به گزارش ورزش سه، در شب پرماجرای سیگنال ایدونا پارک، وقتی...

به گزارش ورزش سه، در شب پرماجرای سیگنال ایدونا پارک، وقتی عقربه‌های ساعت به دقیقه ۶۸ رسید و داور نقطه پنالتی را نشان داد، همه نگاه‌ها به سمت پنالتی‌زن اول دورتموند بود. اما صحنه‌ای که دوربین‌های تلویزیونی شکار کردند، فراتر از یک تصمیم تاکتیکی بود و بوی «معرفت» فوتبالی می‌داد. نیکو شلوتربک، مدافع متعصب زردپوشان، توپ را برداشت و با آرامشی خاص به سمت سرهو گیراسی رفت. نسخه شلوتربک برای احیای غول خفته گیراسی که بعد از یک دوره طولانی ناکامی و تنها یک گل در ۱۲ بازی، تحت شدیدترین فشارهای رسانه‌ای بود، در آن لحظه به چیزی فراتر از تاکتیک نیاز داشت: اعتماد. شلوتربک با سپردن توپ به او، در واقع مسئولیت تمام عواقب احتمالی را به گردن گرفت. گیراسی پنالتی اول را گل کرد و ۸۴ ثانیه بعد با یک فرار تماشایی دبل کرد تا استادیوم به مرز انفجار برسد. اما این پایان نمایش جوانمردانه مدافع دورتموند نبود. تراژدی پنالتی دوم؛ چیپِ گیراسی پاسخ معرفت نیکو نبود در دقیقه ۸۵، وقتی داور بار دیگر سوت پنالتی را زد، شلوتربک باز هم در نقش یک «کاپیتان بدون بازوبند» ظاهر شد. او با اینکه خودش می‌توانست نامش را در لیست گلزنان ثبت کند، بار دیگر توپ را به گیراسی داد تا او هت‌تریکش را کامل کند و با روحیه‌ای صدچندان از زمین خارج شود. اما این بار، پاسخِ معرفتِ شلوتربک، یک ضربه چیپ ناشیانه بود که به جای تور، آسمانِ دورتموند را شکافت.پ شلوتربک؛ برنده‌ واقعی نبرد اخلاق شاید در پایان بازی، گیراسی بابت آن پنالتی از دست رفته و ضربه چیپ عجیبش سوژه رسانه‌ها شده باشد، اما برنده واقعی در رختکن دورتموند کسی نبود جز نیکو شلوتربک. او نشان داد که در تیم نیکو کوواچ، اتحاد و رفاقت وزنه‌ سنگین‌تری نسبت به آمارهای فردی دارد.هواداران دورتموند در پایان بازی نه به خاطر هت‌تریک ناکام مانده گیراسی، بلکه به احترام مدافعی ایستادند که ثابت کرد برای او، بازگشتِ روحی-روانی یک هم‌تیمی، خیلی بیشتر از ثبت یک گل در کارنامه شخصی‌اش ارزش دارد. این همان دی‌ان‌ای دورتموند است که حتی در روزهای سخت، آن‌ها را در بوندس‌لیگا متمایز می‌کند. حالا باید دید گیراسی در بازی‌های بزرگ بعدی، چطور می‌تواند این بدهی بزرگ به شلوتربک و دیوار زرد را تسویه کند.