به بیرون منتقل می‌کند. با نزدیکی بسیار به بازیکنان و این پیام روشن که نیت، تطبیق توانایی‌ها با سیستم است، نه واداشتن سیستم به توانایی‌ها. نقش پینتوس، بیشتر جانبی بود. تمرکز بیشتر بر پرهیز از فشار اضافی است تا تقویت. رئال در این ۱۹ روز شش مسابقه انجام داده‌اند، تقریبا یکی در هر سه روز. پیش از آن هم در ۱۱ روز پایانی ژابی، سه بازی (بتیس، اتلتیکو و بارسلونا) داشتند. اما این‌بار، این زوج می‌تواند تمرکزش را روی «چیزهای کوچک» بگذارد. همان‌هایی که آربلوا پس از رایو برجسته‌شان کرد: «برای بردن، باید کارهای زیادی انجام داد یا خیلی چیزهای کوچک را درست انجام داد. با یکی‌اش کار راه نمی‌افتد». چون هرچند پاسخ کوتاهی به پرسش نگرانی از بازی تیم داد اما می‌داند که گام‌هایی باید برداشته شود. چیزهای کوچک برای تغییری بزرگ. الگوهایی که حالا می‌شود روی‌شان کار کرد تا این تیم در کنار دست راستش، مفاهیم تاکتیکی او را درونی‌سازی کند. بی‌دلیل نبود که دوباره بر آنچه پیش رو است تاکید کرد: «برای دانستن و توانستن انجامش باید کار کرد، ساعت‌ها در زمین تمرین. و خوشبختانه، این همان چیزی است که این دو هفته خواهیم داشت». اگر لغزش در دالوژ رخ نمی‌داد، پنج هفته می‌شد (با عبور از پلی‌آف)، اما این داستان دیگری است. این روزها از حیث سازگاری با سرمربی جدید حیاتی است. کلیدی در قلمرو پینتوس که بازگشتش به خط مقدم با استقبال بازیکنان همراه بوده است. او گروهبانی محبوب است. آربلوا پس از شکست برابر آاباسته گفت: «از نظر بدنی حاشیه پیشرفت زیادی داریم و آنتونیو برای همین این‌جاست تا یک گام جلوترمان ببرد.» تا این‌جا، این حاشیه مقطعی بوده است. گاهی رئال مادرید مسلط دیده شده، مثل لاسرامیکا. گاهی رئال مادرید تحت فشار بوده است، مانند لیسبون که بنفیکا همه نبردها را برد: فیزیکی، تاکتیکی و تلاش (۱۰ کیلومتر بیشتر از رئال مادرید دوید). به همین دلیل، در این دو هفته، بدون این که حال حاضر (والنسیا و رئال سوسیداد) فراموش شود، کار با نگاه به آینده انجام خواهد شد. نقشه این است. نقشه آربلوا و نقشه پینتوس.