انصراف از آدلاید؛ نشانه‌های افت در مسیر پایانی جوکوویچ به گزارش...

انصراف از آدلاید؛ نشانه‌های افت در مسیر پایانی جوکوویچ به گزارش خبرگزاری تسنیم، نواک جوکوویچ از حضور در آدلاید انصراف داد و همین تصمیم باعث شد پیش از آغاز مسابقات آزاد استرالیا بیش از هر زمان دیگری به وضعیت خود تردید کند. جوکوویچ در توضیح این تصمیم نوشت: در حال حاضر از نظر جسمی آماده بازی در آدلاید نیستم. این برای من یک ناامیدی شخصی است؛ آدلاید خاطرات بسیار شیرینی برایم دارد، از جمله قهرمانی‌ 2 سال قبل. واقعاً مشتاق بازگشت بودم، چون این شهر برایم حس خانه را دارد. اکنون تمرکزم به‌ طور کامل روی آماده‌سازی برای مسابقات آزاد استرالیاست. به‌ زودی به ملبورن پرواز می‌کنم و مشتاق دیدار دوباره با هواداران استرالیایی هستم. جوکوویچ 38 ساله در حال حاضر در رتبه چهارم رنکینگ جهانی قرار دارد؛ جایگاهی که برای سن او دستاوردی بسیار قابل احترام محسوب می‌شود. با این حال، این اسطوره صرب طی سال‌ها همه را به استانداردهایی بسیار بالا و نوعی سلطه مطلق عادت داده است؛ سلطه‌ای که حفظ آن در ماه‌های اخیر دشوارتر شده. خود جوکوویچ نیز صراحتاً پذیرفته که در حال حاضر قادر نیست در همان سطح کارلوس آلکاراس و یانیک سینر رقابت کند. دستیابی به بیست‌وپنجمین عنوان گرنداسلم جوکوویچ اکنون با تردیدهای جدی همراه است و حتی قهرمانی او در مسابقات مسترز نیز در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. فصل گذشته، جوکوویچ تنها دو عنوان ATP-250 در ژنو و آتن به دست آورد و مجموع قهرمانی‌های دوران حرفه‌ای‌اش را به عدد 101 رساند. در مقطعی به نظر می‌رسید که او می‌تواند از نظر تعداد عناوین، به راجر فدرر (103) و حتی جیمی کانرز (109) نزدیک شود اما واقعیت این است که جوکوویچ دیگر انرژی لازم برای حضور مداوم و رقابت جدی در این تورنمنت‌های کوچک‌تر را ندارد. تمرکز اصلی او همچنان روی گرند اسلم‌هاست؛ به‌ ویژه مسابقات محبوبش، اوپن استرالیا، جایی که رکورد 10 قهرمانی را در اختیار دارد. جوکوویچ معمولاً پیش از سفر به ملبورن در یک تورنمنت تدارکاتی شرکت می‌کرد و سال‌ها به این روال وفادار بود؛ حتی تولد 35 سالگی‌اش را نیز در چنین شرایطی جشن گرفت. او در پست مربوط به انصرافش از آدلاید یادآوری کرد که در سال 2023 در همین رقابت‌ها به قهرمانی رسیده بود. در سال 2024، نواک همراه تیم ملی صربستان در جام یونایتد به میدان رفت و فصل گذشته نیز در تورنمنت ATP-250 بریزبن شرکت کرد؛ مسابقاتی که در آن، در مرحله یک‌چهارم نهایی مقابل ریلی اوپلکا شکست خورد. شاید همین تجربه اخیر بود که جوکوویچ را واداشت پیش از اوپن استرالیا از حضور در یک مسابقه تدارکاتی دیگر صرف‌نظر کند. در بریزبن، او به‌ وضوح با مشکلاتی در زمین روبرو بود و از نظر بدنی آماده شروع فصل جدید به نظر نمی‌رسید. با این حال، در مسابقات آزاد استرالیا با اتکا به اراده‌ای مثالزدنی توانست کارلوس آلکاراس را در مرحله یک‌چهارم نهایی حذف کند اما در نیمه‌نهایی و پس از پایان ست اول مقابل الکساندر زورف، به دلیل مصدومیت زانو از ادامه بازی انصراف داد. در سال‌های اخیر، جوکوویچ به غیبت در بسیاری از مسابقات مسترز و حتی فینال ATP عادت کرده اما کنار کشیدن از رقابت‌های تدارکاتی پیش از یک گرند اسلم در استرالیا تصمیمی غیرمعمول به نظر می‌رسد. زمان نشان خواهد داد که این رویکرد چه نتیجه‌ای برای او به همراه دارد اما با توجه به سطح فعلی آلکاراس و سینر، کمتر کسی باور دارد که جوکوویچ بتواند بیست‌وپنجمین گرنداسلم خود را در ملبورن یا هر جای دیگر به دست آورد. جوکوویچ بدون شک بزرگترین بازیکن تاریخ تنیس است اما رقابت با نسل جوان امروز داستان دیگری است. نواک دیگر 35 ساله نیست؛ او در ماه می 39 ساله خواهد شد. در این سن، بدن و متابولیسم دیگر اجازه ریکاوری سریع و تحرک دوران جوانی را نمی‌دهند. نمی‌توان طبیعت را فریب داد. در 39 سالگی رقابت با بازیکنی 22 ساله که در اوج آمادگی جسمانی قرار دارد، بسیار دشوار است. شاید بتوان در مسابقات سه‌سته دوام آورد اما در فرمت پنج‌سته، این کار عملاً غیرممکن است. چه چیزی جوکوویچ را به ادامه دوران حرفه‌ای‌اش ترغیب می‌کند؟ شاید او در برابر هوادارانش در سراسر جهان در برابر کسانی که می‌خواهند هنوز او را در زمین ببینند، احساس مسئولیت می‌کند و این شایسته احترام است. این نشانه شجاعت و فداکاری اوست. قطعاً این پرسش مطرح است که چرا جوکوویچ هنوز بازی می‌کند. بعید است که هدفش جمع‌آوری چند عنوان کوچک و عبور از راجر فدرر در جدول کلی باشد؛ چنین هدفی برای یک اسطوره تنیس بسیار کوچک است. با این حال، نواک احتمالاً امیدوار است که حداقل یک گرنداسلم دیگر نصیبش شود. او همچنان به‌ شدت درگیر دنیای تنیس است و نسبت به اتفاقات پیرامونش بی‌تفاوت نیست؛ موضوعی که استعفای اخیرش از انجمن تنیسورهای حرفه‌ای (PTPA) نهادی که خودش بنیان‌گذاری کرده بود، نیز آن را نشان می‌دهد؛ استعفایی که به باور جوکوویچ به دلیل قرار گرفتن این انجمن در مسیری نادرست رخ داد. ساشا اوزمو، روزنامه‌نگار صرب معتقد است که جوکوویچ برخلاف یکی دیگر از اعضای «سه غول» تنیس، رافائل نادال، ناگهان از این ورزش خداحافظی نخواهد کرد. او می‌گوید: با شناختی که از نواک دارم، او تلاش خواهد کرد یک تور خداحافظی برای خودش ترتیب دهد؛ شاید بازدید از مکان‌هایی که کمتر در آنها بازی کرده یا تورنمنت‌هایی که برایش اهمیت ویژه‌ای داشته‌اند. فکر نمی‌کنم این تور خداحافظی یک سال کامل طول بکشد یا شبیه به فصل خداحافظی کوبی برایانت باشد اما او در چند تورنمنت حاضر خواهد شد. این تصمیم قطعاً ناگهانی نخواهد بود. اوزمو ادامه می‌دهد: نواک مدت‌هاست گفته که گرنداسلم‌ها بیشترین انگیزه را برای ادامه دوران حرفه‌ای‌اش به او می‌دهند و این حرف درست است. با این حال، عوامل دیگری هم دخیل‌ هستند. به‌نظر من، او کم‌کم پذیرفته که احتمالاً دیگر نمی‌تواند یک گرنداسلم دیگر را فتح کند. این موضوع را در صحبت‌هایش پس از ویمبلدون و اوپن آمریکا دیدیم. بله، این هدف هنوز انگیزه‌بخش است اما لزوماً عامل اصلی نیست. فکر می‌کنم مهمترین عامل برای ادامه بازی او پس از 40 سالگی وضعیت بدنی‌اش خواهد بود. اگر بدنش دوام بیاورد و بتواند در این سطح بازی کند و همچنان در میان پنج نفر برتر باقی بماند، ادامه خواهد داد اما اگر در گرنداسلم‌ها از دور دوم یا سوم حذف شود، این می‌تواند کاتالیزوری برای تصمیم‌گیری زودهنگام باشد. باید صبر کرد و دید؛ او سال گذشته بسیار خوب به نظر می‌رسید. جوکوویچ پیشتر در مصاحبه‌ای گفته بود که سناریوی ایده‌آلش، خداحافظی در المپیک 2028 لس‌آنجلس است. رسیدن به این هدف غیرممکن نیست اما تردید بزرگی درباره سطح تنیسی که او تا آن زمان ارائه خواهد داد، وجود دارد. در حال حاضر، او برای رقابت با آلکاراس و سینر با دشواری مواجه است و بعید نیست که به‌ زودی بازیکنانی چون الکساندر زورف یا تیلور فریتز نیز به این فهرست اضافه شوند. کناره‌گیری‌های پیاپی جوکوویچ از مسابقات نشان می‌دهد که او در مسیر افت قرار گرفته و تنها در مقاطعی محدود قادر به درخشش در زمین است. انتهای پیام/