به گزارش "ورزش سه"، مورینیو فقط به خاطر یک پیروزی اشک نریخت. او...

به گزارش "ورزش سه"، مورینیو فقط به خاطر یک پیروزی اشک نریخت. او برای تمام آنچه مدت‌ها با خود حمل کرده بود گریست: برای فصلی فرسایشی، برای انبوه انتقادهای ناعادلانه و برای این احساس که دوباره در یک صحنه بزرگ زنده شده است. پیروزی مقابل رئال مادرید خاص بود، بله، اما بیش از هر چیز رهایی‌بخش بود. این تیم ۱۹ بازی متوالی لیگ را بدون شکست پشت سر گذاشته است، روندی که از فصل ۱۳–۲۰۱۲ دیده نشده بود. مورینیو در ۶۳ سالگی بار دیگر خودش را از نو آغاز کرده است. او جاه‌طلبی همیشگی‌اش را حفظ کرده است، ساعت‌ها در زمین تمرین حضور دارد، با دقت تیم‌های پایه را دنبال می‌کند، همان‌جا می‌خوابد و غذا می‌خورد و در بنفیکا شاد به نظر می‌رسد. او نمی‌خواهد درباره فصل آینده صحبت کند، تمرکزش بر ادامه رشد و رقابت تیم است، با وجود این که ۱۰ امتیاز با صدرنشین فاصله دارند. بلند کردن صدا پس از ماه‌ها سکوت پیروزی مقابل رئال مادرید ویژه بود، نه فقط به این دلیل که اولین برد برابر آنها محسوب می‌شد، بلکه به خاطر بار عاطفی‌اش. مورینیو به‌ وضوح تحت‌ تاثیر قرار گرفته بود. منابع نزدیک به او به مارکا گفتند: «او دلتنگ صحنه‌های بزرگ و شب‌های بزرگ بود. بردی از این دست، در کشور خودش و با باشگاهی که واقعاً دوستش دارد، تأثیر عظیمی بر او گذاشت.» پس از مسابقه، گفتگویی کوتاه با آلوارو آربلوا داشت، فقط در حد آرزوی موفقیت و عذرخواهی بابت شادی بیش از حد. نتوانست با فلورنتینو صحبت کند چون او در ورزشگاه حضور نداشت، هرچند تلفنی با هم گفتگو کردند. اما کاری که انجام داد این بود که در پاسخ به انتقادهای تند ماه‌های اخیر صدایش را بلند کرد. نزدیکانش می‌گویند: «این فصل به‌ طور خاصی سخت بوده و او واقعاً دوران دشواری را پشت سر گذاشته است.» حذف طی چند هفته از جام اتحادیه برابر براگا و از جام حذفی پرتغال مقابل پورتو، آن هم در دیداری بسیار ناعادلانه که بنفیکا شایسته پیروزی بود، مسیر را آسان نکرد. میان مصدومیت‌ها و بدشانسی‌ها، ضربه عاطفی قابل‌ توجه بود. برابر رئال مادرید، ستاره‌ای که مدت‌ها غایب بود، سرانجام دوباره درخشید. سرنوشت بار دیگر مورینیو و رئال مادرید را در پلی‌آف مرحله یک هشتم لیگ قهرمانان روبروی هم قرار داده است. پس از شب رهایی‌بخش لیسبون، این سرمربی به سانتیاگو برنابئو بازخواهد گشت، صحنه نبردهای پرشمار گذشته. این یک آزمون بسیار سخت دیگر است، مواجهه‌ای دیگر با نخبگان، دقیقاً همان‌جا که مورینیو همیشه احساس کرده است به آن تعلق دارد. هرچه پیش آید، این دیدار دوباره یک واقعیت را تایید می‌کند، چیزی که گویی فراموش شده بود: ژوزه مورینیو به صحنه بزرگ بازگشته و هنوز کاملاً زنده است.